Friday, February 16, 2018

තනිව උහුළනා තනිව වැළපෙනා ගැහැනු...



( පසුගිය කිතුසර කලාපෙය් පළ වූ ලිපියකි.)


හුදකලා ගැහැනුන්ගෙන්, තනිව ජීවිතය උහුලනා ගැහැනුන්ගෙන්, දරු බර කරපින්නාගෙන ජීවිතය වෙනුවෙන් අරගල කරනා එකලා මව්වරුන්ගෙන් මා වට පිටාව පිරී ඉතිරී තියේ. ඔවුන්ගේ සුසුම්වලින් වායුගෝලය උණුහුම් වී තියේ. ඔවුන්ගේ කඳුළුවලින්, දහදියවලින් මහ පොළව පෙඟී තියේ. 

මට හුස්ම ගැනීමට ද අසීරු සෙයකි. සැහැල්ලූවෙන් මේ බිම මත පා තබා යන්නේ කෙලෙසින්ද?

හිම කිරමක මිහිර විඳීමට ලොබ නොවනා දරු සිතක් වේද? අප පවා ඒ රසයට ලොල් නොවන්නේද? අයිස් කිරමක වස ගන්වා සිය දරු තිදෙනාට කවා මවක් සියදිවි නසාගත්තේ ඉතා මෑතකදී ය. ඒ යාපනයේ අරියාල ප‍්‍රදේශයේය. තමන්ගේම දෑතින් තම දරුවන් මරාදමන්නට තරම් මවකගේ හිත දරුණු වන්නේ කෙසේදැයි යමෙකුට ප‍්‍රශ්නයක් ඇති විය හැකිය. එක්කෝ ඇය උන්මන්තක ගැහැනියක විය යුතුය. නො එසේනම් ඉතා දරුණු සිතැත්තියක විය යුතුය. සියලූ දුක් කරදර මහ පොළව සේ උසුලාගනිමින් තම දරු පැටවුන් රකින අම්මාවරුන් කොතෙකුත් සිටියදී එපමණටම සිත සවි නැති ගැහැනුන් සිටීමද අරුමයක් නොවේ. එබඳු ගැහැනුන්ට සවියක් විය හැකි සමාජයක් ගොඩනගන්නට තවමත් අපට හැකි වී නැතුවා නොවේද?

විෂම සමාජ, ආර්ථික රටාව මිනිසා මත පටවන පීඩනය ගැහැනිය කරා එන්නේ දෙගුණ තෙගුණ වෙමිනි. සමහරවිට ස්වාමිපුරුෂයන් හැරගිය, මිය ගිය මව්වරු කිසිවකුගේ හව්හරණක් නොමැතිව දරුවන් උස්මහත් කරගන්නට දරන්නේ ලෙහෙසිපහසු වෙහෙසක් නොවේ. ඇයට කිසිවෙකුගෙන් හව්හරණක් නොවන විට, අවම වශයෙන් සැනසිලි වචනයක්වත් නොවන විට තවදුරටත් දරා සිටීමට නොහැකි වීම අරුමයක් නොවේ. මේ වන විට සැමියන් සිටියද පවුල් තුළ දරාගත නොහැකි පීඩනය නිසා බොහෝ මව්වරු දිවිගෙවන්නේ මානසික අසහනයන් මැද ය. ඔවුන් මානසිකව රෝගී වී සිටින බව සමාජය හඳුනාගන්නේද කුමන හෝ ව්‍යසනයක් සිදුවීමෙන් පසුවය. 

ගම් මට්ටමින්, බිම් මට්ටමින් තමන්ගේ ප‍්‍රශ්න බෙදාහදාගන්නට, සහනයක් ලබා ගන්නට මඟක් නොවීම ගැටලූවකි. මිනිසුන් වශයෙන් අප එකිනෙකාට සවන් දිය යුතු බව, සංවේදී විය යුතු බව, ජීවිතයේ ප‍්‍රශ්න බෙදාගන්නට සමීප විශ්වාසවන්ත අයකු අවැසි බව පුන පුනා සමාජය දැනුවත් කළ යුතු කාලයකි මේ. කාන්තා සමිති, සංවිධාන අවැසි වන්නේ මෙම තත්ත්වය මනාව අවබෝධ කරගෙන කාන්තාවන්ගේ අධ්‍යාත්මික, මානසික ශක්තිය දියුණු කරමින්, ඔවුන් සාමූහිකව සවිබල ගන්වන වැඩපිළිවෙලක් වෙනුවෙනි. උද්ඝෝෂණ, පෙළපාලි, මාධ්‍ය සාකච්ඡුාවලින් පමණක් කාන්තාවගේ භුමිකාවෙහි කිසිදු වෙනසක් සිදුවන්නේ නැත. 

පාසලේ දී වමනෙ ගිය සිසු දැරියක ගැබ් ගෙන ඇතැයි සැක කොට පාසලෙන් නෙරපා දැමූයේ ඉතා මෑතක ය. ඒ සඳහා මුල් වී ඇත්තේද විදුහල්පතිනියකි. ඇය ද ගැහැනියකි. ඉතින් අපේ ස්ත‍්‍රීත්වය කොයිබද? පසුව හෙළිවූයේ ඉතා දිළිඳු දැරියක වූ ඇය නිරාහාරව සිටීම හේතුවෙන් වමනය ගිය බවකි. කොතරම් ඛේදනීයද? සැබවින්ම ඈ ගැබ් ගෙන තිබුණා වුවද ගත යුතු පියවර එයද? ගැහැනුන් ලෙස ගැහැනුන්ගේ ප‍්‍රශ්නවලදී මෙතරම් අසංවේදීව කටයුතු කිරීම පිළිබඳව අප ලැජ්ජා විය යුතුය. ස්ත‍්‍රීත්වයේ ගරුත්වය රැුකීමට ස්ත‍්‍රීන් පෙරට නොඑන්නේ නම් බාහිර සමාජය ගැන කියනුම කවරේද? 

අද අපේ දැරියන් බෙහෙවින් අනාරක්ෂිතය. නිවස, පාසල තුළම ඇය අපහරණයට ලක්වන්නේ නම් ඇයට රැුකවරණයක්, ගෞරවයක් අන් තැනකින් ලැබෙතැයි අපේක්ෂා කළ නොහැකිය. පසුගිය දිනවල දරු දැරියන් දූෂණය කොට මරා දැමීම් කොතෙකුත් අසන්නට ලැබිණි. සමාජය මත පැටවී ඇති ආර්ථික, සමාජ පීඩනය මෙන්ම ලිංගික පීඩනයද පුපුරා යන අවස්ථා ලෙස මේවා හඳුනාගත නොහැකිද? එබඳු අසහනයකින් පිරි සමාජයක් නිවා සනහන්නේ කෙලෙසින්ද? එයට සමාජ, ආර්ථික වෙනසක් ඇති කරන දේශපාලනික පෙරළියක් සිදු විය යුතු බව නොකිවමනාය. එය එසේ සිදුවනතුරු, ඒ වෙනුවෙන් අරගල කරන තුරු ජීවිතය ඉදිරියේ අසරණ වන ගැහැනුන් අප රැුකගන්නේ කෙසේද? ඔවුන්ට සවියක් වන්නේ කෙසේද? ඔවුන් වෙනුවෙන් අත්වැලක් වන්නේ කෙසේද?

අප මේ පිළිබඳව සමාජයක් ලෙස ගැඹුරින් සංවාද විය යුතුය.  

Tuesday, February 13, 2018

එක් අපූරු ආදර කථාවක්

ඒ පෙම්වතුන් තාරුණ්‍යෙයේ

ඒ කතාව ඇරඹෙන්නේ මෙලෙසිනි.

‘‘ඔබට දැන් වයස අසූ දෙකකි. ඔබ සෙන්ටිමීටර් හයක් කොට වි ඇත. අද ඔබේ බර කිලෝ හතළිස් පහක් පමණක් වුව ඔබ එදා මෙන්ම පියකරුය. මන බන්ධනීය ය. ආශා දනවන සුලු ය. මේ වන විට අපි වසර පනස් අටකට වැඩි කාලයක් එකට ජීවත්ව ඇත්තෙමු. අන් කවරදාටත් වඩා අද මම ඔබට ප්‍රේම කරමි. මගේ පපු කුහරය ඇතුළෙන් මට නැවතත් දැනෙන විනාශකාරී හිස් බව පුරවාලිය හැක්කේ මගේ සිරුර මත තෙරපෙන ඔබේ සිරුරේ උණුසුමින් පමණකි.‘‘
D වෙත ආදරයෙන් - පිටුව 15

අසූ දෙහැවිරිදි සිය පෙම්වතියට, බිරිඳට මේ විවෘත පෙම් හසුන ලියන ඇගේ පෙම්වත් සැමියා ඇයට වඩා වැඩිමහළු වන්නේ වසරකින් පමණි. ඒ වියපත් හදවත පවා සදාතනික උණුහුමින් පෙම්වත් කළ ප්‍රේමය පිළිබඳ ඔහුගේ ආපසු හැරී බැලීම එක්තරා විදියක පාපොච්චාරණයක් ද වන්නා සේය.  අන්‍යොන්‍ය අවබෝධය, තේරුම් ගැනීම, කැපවීම සිහිනයක් පමණක්ම වු, තවදුරටත් ප්‍රේමය අරුත් ගැන්විය නොහැකි හිස් අඳුරු ලොවක ආලෝක පුංජයක් සේ ඒ ආදරය මා හදවතේ දැල්වෙමින් පවතී. 

‘‘අපේ ආදර කතාව එහි සැබෑ අරුතින් පැසසීමට නම් එම ආදර කතාවේ කොටස් එකට එක් කළ යුතුය. ඔබ හා මා අප බවටත්, එකිනෙකා තුළත්, එකිනෙකා වෙනුවෙනුත් ජීවත් වීමට අපට ඉඩහසර විවර කර දුන්නේ අපේ මේ ආදර කතාවයි. දැන් මා මෙය ඔබට ලියන්නේ මගේ ජීවිතය කුමක් වීද යන්නත්, අප එක්ව ගෙවූ ජීවිතය කුමක්ද යන්නත් වටහා ගනු පිණිසය.‘‘
පිටුව 16-17

ඔවුන් හමුවන්නේ අහම්බෙනි. එය පළමු බැල්මෙන්ම ඇරඹි ප්‍රේමයකැයි ඔහු පවසයි. එංගලන්තයේ ඉපිද, හැදී වැඩුණු ඈ ආකර්ෂණීය, බුද්ධිමත්, පොත පත කියවූ, සමාජශීලී තරුණියක්ව උන්නාය. 1923 වසරේ ඔස්ට්‍රියාවේ වියානා නුවර උපන් ඔහු හිට්ලර් ඕස්ට්‍රියාව ආක්‍රමණය කිරීම හේතුවෙන් 1939 වසරේ ස්විස්ටර්ලන්තයට පළා ආ යුදෙව්වෙකි. ඇයද ඔහු මෙන්ම අවතැන් තරුණියක ලෙස දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසුව නව ලොවක් ගොඩනැංවීමේ ක්‍රියාවලිය තුළ කැප වී කටයුතු කරමින් සිටියාය. ලෝක යුද්ධ පසුබිමේ පිටුවහල් වුවන් ලෙස ස්වකීය උපන් බිම්වලින්, පවුල්වලින් දුරස්ත වූ ලොවකදී ඔවුහු හමුවෙති. ප්‍රේමයෙන් බැඳෙති. ඉදින් ඒ ප්‍රේමය එකිනෙකාට මහත් අස්වැසිල්ලක් වන්නට ඇති බව නිසැකය. පෙම්වත් දෙපළට හුවමාරු කරගන්නට ප්‍රේමය, අනුරාගය පමණක් නොව සමාජ, දේශපාලනික ලෝකයක්ද ඔවුන් අතර තිබිණි. ‘‘තමන්ටම කියා සොච්චමක් නැති ඔස්ට්‍රියානු යුදෙව්වකු කෙරෙහි ඔබගේ සිත ඇදී ගියේ කෙසේද?‘‘ ඔහු විටක විමතියට පත්වෙයි.  

‘‘සංතුෂ්ටිය යනු දෙන දෙයක් හෝ ලබා ගන්නා දෙයක් නොවන බව මම ඔබෙන් වටහා ගතිමි. එය ඔබව මුළුමනින්ම අනෙකා වෙත පිදීමේත්, අනෙකා වෙතින් තමන්ව ඉල්ලා සිටීමේත් ආකාරයක් විය. අපි එකිනෙකා වෙත අපි එකිනෙකාව පූර්ණ ලෙස පුදදුන්නෙමු.‘‘
පිටුව 23

ඔහු විවාහය පිළිබඳ සාංකාබරිත හදවතක් ඇත්තෙකු විය. ඇයගේ ප්‍රේමය නම් වන ඉන්ද්‍රජාලික අත්දැකීම තුළ ගැළවුම සොයාගෙන සිටි ඔහු නැවත යථාර්ථය වෙත ඇද දමන විවාහ සංස්ථාව තුළ කොටුවන්නට දැක්වූයේ මහත් අකමැත්තකි.  කෙසේ නමුත් එකී අහඹු අසිරිමත් ප්‍රේමය අහිමිකර ගැනීමට ඇති අකමැත්ත නිසාම ඔහු ඇය හා සරණ බන්ධනයට එළඹෙන්නේය.

ඔහු පූර්ණකාලීනව ලිවීමට කැපවන්නේය. ඇය ඔහු දිරි ගන්වන්නියද, පහසුකම් සපයන්නියද, සියලු දුෂ්කරතා නිහඬව දරාගනිමින් කැපවන්නිය ද වන්නීය. ස්ථිර රැකියා නැති, ස්ථිර නවාතැන් නැති, දිළින්ඳන් ලෙසින් තැනින් තැන යන ඒ දුෂ්කර දීර්ඝ කාලය තුළ ඈ කොතෙක් නම් කැපවීම් කරන්නට ඇත්ද, වටහා ගත හැකි වන්නේ ඔහු ලියන දෙයින් ම පමණි. ඇගේ හැඟීම් කෙබඳු වන්නට ඇත්ද? සිතීම අපහසුය. ඔහුම පවසන පරිදි ඈ පැමිණිලි කරන්නියක නොවූවාය. ඇය ඔහු හා බෙදාගත්තේ ආදරය, අනුරාගය පමණක් නොවේ. ඔහුගේ වෘත්තීය ජීවිතයේ හවුල්කාරියද, සමාජ ජීවිතයේ ආලෝකයද ඇයම විය. 

‘‘අප තවදුරටත් පුද්ගලික ජීවිතය තුළ ඒකාත්මිකව සිටියා පමණක් නොවේ. පොදු ජන ජීවිතය තුළද ඒකාබද්ධ ක්‍රියාකාරිත්වයක් නිරූපණය කළෙමු.‘‘
පිටුව 52

ලිවීමෙන් තොරව ජීවත් විය නොහැකි පුද්ගලයකු සමඟ තමා බැඳී ඇති බව ඇය නිවැරදිව වටහාගෙන උන්නාය. ඒ වෙනුවෙන්, සැබවින්ම ඔහුගේ ලිවීමේ සිහින වෙනුවෙන් තම මුළු ජීවිතයම වුව කැපකරන්නට ඇය නිර්ලෝභීව බැඳී උන්නාය.

‘‘ලේඛකයකුට ආදරය කරනවා කියන්නේ ඔහු ලියනවට ආදරය කරන එකට. ඔබ වතාවක් කීවාය. ‘ඉතිං ලියන්න‘“
පිටුව 53

එක් අතකින් මේ විවෘත පෙම් හසුන උන්මාදනීය ඇල්මකින් ලිවීමට බැඳුණු ලියන්නකු විඳින වේදනාවන්, දුෂ්කරතා මෙන්ම ඒ ජීවිතය හා බැඳුණු අන්‍ය ජීවිත සිදුකරන කැපකිරීම් පිළිබඳවද කියැවෙන ලියවිල්ලකි.
ඔහු මාධ්‍යෙව්දියකු, කතුවරයකු, විසිවන සියවසේ ප්‍රමුඛතම සාමාජීය දාර්ශනියකු සහ දේශපාලනික පාරිසරික විද්‍යවේ පුරෝගාමියකු ලෙස ස්වකීය ජීවිත අරමුණු සාක්ෂාත් කරගන්නේය. බොහෝ දුෂ්කරතා මැද වුවද ඔහු ලේඛන දිවියේ මෙන්ම සමාජ ක්‍රියාධර භූමිකාවේද ස්වර්ණමය යුගයට එළඹෙන අතර ඒ පිටුපස වන ඇයගේ ශ්‍රමයද, කැපවිමද අතිමහත් වන්නේය. ඒ පිළිබඳව ඔහු හදවතේ වන කෘතවේදීත්වය, එදා ඇය වෙත පිරිනොනැමුණු අගය කිරීම ප්‍රමාදව හෝ පිදීමේ අභිලාසය මේ ලියවිල්ල පුරා හුස්ම ගන්නේය. ශුද්ධ බුද්ධිමතකු ලෙස නමක් දිනා ගැනීම සඳහා තමා කොතෙක් නම් ඈ නොසලකා හැර ඇත්ද? යන්න ඔහු අසූ වියැතිව සිහිපත් කරනුයේ ශෝකයෙනි. නමුත් ඈ කිසිදු පැමිණිල්ලකින් තොරව ඒ සියල්ල විඳ දරාගෙන ඇත. බොහෝ විට සිදුවන්නේ එයම නොවේද? ධනය, බලය, නිලය වෙනුවෙන් අනවරත අරගලයක යෙදෙන පුරුෂ ලෝකය තුළ ගැහැනිය සියල්ල නිහඬව දරාගැනීම. 

ඒ පෙම්වතුන් වියපත්ව
ඇයගේ බුද්ධිමත් බව, තීක්ෂණ නුවණ, සමාජශීලීත්වය කොතරම් වුවද ඇය තමන්ගේ ඉලක්ක හඹා ගොස් ලබා ගත් ජයග්‍රහණයන් පිළිබඳව මේ හසුනේ කොතැනකවත් සඳහන් නොවන්නේය. ඈ විශ්වීය බුද්ධිමතකු බිහිකරන්නට ස්වකීය සියලු හැකියාවන් කැප කළ ගැහැනියක පමණක්ම වූවාද? මහා පුරුෂයින්ට බිරින්දෑවරුන්, හෝ පෙම්වතියන් වන ගැහැනුන්ගේ ඉරණම එයද? 

‘‘අන්තිමේදී ට්‍රේටර් එළිදුටු විට මා ඔබට ණයගැති බවට මා නැවත වතාවක් අවබෝධ කොටගතිමි. මට මා බවට පත්වීම සඳහා ඔබ ඔබගේ සියල්ල කැපකොට තිබුණි. ‘‘
පිටුව 95

ඇය පරිසර හිතවාදිනියක වූවාය. වාණිජ ලෝකයේ මලපුඩුවල නොවැටී ජීවිතය කළමනාකරණය කිරීමට සුක්ෂම වුවාය. ගැමි පරිසරයට ඇළුම් කළ ඇය ගම, කැලෑව, සතුන් දෙස බලන්නේ කෙසේද? ආදරය කරන්නේ කෙසේද දිවි පැවැත්මෙන්ම ඔහුට කියා දුන්නාය. වෛද්‍ය විද්‍යාව විසින්ම උරුම කරදුන් දුර්ලභ රෝගයකින් පීඩා විඳින අතරම ඖෂධ ප්‍රතික්ෂේප කරමින් සොබාදහම සමඟ ශරීරය සහ මනස ඒකාත්මික කරගනිමින් වේදනාව පාලනය කරගැනීමට ඇය උත්සාහ කළාය. එම රෝගය ඔවුන් දෙදෙනාම පරිසර විද්‍යාව, තාක්ෂණ විරෝධය යන විෂයන් නැවත අධ්‍යයනට පෙළඹවීය. ඉතින්, ඔහුගේ පාරිසරික දේශපාලන දැක්මේ මූලය ඇය නොවී යැයි කිව හැකිද? 

රැකියාවෙන් විශ්‍රම ලබා ගම්බද පෙදෙසක පදිංචියට යන ඔහු ඉන්පසු එළඹි ජීවිතය පුරාම ඈ වෙනුවෙන් කැප වී සිටියේය. සුපුරුදු ලෙස මේ කාලය පුරාද ඇය ශාරීරික වේදනාවන් දරා ගනිමින්  ලිවීමට ඔහු උනන්දු කරමින් නොසැලී උන්නාය. 

‘‘ඔබ ඔබගේ මුළු ජීවිතයත්, ‘ඔබ‘වමත් ඔබ විසින් මට දී ඇත. අපට ඉතිරිව ඇති කාලය තුළ මට මා සම්පූර්ණයෙන් ඔබ වෙත දීමට අවැසිය.‘‘
පිටුව 121

ඔහු ආන්ද්‍රේ ගෝර්ස් ය. 

ඈ ඩොරීන් ය. 

2007 වසරේ ඈ අසූ තුන් වැනි වියද, ඔහු අසූ හතර වන වියෙහිද වන විට ඔවුහු දෙදෙන සියදිවි නසාගනිමින් එක්ව ආ මඟ එක්වම නික්ම යන්නෝය. 

විවෘත පෙම් හසුන පුරා දිවෙන්නේ ඔවුන් දෙදෙනාගේ අපූරු ප්‍රේමයත්, ඒ තුළ ඩොරීන්ගේ කැපවීමත් එය දුටුවත් නොදුටු සේ සිටි, තම බිරිඳගේ කැපවීම අගය කිරීමට පැකිළුණු ස්වාමි පුරුෂයකුගේ පසුතැවිලි හදවතත්ය. ඒ හා සමඟම කාලීන සමාජ දේශපලාන පසුබිම පිළිබඳ පැහැදිලි සිත්තමක් මවාගන්නටද මේ විවෘත පෙම් හසුන කැටපතක් වන්නේය. 

ස්ත්‍රී පුරුෂ ආදරය පිළිබඳ සාංකාබරිත හැඟීම් ජීවිතය උදාසීන කරන පසුබිමක හිඳ මම ඔහුගේත් ඇයගේත් ප්‍රේමය දෙස බලා හිඳිමි. ප්‍රේම පාරමිතාව යථාර්ථයක් කිරීමට ඈ සමත් වී යැයි කිව නොහැකිද? ඒ සියල්ල වෙනුවෙන් ඇය කොතෙක් නම් දේ දරා ගන්නට ඇත්ද? 


 Letter to D - Andre Gorz
D වෙත ආදරයෙන් - පරිවර්තනය විදුර ප්‍රභාත් මුණසිංහ
අහස ප්‍රකාශනයකි.

Thursday, February 8, 2018

අතීතයෙන් මතු වෙන පරණ වැඩ ( නොව පැරණි වන රමණි)

දරුවන්ගේ සිනා මුහුණු රැගත් පින්තූරයක් 


හැමදාමත් කියනව වගේ ළක්‍රිවී ( ළමා ක්‍රියාකාරී වීරයෝ) කියන්නෙ මගේ දෙවැනි අම්මා. ළක්‍රිවී වැඩවලින් ඈත් වෙලා ටික කලක් වුණත් එන්නෙයි කියන ඕනම අවස්ථාවක ලංකාවෙ ඕනම තැනකට තාමත් දුවනවා. ඒ බැඳීම තාම එහෙමමයි. අලුත් අධ්‍යක්ෂ පියතුමා සම්මේලනයට උදව් කරන්න අක්කේ කියල කළ ඉල්ලීම නිසා පරණ ලිපි ගොනු අවුස්සද්දි කාලයේ වැලිතලාවෙන් මැකිල යන්න නියමිත මතක සටහන් ගොඩක් හමුවුණා.

මේ ‘පැතුම්‘ මිට ඉන් එකක්. දවස ආරම්භයට, උත්සවයක ආරම්භයට, හැම ආහාර වේලකටම පළමුව, රෑ නින්දට පෙර පැතුමක් කරන එක ළක්‍රිවියෙ සිරිතක්. 2011 වාර්ෂික අනුශාසක සම්මේලනයට මං හැදුව පැතුම් ටිකක් හමුවුණා. හිතුණා ඒ ටික පළ කරන්න. සාමාන්‍යෙයන් අනුශාසක සම්මේලනය බක් මාසයේ සති අන්තයක් අල්ලල බ්‍රහස්පතින්දා සැඳෑවේ ඇරඹිලා ඉරිදා උදෑසන අවසන් වෙන්නෙ. මේ පැතුම් හදල තියෙන්නෙ ඒ අනුව.    

සම්මේලන වේදිකාවක...
  
වාර්ෂික අනුශාසක සම්මේලනය - 2011
- පැතුම් -

ඉදිරිපත් කිරීම :-
ජාතික ළමා කමිටු නියෝජිත එකමුතුව

බ‍්‍රහස්පතින්දා රාත‍්‍රී ආහාර පැතුම
( අපි සියලූ දෙනාම සන්සුන් වෙමු. දෑස් වසා ගනිමු. අපේ මනස හදවත මේ ප‍්‍රාර්ථනාව සඳහා එක්තැන් කර ගනිමු. )

ගරු මර්සලින් ජයකොඩි පියතුමාගේ සටහනක්

‘‘ මා දිනපතාම දුටු අතක් තිබුණා, මා බාල කාලේ.
ඒ අතේ නියපොතු ගෙවිළා වළං හෝදලා.... මාපට ඇඟිලි හරහට දිගට කැපිලා පලා ලියලා..... තැන තැන දැවිලා පාට වෙලා..... ඉන් ඉඳහිට ඉඳුල් සුවඳකුත් ආවා....
එහෙත් ඊට වඩා සුවඳබර අතක් මට වෙන තිබුණේ නෑ.
ඒ අම්මාගේ අතයි.
ඒ අතින් බත් කන කොට මොන රසක් ද? ’’

( සුළු වේලාවකට දෑස් වසා ගන්න.)

මේ මොහොතේදී........ අප වෙනුවෙන්ම කැප වෙලා වැය වෙලා,.... දහදිය කඳුළු හෙළල විඩාපත් වුණු,....... රුළි ගැහුණු,...... නහරවැල් ඉල්පුණු අපේ ආදරණිය අම්මලා තාත්තලාගේ, සියලූම ආදරණීයයන්ගේ මුහුණු දෑත දෙපා ආදරයෙන් සිහිපත් කරමු.  නව යෞවනයේ අපට......... ඊට වඩා සුවඳවත් දෑත්, වටිනා ජිවිත තිබිය හැකිද? අම්මාගේ දෑතේ රැඳුණු ඉඳුල් ඔබට සුවඳක්ද?......... තාත්තාගේ දහදිය ඔබට සුවඳයිද?........... සෑම ආහාර වේලක් සමගම සුවඳවත් දෑත්, අමිල දහදිය කඳුළු රැඳී ඇති බව කිසිදා අමතක නොකරමු.
කුසගින්නේ දැවෙන හිතකට එවන් සෙනෙහෙබර රැකවරණයක් වන්නට ප‍්‍රාර්ථනා කරමු.

ගරු මර්සලින් ජයකොඩි පියතුමා

 
බ‍්‍රහස්පතින්දා දින නිමාවේ පැතුම
( අපි සියලූ දෙනාම සන්සුන් වෙමු. දෑස් වසා ගනිමු. අපේ මනස හදවත මේ එක්තැන් කර ගනිමින් මේ ගීතයට සාවධානව සවන් දෙමු. )

මගෙ දුවේ නුඹ අවදියෙන් නම් ( ගීතය වාදනය කිරීම )

 ‘‘ දොර ඇරන් එළියට ආවොතින් මේ මිහිරි දේවල් ඔබටමයි. ’’

අපේ සිත් සතන් අහුරා ගෙන වැට කඩුළු බැඳගෙන පවතින සීමාවන් ගෙන්, තණ්හාවන්ගෙන්  මිදිල එළියට ආවොතින් අපට ජීවිතයේ සැබෑ අරුත හමුවේවි. ජීවිතයේ සුන්දරත්වය හමු වේවි. නමුත් මේ නිදහස අපේ හදවතට, මනසට දිනා ගැනීම සැබවින්ම විශාල අභියෝගයක්... 
ඒ අභියෝගය ජය ගන්නට හැකි නම්, අපට හැකි වේවි හදවතින්ම සිනාවෙන්න.. මේ පොළව කොතරම් සුන්දරද යන්න පසක් කර ගනිමින්.....

‘‘ ලොව දුන්නු දේවල් අද අපට - හෙට ලොවට පෙරළා දිය යුතුයි
ඔබ මේ ලොවට ආදරේ නම් - මුළු ලොවම ඔබටත් ආදරෙයි...’’
මුළු ලොවේම ආදරය දිනන දුවෙක් පුතෙක් වෙන්න ඔබට හැකියි.. ඔව් ඔබට හැකියි...

විඩාබර දවසක අවසන නිදි දෙව්දුවට සෙනෙහසින් ඔබව සුවපත් කරන්නට දයාබර ඇරයුමයි මේ...  ඔබ සැමට සුබ රාත‍්‍රියක්....


සිකුරාදා උදෑසන ආහාර පැතුම
( අපි සියලූ දෙනාම සන්සුන් වෙමු. දෑස් වසා ගනිමු. අපේ මනස හදවත මේ එක්තැන් කර ගනිමින් මේ ගීතයට සාවධානව සවන් දෙමු. )

පිණබිඳු මුතුමල් සැනකෙළියේ ( ගීතය වාදනය කිරීම )



වාර්ෂික අනුශාසක සම්මේලනයේ අරුණු කිරණ මැදින් උදාවුණු පළමු දවසයි මේ.... ජීවිතය විඳින්නට ඒ සඳහා අප දූ දරුවන් යොමු කරන්නට සුවිශේෂ කැඳවීමක් ලත් අප සැම ඒ සඳහා පන්නරය  ලබන වාසනාවන්ත දවසේ ඇරඹුමයි මේ...

අප විසින් කළ යුතු මෙහෙවර අති විශාලයි. ඒ වගේම අති විශේෂයි. ඒ සඳහා අපේ සිත් දිරිමත් වේවායි ප‍්‍රාර්ථනා කරමු.

ජීවිතය වින්දනය කරන්නට අවස්ථාවක්, හැකියාවක් හෝ අවශ්‍යතාවයක් නැති සියලූ දෙනා අපි සිහිපත් කරමු. ඒ සැමගේ නැණ පහන් දැල්වේවා... දිවි මග ආලෝකමත් වේවා....

අද දවසේ අප සැමගේ ශ‍්‍රමය සවිය මතු අනාගතයේ ඉසුරු සදන්නට.....
අද දවසේ අප සතු යුතුකම් ඉටු කොට ජීවිතයේ ඵල නෙළා ගන්නට......
මේ උදෑසන ආහාර වේල අපට ශක්තියක්ම වේවා කියා ප‍්‍රාර්ථනා කරමු. 

 සිකුරාදා දිවා ආහාර පැතුම
( අපි සියලූ දෙනාම සන්සුන් වෙමු. දෑස් වසා ගනිමු. අපේ මනස හදවත මේ ප‍්‍රාර්ථනාව සඳහා එක්තැන් කර ගනිමු.)

ස්වර්ණලතා කිරිවත්තුඩුව මහත්මියගේ තිලකසිරි ළමා කෘතියෙන් උපුටා ගත් කොටසක්
‘‘ අපිට හාල් හම්බ වෙන්නෙ කොහෙන්ද ළමයි ’’
‘‘ කඩෙන් ටීචර් ’’
ළමුන් බොහෝ දෙනෙකු දුන් පිළිතුර මතක් වෙන විට තිලකසිරිට තවමත් සිනා යයි. එදා පුෂ්පා ටීචර් ද සිනාව මැඩ ගත්තේ ආයාසයෙනි.
‘‘  ඕක තමයි අපි කාටත් වැරදුණේ. අපි දන්නේ කඩෙන් හාල් ලැබෙන එක විතරයි. බැරි වෙලාවත් එහෙ හාල් නැති උණොත් අපිට මොකද වෙන්නෙ ?’’
‘‘ බඩගින්නෙ ඉන්ඩ ’’
‘‘ අපි පුළුවන් තරම් මහන්සි වෙන්න  ඕනේ  අපි කන බොන දේවල් අපිම වවා ගන්ඩ. ඔය ළමයි දන්නවනේ පරාක‍්‍රමබාහු රජ්ජුරුවන්ගෙ කාලෙදි අපේ රටින් හාල් පිටරට යැව්වා කියන එක. ඒත් අද අපි හාල් පිටරටවල් වලින් ගෙන්නා ගන්නවා. අපි ඒකට ලැජ්ජා වෙන්ඩ  ඕනෙ නේද? ඔය ළමයි ගෙවල්වල ඉඩ තියෙන හැටියට මොනවා හරි ඉන්දන්න මහන්සි වෙන්න  ඕන. වවන මිනිහා තමයි දිනන්නෙ......’’
තිලකසිරි තම එළවළු පාත්තිය සකස් කළේ එදාම සවසය.
( සුළු නිහඩතාවයක් )

මේ ආහාර වේල අපට ලැබෙන්නෙ, ඉන් අපගේ කුසගිනි නිවෙන්නෙ වගා කරන මිනිසුන්ගේ දහඩිය මහන්සිය නිසා... වස විසෙන් තොර පෝෂ්‍යදායී ආහාර වේලක් වෙනුවෙන් අපිත් සුළුවෙන් හරි ගෙවතු වගාවට යොමු වෙමු. ඒ පිළිබඳව අරමුණු අධිෂ්ඨානයන් සිතේ පෙළගස්වා ගනිමින් මේ ආහාර වේල භුක්ති විඳිමු.

ගෙවතු වගාවේ යෙදෙන ළමුන් පිරිසක්

 සිකුරාදා රාත‍්‍රී ආහාර පැතුම
( අපි සියලූ දෙනාම සන්සුන් වෙමු. දෑස් වසා ගනිමු. අපේ මනස හදවත එක්තැන් කර ගනිමින් මේ පැතුමට සහභාගි වෙමු. )

යාපනය තිරුනෙල්වේලි ග‍්‍රාමයේ ඉපිද එහිම හැදී වැඩුණු සිවරමණි 1991 වසරේ දී ඇයට වයස අවුරුදු 21 ක් වෙද්දී සිය දිවි නසා ගත්තාය. ඇය විසින් ලියන ලද මෙම කවියේ ඇයට ජීවිතය එපා කරවූ හේතු සාධකද සැඟවී ඇති බව නිසැකය.

යුධ සමයෙ රාත‍්‍රිය සමග එන පීඩනය
අපේ දරුවන් අකාලයේ වියපත් කරනු ඇති....
පුංචි  කුරුල්ලන් බඳු ඔවුන්ගේ සොඳුරු වූ උදෑසන බිඳ දමයි..
මග හරස් කොට දමා ඇති ලේ වැකුණු මුහුණ නැති මළ සිරුරු....

ඔවුන්ගේ සිනා කෙළි කවට හඩ තාප්ප බිත්ති පවා පුපුරවන සුළුයි
ඉතින් ඒ අපේ දරුවන් දරුවන්ම නොවෙයි මින් මතු...

තරු පිරුණු රැයේ නිහඩ බව තුවක්කුවක වෙඩි හඩෙන් පිපිරවෙයි
ළමා කතන්දර සියල්ලෙහි හරි අරුත මැරී වැටෙනු ඇත ඒ සමග....

ඉතිරි වූ පුංචි දහවලෙහි ඔවුහු
ළපටි තල් ඇටවලින් වේල් කරත්ත නොසාදති - තාච්චි නොපනිති..
අමතක වී ගොස්ය ළමා කෙළිදෙල......

දැන් ඔවුහු බත් කූරන්ගෙ තටු දෙකම කඩා ගෙන පුළුස්සා සතුටු වෙති
කෝටු කැබලිති තුවක්කු මෙන් මානා ගෙන
සතුරන්ය සිතා ගත් යාළුවන් මරා දා සිනා සෙති......

ඒ අපේ දරුවන්ගෙ ළමා කෙළි සෙල්ලම්ය...
යුධ සමයෙ රාත‍්‍රිය සමග එන පීඩනය විසින් දැන්
අපේ දරුවන් අකල්හිම වියපත් කර තිබේ....

යුද්ධයට ආ වඩන... යුධ ජයග‍්‍රහණයෙන් ප‍්‍රීති ඝෝෂා නගන අප කොතෙක් දුරට යුද්ධය නිසා පීඩාවට පත් වන පූංචි දරුවන්, අසරණ මිනිසුන් පිළිබඳව සංවේදීද? සාගින්නට... වේදනාවට.... වෛරයට... කලකිරීමට ජාති ආගම් කුල භේදයක් නැත... අපි අවුළුවන්නේ මේ ගිනි දැල් නම්  ඒ නොමිනිස්කමම මිස අන් කිසිවක් නොවේ...

මේ මොහොතේදීත් උපන් ගම් බිම් අහිමිව, කඳවුරුවල නැත්නම් තාවකාලික නිවාසවල දිවි ගෙවන උතුරු නැගෙනහිර ජනතාව ගැන අපට හැඟීමක් ඇත්ද?

අදටත් ලොව පුරා පවතින ගැටුම් නිසා කොතෙක් නම් දූ දරුවන් පීඩාවට පත් වෙනවාද? ඒ කඳුළු, වේදනා, ලංකාවේ වුවත්, ලිබියාවේ වුවත්, සෝමාලියාවේ වුවත් එහි කටුක බවේ වෙනසක් වේද? එවන් දූ දරුවන් සිත්හි මෙනෙහි කර ගනිමින් ඔවුන්ගේ ජීවිතවලට සතුට සැනසුම් උදා වේවා කියා ප‍්‍රාර්ථනා කරමින් රාත‍්‍රී ආහාර වේල සඳහා නික්ම යමු,  මේ බිමේම ඉපිද අකල්හි අප අතරින් සමුගත් සිවරමණි සොයුරියද සෙනෙහසින් සිහි කරමින්.......

විඩාබර මව්වරු දරුවන් සමඟින්... පින්තූරය අන්තර්ජාලයෙනි. 

සිකුරාදා දින නිමාවේ පැතුම
( අපි සියලූ දෙනාම සන්සුන් වෙමු. දෑස් වසා ගනිමු. අපේ මනස හදවත එක්තැන් කර ගනිමින් දින නිමාවේ පැතුමට සහභාගි වෙමු. )

          මේ සුන්දර රාත‍්‍රියට තරු එළියට හඳ පානට.......... මේ තරමට පෙම් කරන්න කියා දුන්නෙ ඔබමයි...
          කවුද කියා දුන්නෙ ඔයාට ?
          හොඳයි කියන්න බලන්න ?
          ම්ම්ම්...... ඔයාගෙ ආදරය...
          ම්ම්.... හරියටම හරි.... ඒත් මගේ ආදරය නම් නෙවෙයි...
          එහෙනම් ?
          ඔයාලගෙ ආදරය...
          ඒ කියන්නෙ ?
          අම්මගෙ තාත්තගේ... ඉඳන් මේ මුළු විශ්වයේම ආදරය .... ඒ ආදරය තමයි මට ජීවිතය දුන්නෙ... මේ තරම් ආදරණීය ජීවිතයක් මට දුන්නේ.....
          හ්ම්... අපි කාටත් එහෙමයි නේද ?
          ලස්සන දවසක නිමාව....
          ඇත්තමයි...
          ඔයාට සුබ රාත‍්‍රියක්...
          ඔයාටත් එසේම වේවා...

රාත්‍රී සුබ පැතුමක පින්තූරයක් 


 සෙනසුරාදා රාත‍්‍රී ආහාර පැතුම

කන්න දෙනව නම් අපිට බොන්න දෙනව නම් අපිට
මොන කෙං ගෙඩිය ද තව  ඕන කියන්නේ... //

ඇද්ද බොලංලා උඹලගෙ බඩ ගෙඩිය විතරක් පිරුණොත්... වගේ වගක් ඇද්ද උඹලට කුස පොත්ත පිට කොන්දට ඇලිල සුදහගින්දරේ පිච්චි පිච්චි ජීවත් වෙන මිනිස්සු ගැන...
අනේ අනිච්චං... මහ ලොකුවට දේශනා කොළාට ලෝකෙට පරකාසෙ ගෙදරට මරගාතෙ... බොලල්ල හිතන්නෙත් තමන්ගෙ බණ්ඩි ගෙඩිය ගැන විතරයි...

අනේ ඇත්තට කන බත් පතට ළෙංගතුකමක්, ඒ බත් පතට කඹුරපු මිනිස්සු ගැන ගවුරවයක් නැතිව, ළුැණු ගෙඩියක් සුද්ද කරල දෙන තරමටවත් බත් පත වෙනුවෙන් දාඩිය කඳුලක් හෙලන්නෙ නැතිව බත් වේලක් අතට ගන්න එකත් පාපයක් බොලං....  ඕං කිව්වා....

‘‘ ඒ කතාවෙත් හිතන්න වටිනා දෙයක් තියෙනවා... අපේ මේ ආහාර වේල වෙනුවෙන් කැප වූණූ වැය වූණු හැම දෙනාම ආර්ථික කමිටු සභාපති අයියා ඇතුළු ආහාර අංශය,  පුංචි අම්මා ඇතුළු කෑම උයන අම්මලා, ආහාර සඳහා මූලිකව වෙහෙසුණු සැම, මිල මුදලින් දායක වුණු සැම ස්තූති පූර්වකව සිහි කරමින් මේ සමුළු බිමේ අප එක්ව රස විඳින අවසන් රාත‍්‍රී භෝජනයට  සන්තොසින් නික්ම යමු.


 සෙනසුරාදා රාත‍්‍රී දින නිමාවේ පැතුම
( අපි සියලූ දෙනාම නැගී සිටිමු. සන්සුන් වෙමු. දෑස් වසා ගනිමු. අපේ මනස හදවත මේ ප‍්‍රාර්ථනාව සඳහා එක්තැන් කර ගනිමු. )

දැන් රාත‍්‍රී කාලයයි...
තාරකා ඇසිපිය නිසල වෙයි...
නෙත් අගින් බේරී පිණි වැටෙයි
සුළෙඟ් සුසුම් රැල් සීතලයි
සොහොයුරනි දැන් අප ඉතින්
සමුගත යුතුව ඇති වෙලාවයි.............

ආ ගමන හරි දුෂ්කරයි
අප විටෙක ඇද වැටුණා සැබැයි
එහෙත් නතරව එතැන
වැළපිය යුතු නොවෙයි - අප යා යුතුයි

රළක් නම් මුහුදේ
නිදා නොඉඳියි වෙරළකට මුහුණ දෙයි
සඳත් කඳු මුදුනට ඇවිත්
තම නිම් වළල්ලෙන් සමුගනියි

බලන් රණ ගොස නැගෙන තැන
ඒ ජීවිතේ පෙරමුණයි
ඉතින් සමුගන්නට කාලයයි
වහා අප එහි යා යුතුයි...

ඇසක් තටු අකුළා ගුළි වෙමින්
අඩන්නට වාගේ හදයි
නමුත් සොහොයුර අපට අකැපයි
ඔව් - කඳුළු සීතල වැඩියි
එළිය හඳුනන රෑ කුරුල්ලෙක්
උදෑසනකට අඩ ගසයි
මෙතෙක් තුඩ ගෑ තිත්ත පළවැල
හොට ඇරී බිම පතිත වෙයි

හෙට පිපෙන මල් අද රෑ
කට කොණින් හිනැහෙනවා පෙනෙයි
ඉවසන්න ඒවා පිපෙයි
දත් පෙනෙන්නේ තවමත් ටිකයි

හෙටත් අද වගෙ නම් ඉතින්
අප කොහේ හෝ තැන තැන ඉඳියි
නමුත් ඒ ඇත්තක් නොවෙයි
අප මුණ ගැහෙයි - හෙට මුණ ගැහෙයි
කොහේදී හරි නොවෙයි හෙට අප
එකම තැනකදී මුණ ගැහෙයි....

‘‘ සත්තකින්ම ළ.ක‍්‍රි.වී. අම්මාගේ හෙවණේදී අප හෙටත් නිසැකවම මුණ ගැහෙයි. ඔබ සැමට සුබ රාත‍්‍රියක්... ’’