Wednesday, March 15, 2017

ඔබ තාමත් ළමා පොත් කියවන්න කැමතිද?


මම තාමත් ළමා පොත් කියවන්න ආසයි. මට ළමා වියේ මගහැරුණු වටිනාම ජීවන අත්දැකීම ළමා පොත් කියලයි අදත් මට හිතෙන්නෙ. පොත් ගුල්ලො වැඩිදෙනෙක් බොහොම කැමැත්තෙන් වර්ණනා කරන රුසියන් සුරංගනා පොත් එකක්වත් මට ළමා වියේ හමුවෙලා නැහැ. ඒ හැම පොතක්ම මං කියෙව්වෙ පසුකාලෙක. 

එවකට ගමේ පුස්තකාලයේ තිබුණෙත් ළමා පොත් සීමිත ප්‍රමාණයක්. ඒ නිසා පොත් මුණ ගැහුණු අවස්ථා හරිම අඩුයි. තෑග්ගට පොතක් දෙන්න හිතූ වැඩිහිටියොත් අපට උන්නෙ නැහැනෙ. ඒ විදියට ළමා වියේදි විඳිය යුතු රසවත් ජීවිත අත්දැකීමක් අහිමිවීමෙන් උපදින හිස්තැනක් පුරවා ගැනීමට දරන උත්සාහයක් නිසාද මන්දා, මම තාමත් ළමා පොත් කියවන්න ආසයි. සමහරවිට තාමත් මං තුළ ජීවත් වෙන ළමයා ළමා ලෝකයේ සැරිසරන්න දක්වන ආශාවත් එයට හේතුවක් වෙන්න ඇති.  

ළමා, නව යොවුන් සාහිත්‍යය ගැන මගේ උනන්දුව ඇවිළුවෙ ළක්‍රිවී ළමා සංවිධානය. ළමා, නව යොවුන්, තරුණ වයස්වල අය එක්ක විවිධ වැඩවල යෙදෙද්දි සාහිත්‍යය ඒකට ලොකු අත්වැලක් වුණා. අපි දරුවන් එක්ක බෙදා හදාගත්ත ලංකාවෙ නව යොවුන් සාහිත්‍යය තුළ කැපී පෙනුණ ලේඛකයා තමයි දෙනගම සිරිවර්ධන. කතරක පිපුණු මල් දෙකක්, පුංචි ගොපල්ලා, අපට අපේ අත්, ගුරු පඬුරු, මිතුරෝ වගේ පොත් ළමයි එක්ක කතා බහ කරන්න සුදුසු, ළමා ලොවට සම්බන්ධ පුළුල් පරාසයක ජීවන අත්දැකීම් අරන් ආවා.

මීට අමතරව දොන් පීටර් පියතුමා, සිබිල් වෙත්තසිංහ, ටී.බී. ඉලංගරත්න, මාටින් වික්‍රමසිංහ වැනි ලේඛක ලේඛිකාවන්ගේ කෘතිත් ළමුන්ට හඳුන්වා දුන්නා. 

( පරිවර්තන කෘති වැඩි ප්‍රමාණයක් තිබුණත් මෙතනදි මගේ අරමුණ වෙන්නෙ ලාංකේය නව යොවුන් සාහිත්‍යය ගැන වැඩි අවධානයක් යොමු කිරීම. එතනදි රටක් වශයෙන් අපි දුප්පත් කියල තමයි මට හිතෙන්නෙ. ඔබ කියවා ඇති යොවුන් සාහිත්‍ය නිර්මාණත් මෙයට එක්කරන්නැයි ඉල්ලීමක් කරන්න කැමතියි. )  



මෑතක මට හමුවුණා යොවුන් සාහිත්‍ය කෘති මාලාවක පළමු කෘතිය. ‘‘යහළු උණ පඳුරයි හොඳ අත්තම්මයි.‘‘ ජයන්ත කහටපිටිය සහ චමින්ද ක්‍රිශාන්ත යන ලේඛක මහතුන් දෙපළගේ පරිශ්‍රමය සිත්ගන්නා සුළු, මානව දයාවෙන් පිරුණු සුන්දර නිර්මාණයක් වී ඇති බවයි මගේ හැඟීම. අපේ පරම්පරාව සහ ඉන් එපිට පරපුරක ළමා වියේ අත්දැකීම් සමූහයක් මෙයින් නිරූපණය වෙන්නෙ. එය අද දවසේ අපේ දරුවන්ට රසවත් අත්දැකීමක් වනු ඇති නිසැකවම. ඒ එක්කම කෘතියේ එන ළමා විය තමන්ගේ සත්‍ය ජීවිතයෙන් කොතරම් දුරස්ද යන හැඟීමත් දැනෙනු ඇති.

අද සෑම මනුෂ්‍ය ජීවිතයක් වගේම ළමා වියත් සංකීර්ණ ජීවන අරගලයක් බවට පත්වෙලා. මේ මොහොතේ දරුවන්ගේ ජීවිතයේ සැබෑ යථාර්ථය හඳුනාගෙන, එයට අර්ථවත් ලෙස මුහුණ දෙන්නට හැකි විදියට ළමා මනස ගොඩනඟන ළමා/ යොවුන් සාහිත්‍යයක් අපට තියෙනවද කියන එක ගැටලුවක්?

ඒ වගේම ළමාවියට අහිමි වී ඇති සොබාදහමේ සුන්දරත්වය, ළමා වියේ කෙළිකවටකම්, කෙළි සෙල්ලම් පොතපතින් හෝ සමීප කරවන්නට අපේ වර්තමාන සාහිත්‍යය පොහොසත්ද?

එවැනි සාහිත්‍ය කෘති තිබුණත් අද දරුවන් කියවීමට රුචිකත්වයක් දක්වනවද? දරුවන්ගේ කියවීමේ ආශාව දල්වන පසුබිමක් පවුල් පරිසරය තුළ, පාසල තුළ තියෙනවද?

මේව ඉතින් ප්‍රශ්න, විසඳුම් සෙවිය යුතු.

මේ අතර අපේ යොවුන් සාහිත්‍යයට එකතු වුණ ‘‘යහළු උණ පඳුරයි හොඳ අත්තම්මයි.‘‘  කෘතියට මගේ සුබ පැතුම් පළකරන්න කැමතියි. ඩොග් ගාලා අතරමඟ නතරවුණ නිසා දැන් ඉතින් කොහොමහරි දෙවැනි පොත හොයාගන්න ඕනි. කතා මාලාව අතරමඟ නතර නොකර ඉදිරියටම යනව නම් තමයි හොඳ. දරුවන්ට තෑග්ගක් විදියට  අරන් දෙන්නත් වටින 
පොතක්...

සුරස පොතක්... මිල රු. 275.00 ( ගමේ පුස්තකාලයට පොත් මිල දී ගන්නා අවස්ථාවේදි විශේෂ වට්ටමක් ලබා දුන් ප්‍රේම් දිසානායක මහත්මාටත්, සුරස කාර්ය මණ්ඩලයටත් බෙහෙවින් තුති!!!) 

හිරු කතා මාලාවේ පළමැන්න ‘‘යහළු උණ පඳුරයි හොඳ අත්තම්මයි‘‘  එළිදැක්වීමේ උළෙලදි සමන් අතාවුදහෙට්ටි මහතා කළ කතාව මෙතනින් කියවන්න.

Thursday, March 2, 2017

‘‘ප්‍රේමය නම් බලන්න යන්න කවුරුත්ම නෑ...‘‘





ඉස්සරම දවසක
ඉල්ලීම් කිසිත් නැතිවම
එක්කරන් ගියා මතකයි
සිනමා සිත්තමකට...

කාෂ්ටක අගනුවර
උතුරු ධ්‍රැව සීතල ය
අසරණවූ සාරි පොට
උරතලෙහි වාරු කොට
ඔබ උන්නෙ තිරයේම
ඇස් දෙක අලෝගෙන......

අතරමැදි විරාමෙදි
නැගී කිසිවක් නොකියාම
පුංචි එකෙකුට වගේ
කන්න බොන්නත් අරගෙන
ආයෙ ආවේ ඔබ
අත්දෙකම පුරෝගෙන...

මං බලා උන්නේ
තුන් හිතම පුරෝගෙන...

රාමුවෙන් රාමුවට ජීවිතය කතා කළ
ඒ එදා දවසෙයි
අඳුන ගත්තේ මං
ආදරේ මුලකුරු
පෙරළ ගත්තේ මං
ප්‍රේමයේ පළමු පාඩම...

කියවගන්නත් පෙර ම පොත
පිටුවෙන් පිටුව ඔබ ඉරා දැම්ම
දරාගන්නම බැරි කමට දුක
මං පොත ම වසා දැම්ම...





Wednesday, March 1, 2017

‘‘තරුරසී‘‘ට ඉස්කෝලෙ යන්න කාලෙ හරි..!!!


අවතැන් හිතකට විසල් අහසක
සෙනෙහසක් බන්දා
හුදකලා කඩදහි අකුරු
නෙතින් නෙතකට කැන්දා
මඳහසත්, සුසුමත් එක ලෙස
ස්නේහයෙන් දෝත රන්දා
බෞතිස්ම කොට අලුත් ලොවකට
‘තරුරසී‘ ලෙස මා උපද්දා
පස් වසක සැමරුමයි අද දින
කල් ඉකුත් වූවාද මන්දා...



Tuesday, February 14, 2017

චාරු චාරු අච්චාරු...!!!

නෙළුම් කොලවල දැමූ පේර, දිවුල්, වෙරළු, ජම්බු..... අච්චාරු

අච්චාරු කියද්දිත් කටට කෙළ උනන තරම්. අඹ, අන්නාසි, වෙරළු, ඇඹරැල්ලා හීනියට තලල ලුණු, කෑලි මිරිස්, සීනි ටිකක් පදමට එකතු කරල ගත්තම... එහෙමත් නැත්නම් ජම්බෝල රේණුවලට ගම්මිරිස් කුඩු ටිකක්, සීනි ලුණු පදමට අනල ගත්තම... වාව්... පැණි රස, ඇඹුල් රස, ලුණු රස, කහට රස එකී නොකී සියලු රස එකතුවෙලා කැලතිලා මැවෙන අලුත්ම රසයට දෙන්න වචනයක් නැති තරම්. පැල් බැඳගෙන අච්චාරු කන්න රුසියො මාත් එක්ක එකඟ වේවි...

ඒ වගේ රස කැලතුණු අපූරු කෙටි කතා එකතුවක් කියවන්නට ලැබුණා. ඒ විරාජිනී තෙන්නකෝන්ගෙ "අච්චාරු සහ තවත් කතා". එහි එන මුල්ම කෙටි කතාවත් ‘අච්චාරු‘. ඒකත් රස පදමට ගැළපුණු අච්චාරුවක් වගේ තමයි. කතාව නිමවෙද්දි විඳගත්ත රසයත් එක්කම නොදන්නා රහසකුත් ඉතිරි කරල. නොදන්නවමත් නෙවෙයි. ඒත් හරියට අච්චාරුවෙ රසය මෙන්න මේකයි කියල ටක්කෙටම කියන්න බැහැ වගේ ගතියක්... ඒක හරි අපූරුයි.

කෘතියේ කවරය... ඩොමිනික් චන්ද්‍රසාලි නිමැවුමක්

‘තිර නොතිර‘ කතාව මින් පෙර පත්තර පිටුවක පළ වී තිබුණා මතකයි. එය එදත් සිත් ගත් කතාවක්. කලා ක්ෂේත්‍රෙය් පමණක්ම නෙවෙයි, අනිත් ඕනෑම ක්ෂේත්‍රයකට අදාළයි මේ හෘදය සාක්ෂියේ කතාව. ඉහළට යන්න, ජනප්‍රිය වෙන්න, ධනය බලය දිනාගන්න නොකරන දෙයක් නැති ලෝකෙක අවසානයේ සම්මාන, උපහාර, තාන්න මාන්න, නම්බු නාම එක්ක තනිවන්නට සිදුවුණාම දරාගන්නම අමාරු වෙන්නෙ හෘදය සාක්ෂියේ වැළපිල්ල. 
  
‘බලු කතාවක්‘ ඇසුරෙන් මතු කරන පවුල් සංස්ථාවේ අවුලත් සිත් ගන්නා වියමනක්. තවදුරටත් මෙවැනි ව්‍යාජ සම්බන්ධතාවන් නඩත්තු කරන්නෙ මොකටද කියන ප්‍රශ්නය ඉතිරි කරනවා. බැඳගත්ත බෙරේ ගහන්නම එපැයි. සයිබර් අවකාශය තුළ හිටි පිනුම්, බඩ පිනුම්, කරනම් ගහන අතර අවුලෙන් අවුලට යන පවුල් සංස්ථාව. නිදසුන් අපි අවටම ඕන තරම්.   

 ‘අච්චාරු‘ ළගන්නා සුළු කෙටි කතා එකතුවක් වෙන්නෙ තේමා විවිධත්වය, භාෂා භාවිතය, ආකෘතික වෙනස්කම්, චරිත සහ සිද්ධි නිරූපණ අපූර්වත්වයෙන් ගොඩනගන නිසා කියලයි හිතෙන්නෙ. ඇය ව්‍යවහර බසත්, ලේඛන බසත් මැනවින් හසුරුවනවා. බැලු බැල්මට බරපතල සාහිත්‍යයක් නෙවෙයි වගේ හිතෙන්නෙ. නමුත් හිතට දැනෙන සාහිත්‍ය වෑයමක්. ජීවිතයේ බරපතල ගැඹුර තියෙන්නෙම ඒ සරල, අපුරු සාහිත්‍ය වෑයම තුළමයි. හරියට පදම ගැළපුණු අච්චාරුවකින් මතුවෙන රසය වගේ.

‘තිර නොතිර‘, ‘අච්චාරු‘, ‘මණ්ඩුක සහ උපාසක‘ වගේ කතා තවත් ගැඹුරට දිගාරින්න තිබුණ කියලත් හිතෙනවා. කෙටිම කෙටි කතා නොවී තවත් ඉදිරියට යාමේ උවමනාවක් ඒ කතා ඇතුළෙන්ම මතුවෙන ගතියක් දැනෙනවා. ‘චිත්ත වග්ගය‘, ‘කන් පෙති මත‘ සුලබව අච්චාරු වුණු ජීවිතවල කතාන්දර වුණත් සිත් ගන්නා වියමන්.  


ලංකාවේ සාහිත්‍ය ඇතුළෙ කෙටි කතාවට ලැබෙන්නෙ අඩු ලංසුවක්. ඒ අතරත් කෙටි කතාකාරිනියන් අතේ ඇඟිලිවලින් ගනින්න පුලුවන් තරමට දුර්ලභයි. ඒ අතරට ‘අච්චාරු සහ තවත් කතා‘ සමඟ විරාජිනීගෙ ආගමනය බලාපොරොත්තු දල්වන බව අවිවාදයෙන්ම කියන්න පුළුවනි. කාංචනාගෙ ‘කර්මක්ෂ‘ වගේම විඳින්න පුලුවන් කතා එකතුවක්.  

විරාජිනී - මුහුණු පොතින් අරගතිමි. 
  
සන්ථව ප්‍රකාශනයකි. මිල රු.250.00

Tuesday, February 7, 2017

ඌහ්...!!!



ඉහ උඩ ගිනි විදින
ඇහැ දිය වී වැටෙන
මකර දළ පහර..

තරු දහක් එකවර
කටු ඔටුන්නක ඇමිණ
ඉසකුඩිච්චි අවුලන...

මිටි වී උපන් පව
නිතර සිහි කැන්දන
වැළමිටි පාර...

ඒකත් පිරිමින්ගෙන් ම...


( කේන්තියටම ලියපු කවියක්. )

Tuesday, January 31, 2017

කෝවිලතැන්නගේ ‘‘වෑ කඩවර‘‘


‘‘ඌවෙන් අකාසයට එසවෙන, හැම රන්වන් පාට වී කරලක් ඇතුළෙම තියෙන්නෙ අරගලයක්,

මගේ අලුත්ම නවකතා පොත හෙවත් " වෑ කඩවර " කියන්නෙ ඒ අරගලයට දියවර පිදූ පිරිසට, ප්‍රණාමය පුද කරනු වස් මවිසින් අකුරු පැළැන්ඳූ කතන්දරයක් ....!!!!‘‘

සුජීව කුමාර කෝවිලතැන්න

.........



පසුගිය බිනර මහේ බණ්ඩාරනායක සමුළු පියස්සේ මුළු දුන් පොත් සල්පිලට, සම පොත් කුටියට ‘‘වෑ කඩවර‘‘ අරන් ආයේ ලේඛකයා විසින්ම ය. මුල්වරට පොත් දහයක් භාර ගෙන එය අහවර වූවොත් කතා කරන්නම් කියූ මට ම නැවත කතා කර තවත් පොත් දහයක් ගෙන්වා ගන්නට සිදු විය. කුටියේ පොත් අතර හිඳි නිස්කලංක ඇසිල්ලක පසු කවරයෙහි කතාව ද, අතරින් පතර පිටු කිහිපයක්ද කියවා බැලීමි.

‘‘වෑ කඩවර‘‘ මා සමඟ ගෙදර ආයේ ඒ කෙටිකාලීන ඇසුර දිග්ගස්සා ගන්නට තරම් හිතවන්තකමක් වූ බැවිනි.

නවකතාවෙහි කතුවරයා ඌවේ වංහුං නමින් 2015 වසරේ දී ශාස්ත්‍රීය ග්‍රන්ථයක් ප්‍රකාශයට පත් කොට ඇත. ඒ ශාස්ත්‍රීය අධ්‍යයනය අතර සිතේ පිළිසිඳි අනුභූතියක් මේ නවකතාවට පසුබිම් වූ බව කර්තෘ සටහනේ එයි. ඌව වෙල්ලස්ස කැරැල්ල ඉංග්‍රීසි ආණ්ඩුව විසින් දරුණු ලෙස මර්දනය කිරීමෙන් අනතුරුව වනගත ජීවිතයක් කරා සැඟව යන ගම්මානයක පවුල් කිහිපයක් පසුබිම් කොටගෙන කතාව දිගහැරේ. සඟබේගමුව, නොහොත් හම්බේගමුව කතාවෙහි භූගෝලිය නවාතැන්පළයි. එය කතුවරයාගේද ගම් පළාත බවට කෘතියම සාක්ෂ්‍ය සපයයි.

උඩරට වංශවත් රදළ පෙළපතකට උරුමකම් කියන බෝගමුවේ මහ වාසල බණ්ඩාර නිලමෙ නොහොත් බෝගමුව නිලමේ ඌව වෙල්ලස්ස කැරැල්ලට සහභාගි වූ නිර්භය සටන්කාමියෙකි. කැප්පෙටිපොල අදිකාරම් සිරභාරයට ගෙන මරා දමා, කැරැල්ල මුළුමනින් මර්දනය කළ පසු සිය ගම්වාසී පවුල් කිහිපයක් සමඟ ගම අතහැර යන බෝගමුව නිලමේ, ඝන වනාන්තරයක් මැද අලුතින් ගම්මානයක් පිහිටුවයි. එය අතීත ගම්ගොඩක නටබුන් ඇති තැනකි. කැඩී බිඳී ගිය වැවක්, කැලෑවින් වැසුණු චෛත්‍යයක් ඔවුනට හමුවේ. මේ ගම්මානය ජීවත්වන්නට සුදුසු තැනක් බවට හරවා ගන්නට ඔවුන් ගෙන යන අරගලය සහ යටත් විජිත පාලනය තුළ වනයෙන් බැහැර සමාජය තුළ ඇති වන වෙනස්කම් යම්තරමකට කෘතියෙහි අන්තර්ගතය.

හම්බේගමුව වැව - පින්තූරය අන්තර්ජාලයෙනි

ගැමි ජීවිතය හා බැඳුණු සරලව ලියැවුණු එක හුස්මට කියවාගෙන යා හැකි රසවත් වියමනකි. නමුත් සමාජ දේශපාලන වටපිටාව තුළ ගැඹුරු චරිත නිරූපණයකට මඟ පාදාගෙන නැතැයි සිතේ. හිටිවනම සියල්ල අත්හැර වනගත වන ගම්මුන් පිරිසකට නොදන්නා දේසෙක අරඹන්නට වන ජීවිතය කෙබඳු පීඩාකාරී තත්වයක් වන්නට ඇත්ද? ඔවුන් ඒ අරගල ජයගත්තේ කෙසේද? යටත්විජිත පාලනය තුළ ඌව වෙල්ලස්ස ජනතාව අත්විඳි සැබෑ පීඩාකාරී ජීවිතය කෘතිය තුළ ගැඹුරින් නිරූපණය වන්නේද? මා තුළ පැන නැගුණු සාංකාවන් සමහරකි. කතාව ගලා යන්නේ මතුපිටිනි.

කතුවරයා හමුදා සෙබළෙකි. සොල්දාදු කාර්යභාරය අතරතුර ලැබෙන විවේකය පිරිමසාගෙන මෙබඳු සාහිත්‍යමය කටයුත්තකට අත ගැසීම සැබවින්ම අගය කළ යුතුය. ඔහුගේ ප්‍රථම නව කතාව ලෙස ද මෙය සාහිත්‍ය ලෝකයේ අවධානයට පාත්‍ර විය යුතු කෘතියකැයි සිතමි.


‘‘වෑ කඩවර 1818 වෙල්ලස්ස විමුක්ති සටනේ ප්‍රතිඵල ලෙස, උපන් භූමියෙන් විතැන්ව නව ගම්මාන බිහි කළ පරම්පරාවක කතාවකි. මෙම කතාව ගොඩනැංවීම සඳහා සුජීව කුමාරට උපකාර වන්නේ ඌව වෙල්ලස්ස පිළිබඳව වන පුරාවෘත්ත සහ ලිඛිත ඉතිහාස සාධකයි. එම සාධක ඇසුරෙන් ඔහු සිය ප්‍රස්තුතය මනා ලෙස පෝෂණය කර පරිකල්පනීය විශිෂ්ටත්වයක් ද එකතු කර සිය නවකතාව යහපත් ලෙස ගොඩ නංවාලයි.

කතුවරයා මෙම ගම්මානයේ ආරම්භයත් එහි විකාශනයත් දැක්වීම වෙනුවෙන් තනි චරිතයක විකාශන පරාසය මනා සේ බද්ධ කොට ගෙන තිබේ. නිස්සාර කියවීමක් නොවන කියවීමක් පාඨකයාට ලබා දීමට මෙම නව නිර්මාණකරුවා ගත් තැත පැසසිය යුතු ය. යටත් විජිත පසුබිමක, රටක ජන ජීවිතය වෙත කෙරෙන බලපෑම් මෙන්ම සංස්කෘතික හා සාරධර්ම විනාශය කොතරම් ද යන්න දැක්වීමට වෑ කඩවර නවකතාව කවුළුවක් වනු ඇත.‘‘

අනුරසිරි හෙට්ටිගේ – ප්‍රවීණ නවකතා කරු වෑ කඩවර දකින්නේ එලෙසිනි. 


..............


හම්බේගමුව
 විශේෂයෙන් මතකයේ රැඳෙන්නට හේතු වූ කාරණා කිහිපයක් ඇත. ළක්‍රිවී ළමා සමිති සමඟ කටයුතු කළ අවදියේ 2004 - 2010 කාල වකවානුවේ යම් අවස්ථාවල ඇති වෙමින්, නැති වෙමින් වුව හම්බේගමුවේද ළමා සමිතියක් පැවතිණි. බුත්තල සුබසෙත්ගෙදර, වැල්ලවාය දෙව් මැදුර, හෝ බදුල්ලේ ළමා වැඩසටහන් පැවති අවස්ථාවල හම්බේගමුව ළමා සමිතියෙන්ද දරුවන් ආ බව මතකය. වැඩසටහන් නිමවීමට මත්තෙන්ම බොහෝ විට ඒ දරුවන්ට ආපසු යන්නට සිදු විය. ඒ හැන්දෑ වන විට බස් නොමැති වීම, අලි කරදර වැනි හේතු නිසාවෙනි. හම්බේගමුව ඒකකය පිළිබඳ සාකච්ඡා වන අවස්ථාවල වී ගොවිතැන, හේන් ගොවිතැන, අලි ගම් වැදීම, නියඟය නිසා වගාවන් ආලපාළු වීම වැනි කාරණා සමඟ දරුවන්ගේ ජීවිත ගතවෙන ආකාරය පිළිබඳ සංවාද මතු වූ බවටද මතකයක් ඇත. නමුත් එක් වතාවක්වත් හම්බේගමුව ගම්මානයට ගොස් ඒ දරුවන් සමඟ වැඩකරන්නට ඉඩක් නොලැබීම අඩුවක් ලෙස තදින්ම දැනුණේ මේ නවකතාව කියවන අතරතුරය.

Friday, January 27, 2017

මරියා නොවෙමි මා


කුරුස ගස පාමුළ මරණයට පත් ජේසුතුමන්ගේ ඇණ ගැසුණු දෙපා අල්වාගෙන සිටින මරියාගේ සිතුවමකි.
Francesco Hayez - Crucifixion with Mary Magdalene kneeling and weeping (1827)

එදවස,
අපමණක් පිරිපත
බෙදා ගනු අවැසිව
මඟ බලා සිටියදිත්
මල් උයනේ ඔබ
තනිකර ගියෙම්...

සියලු නවනින්දා
කටු ඔටුනු අන්ඳා
කුරුස කර රන්දා
කපාල නගින විට
සළුව අත දැරූ මුත්
ඉවතට හැරී උන්නෙම්...

ළය පැළි මියෙතැයි
හිත හිතා ඇසගින්
කඳුළකුත් නොසලා
ඇණ ගැසුම් හඬ මගැර
කුරුස මඟ හැර ගියෙම්...

දහස් මුවගින් නැඟෙන
රළු පරළු වදන් පැස
උහුළ ගනු නොහී ඇස
දියව වැගිරෙනා සඳ...

ඔබ ඉවත ගිය මඟ
පා ලකුණු ඔස්සේම
සත් වරක් සත් සියක්
ඇණ ගැසුම් කෑ හදින්
ආපසු නික්ම ආ...

මරියා නොවෙමි මා
ප්‍රේමයෙහි පැවත ආ
කල්වාරි ගිරි සිරස

අතැර ඔබ හැරී ආ..