Thursday, April 11, 2019

#PowerCutPoems


අඳුර ය... අඳුර ය
අන්ධ අඳුර ය සැමත
දෑස් වසා ගත්
නීතියේ දෙවඟන
නිරුවතිනි...

පන්සල්, පල්ලි, කෝවිල් ගැබෙන්
ශාස්තෲන් පළවා හැර
රජ කරයි
අධර්මයේ අඳුර...

නොමිනිස් විදුලි සැරෙන්
දා පිලිස්සී ගිය දේශයක
මිනිසිබවේ පහනක් දල්වනු රිසින්
මේ අන්ධකාරයේ
සුසුම හා එක්වන්න...


ගතු කියා කුමකටද
කළුවරට
නිවී ඇති දා
හදවතේ පහන...
අඳුරම මිස
වෙලාගත් දසත
ආලෝකයක් කොයි වෙද
තියුණු අසිපතක් ගෙන එන්න
ප්‍රේමයේ
කපන්නට මේ කට්ට කළුවර
කුට්ටි කුට්ටි...


ක්ලික් ක්ලික්
ඔරලෝසුවට නෑ වගක්
එළිය ඇතත් නැතත්
මදුරුවනේ
ඇයි මෙච්චරම කලබලේ
බිතෝවන් සිම්පනියක් තරම්
මිහිරියි කියා හිතුවාද
ඔය චර බරේ...
හිතුව මදි අල්ලාගන්න
දැල එළාගත්තේ කළින්ම
නා නාප්‍රකාර මදුරු සංගීත සාජ්ජ
කොයික වුව දැන්
හා හා දැලෙන් එපිට....


සේපාලිකා මල් බිමට බැහැලා
ඇවිදින්න යනවද
රෑ තාරකා එළි
වැව් දියට පෙම් බැඳ
රටා මවනවද
කණමැදිරි රංගන
මුතු මුතු ඇමිණි
කලඑළි දැකලද...
නොදනිම්...
දොර ඇරන් එළියට එන්න
මේ රැයේ මිහිරිම වෙලාවයි
රත්න ශ්‍රී කිව්වත්
මේ අන්ධකාරේ දොර ඇරන්
කොහොමද
සොරුන්ගේ වෙලාවය...
තෙමාගෙන යම්තමින් මුණ
තුන්කාසෙන් දහදිය වැගිරි වැගිරී
ඉද්දී මෙහෙම කළුවරේ
ජීවිතේ සුන්දරද මෙතරම්
ගීතයම මතක් වෙන හැටි...

(ආණ්ඩුව කරන්ට් කපද්දි හොරුන්ට රජ මගුල්ලු. සැලකිල්ලෙන් ඉන්න. )


මං කැමති
මේ අන්ධකාරෙට
දොර ඇරන් එළියට
යා නොහැකි...
හද දොරගුළු ඇරන්
මට මා තුළටම
යා හැකි...


අන්ධකාරෙට වුණත්
ඇස් ඇති
හඳ එළියක්ව
තරු කිරණක්ව
ඒ නෙත් කැල්ම
දැල්වෙනු ඇති...
මුදු සුසුමක්ව
පිනි කඳුලක්ව
තෙත ඇස්වලින්
හඬනවත් ඇති...
තිත්ත කළුවරටත්
සත්තකට
කාටත් නොපෙනෙන්න
රහසින් හඬන
හිතක් ඇති...
පිච්ච සුවඳකටත්
අච්වු කරනට හැකි
දුක් කතාවක්
කට්ට කළුවර රෑකත්
ඉකිගසනු ඇති....


කවදාවත්ම
හමු නොවූ
නොනිවී දැල්වෙන බව කියූ
ඒ පහන...
දැන් ඉතින් 
කුමකට...

Monday, April 1, 2019

හිරු මියැදී නැත...

Abstract Painting - Women Power by Chetna Pandya

( රාජ්‍ය සේවයට පැමිණි අලුත කුමක් හෝ තරඟයකට ලියූ කෙටිකතාවකි. පරණ සීඩීයක තිබී හමුවිය. එදා තිබූ සිහින අදත් ඇත. වෙනසකට ඇත්තේ එදත්, අදත් සිහින වෙනුවෙන් වැඩ කරන බිම ඇත්තේ රාජ්‍ය සේවයෙන් පිටත වීම ය. එදා ලියූ කතාවේ කිසිදු වෙනසක් නොකළෙමි. මේ රාජ්‍ය සේවිකාවගේ කෙටි කතාවට බ්ලොග් මිතුරනි, සිනා නොවනු මැනවි. ☺)


වෙල් යාය කෙළවරේ පොල් රුප්පාවට ඉහළින් බැස යන හිරුගේ රැස් දහර තැවරී ඇත. ඉපනැල්ලෙන් වැසුණු ලියදිවල තවමත් ගවයෝ කිහිපදෙනෙක් උලා කමින් සිටිති. වෙල් යාය මැද කුඹුක් ගසින් වටවුණු කමතේ පිදුරු කඳු ගොඩ ගැසී ඇත. කෙත් යාය රන්වන් අස්වැන්නට සමු දුන්නත් හමනා මද සුළෙඟ් තවමත් නැවුම් අස්වනු සුවඳ රැඳී ඇත. 

ධරණී වෑකන්ද මතදී බයිසිකලයෙන් බැස තල්ලූ කරගෙන යන්නට සිතුවේ මේ සැඳෑ අසිරිය නෙත් පුරා, සිත් පුරා දකිනු විඳිනු රිසියෙනි. අගනගරයේ මුඩුක්කු පරිසරයක ඉපිද හැදී වැඩුණු ඇයට මේ ගම්බද සිරිය කොතෙක් නැරඹුවද එපා වීමක් නම් නැත. 

සැඳෑ හිරු රැස් විඳිමින් වෑ කන්ද දිග ඇවිද යාම අතිශයින් සුන්දර අත්දැකීමකි. වෑ කන්ද දෙපස මැයි ගස් කිහිපය සෙවණ ද, සිහිල ද, චමත්කාරය ද  නොඅඩුව ලබා දෙයි. ධරණීගේ අදහසක් අනුව ගොවි සමිතිය මගින් මෑතකදී සිටුවන ලද මැයි පැළ කිහිපය මද සුළෙඟ් නැළවෙමින් රංගනයක යෙදෙයි. 

වැවේ ජල මට්ටම අඩු වුව ද නිල්ලට වසා ගත් නෙළුම් කොල යාය මැදින් පෙති හකුලා ගන්නා නෙළුම් මල් ද, නෙළුම් පොහොට්ටුද කොතෙකුත් දැකිය හැකිය. වැව ප‍්‍රතිසංස්කරණයට ගමට වෙන් වූ මුදල් කාන්තා සමිති භාරයට ගෙන නිසි අයුරින් වැව සඳහාම යොදවමින් කටයුතු කළ බැවින් මෙවර අස්වැන්නද සරු විණි. අලුත විවාපත් මනාලියක් මෙන් වැව් කොමලියද සුන්දරත්වයෙන් පිරිපුන්ය.   

වෙල් යායට එපිට පොල් රුප්පාවේ අතු අතරින් පෙරී එන බැස යන හිරුගේ අවසන් රැස් දහර දෙස ධරණී බලා සිටියාය. 

...............................................................

‘‘ මෙහෙම දෙයක් වෙයි කියල මං හීනෙකින්වත් හිතුවෙ නැහැ ධරණී. ඔයාගෙ උගත්කම, තනතුර නිසාවත් අපේ ගෙදරින් කැමති වෙයි කියලයි මම හිතුවෙ.’’ 

මාධව කීවේ නගින බසින රළ දෙස බලාගත්වනමය. වසර කිහිපයක අතීතයට එක් වූ ඒ ඔවුන්ගේ අවසන් හමුවීමයි. ඒ මොහොතේද සිතිජය කෙළවර හිරු ගිළෙමින් තිබිණි. බැස යන හිරුගේ අවසන් රැස් දහර සයුරු දිය මත නෙක සිතුවම් මවමින් තිබිණි. 

‘‘ මගේ උගත්කමයි, තනතුරයි නිසා නම් මට ආදරය කරන්න එපා සර්. මට තේරෙනවා මමයි වැරදි. ආදරය සම්බන්ධයෙන් මම හරි තෝරා ගැනීමක් කරල නැහැ.’’ 

ධරණී හෙමිහිට වදන් ගොනු කළාය. හඬා වැටෙන්නට තරම් වේදනාවක් තිබුණද ඇය කඳුළු සඟවා ගත්තාය. විවාහය නම් වන සුර ලොව පිළිබඳ ඇය නෙක විසිතුරු සිහින ගෙත්තම් කළේ මේ උගත්, ධනවත්, කුලවත් පුරුෂයා කේන්ද්‍ර කර ගනිමින් නොවේද? ඒ සිහින බිඳී විසිරුණු කැට කැබිලිතිවලින් සීරුණු ඇගේ හදවතින් ලේ ගලයි.

‘‘ මට සමාව දෙනවද ඔයා. ’’ 

මාධවගේ බැල්ම ආයාචනාත්මකය. ඔහු ඇගේ දෑතම සිය දෑතට මැදි කර ගත්තේය. 

‘‘ කමක් නැහැ සර්. මගෙ හිතේ තරහක් නැහැ. හිත හදා ගන්න බැරි තරම් දුරදිග ගිය බැඳීමක් අපි අතර තිබුණෙ නැහැනෙ.’’ 

ධරණී හෙමිහිට සිය දෑත මුදා ගත්තාය. 

විශ්ව විද්‍යාලයෙන් පිට වී රැකියා විරහිත උපාධීධාරී ලේබලය යටතේ විවිධ සුළු සුළු රැකියාවන්හි නිරතව සිටින අතරතුර ධරණී ක‍්‍රම සම්පාදන සේවයේ විවෘත තරඟ විභාගයට පෙනී සිටියාය. සිහිනයක් ලෙස සිතූ රාජ්‍ය සේවයේ මාණ්ඩලික තනතුරකට පිවිසීමේ දොරටු විවර වූයේ එමගිනි. 

රජයේ ප‍්‍රධාන අමාත්‍යාංශයක මුල්ම පත්වීම භාර ගත් දා ඇගේ ආසන්නතම විධායක නිළධාරියා වූයේ මාධව දිසාසේකරය. ධරණීගේ උද්‍යෝගිමත් සේවා රටාවටත්, ළගන්නාසුලු කතාබහටත් මේ වැඩ බලන අධ්‍යක්‍ෂකවරයාගේ හිතේ මල් පූදින්නට විය. 

එමල් මැල වී ගියේ පිපුණාටත් වඩා ඉක්මණින් අකලටය.

ධරණී ස්ථාන මාරුවක් ලබා ගත්තාය. ඒ විශ්ව විද්‍යාල මිතුරියකගේ ගම්පියසටය. මිතුරිය විවාපත්ව අගනුවර ආසන්නයේ කුලී නිවසක වාසය කරද්දී, ධරණී මිතුරියගේ නිවසේ දියණියකගේ අඩුවද සපුරාලමින් නව දිවිය සතුටින් පිළිගත්තාය. ආසන්න නගරයේ ප‍්‍රාදේශීය ලේකම් කාර්යාලය ඇගේ සේවා ස්ථානය විය. 

හිරු දිලී නිවී ගිය මාස කිහිපයක් අතීතයට එක් විය. මගතොටේදී, බස්රියේදී, කෙතේ කමතේදී, නාන තොටුපළේදී ගම්මුන් හා සුහද වීමට  ඕනෑ තරම් අවස්ථා ලැබිණි. විශේෂයෙන් ගැමි කාන්තාවන් ධරණීගේ සිත් ඇඳ බැඳ ගත්තාය. ඔවුන් ගෙන යන දුෂ්කර ජීවන අරගලය ඇගේ සිත සංවේගයෙන් පුරවන්නට විය. මේ අතර කාර්යාලයේ ඒකාකාරී ජීවන රටාවෙන් ධරණී විඩාපත් වූවාය. මිනිසුන්ගේ ජීවිතයට වඩාත් සමීපව කටයුතු කළ හැකි මගක් පිළිබඳව ඇගේ සිත නිරන්තරයෙන් විමසිලිමත් විය. 

‘‘ උපන්නාට ඔහේ නිකම්ම ජීවත් වෙලා වැඩක් නැහැ... අර්ථයක් ඇතිව ජීවත් වෙන්න  ඕනෙ..’’ විශ්ව විද්‍යාලයේ සමාජවාදී මිතුරකු කී කතාවක් ඇයට නිරන්තරයෙන් සිහිපත් විය. 

නාන මංකඬේදී හිතවත් වූ කාන්තාවන් කිහිප දෙනෙක් සම්බන්ධ කර ගනිමින් ඇය කුඩා කාන්තා සමිතියක් පටන් ගත්තේ කාර්යාලය තුළ සේවයෙන් තෘප්තිමත් නොවූ සිත සන්සුන් කර ගැනීමටය. එය ‘‘ වැව පාර ’’ සමිතියයි. මෙය ගමේ නව පිබිදීමක් ඇති වන සමාජ ව්‍යාපාරයක් වනු ඇතැයි ධරණී මුලදී නොසිතුවාය.  

උසස්පෙළ සමත්ව විශ්ව විද්‍යාල ප‍්‍රවේශය අපේක්‍ෂාවෙන් සිටිය දී රාජ්‍ය නොවන සමාජ සේවා ආයතනයක සේවය කළ ධරණී කාන්තා එකමුතු මෙහෙයවීම සම්බන්ධයෙන් ප‍්‍රමාණවත් අත්දැකීමක් ලබා තිබුණාය. ඇය එදවස සතියකට කාන්තා සමිති තුනක් කළේ කටේ දිවේ නොගෑවී කුණුහරුප වපුල, වත්තේ  ඕනෑම රණ්ඩුවකට නොපැකිල ඉදිරියට ගිය, කසිප්පු ගංජා විකුණමින් හෝ රෑ මනාලියන් ලෙස හෝ මුදල් හරිහම්බ කළ කාන්තාවන් සමගය. 

එය කොතරම් දුෂ්කර ව්‍යායාමයක් වීද? බොහෝ මානවහිතවාදී වූ වැඩිහිටි කාන්තාවක් ඈ සමග වූ බැවින් ධරණීට මේ කාන්තාවන් සමග කටයුතු කිරීම අසීරු වූයේ නැත. 

ඉදින්, වත්මනේ රාජ්‍ය සේවයේ මාණ්ඩලික තනතුරක් හොබවන ධරණීට ගැමි කාන්තාවන් හා කටයුතු කිරීම අපහසුවක් විය හැකිද? නිහතමානී ගුණයත්, නිරහංකාරබවත්, මානව දයාවත් මිස මිනිසුන්ට සේවය කිරීමට වෙනත් නිලතල, නම්බුනාම අවශ්‍ය නොවන බව ඇය ජීවිතයෙන්ම පසක් කර ගෙන තිබුණාය. 

ධරණීගේ කාන්තා සමිතියේ සාමාජිකයින් දහයකි. රැස්වන්නේ සතියකට එක් වරක් සැඳෑවේය. එයද පැයකට පමණි. ඒ පැය තුළ රුපියල් විස්සක සාමාජික මුදලක් ද, පාරිභෝගික ඉතුරුම් සඳහා තමන් කැමති මුදලක්ද එකතු කරනු ලැබේ. 

‘‘ මේ සල්ලි ඔයාලම හොයා ගන්න  ඕන... මහත්තයගෙ පොකට් එකෙන් ගෙනත් ඉතුරු කරන එක හරි නෑ... වගාවක් කරල... කඩයප්පන් ටිකක් හදල, පරණ පත්තර විකුණල හරි සමිතියට ගේන්න  ඕන තමන්ම හරිහම්බ කර ගත්ත මුදලක්...’’ ධරණී සෑම සමිතියකදීම මේ කතාව අවධාරණය කළාය. 

සමිති වේලාවෙන් පැය භාගයක් වෙන් වන්නේ දැනුවත්වීම සඳහාය. බොහෝ විට මේ අවස්ථාවේ දී කාන්තාවන්ගේ ජීවිතයට වැදගත් වන කරුණක් පිළිබඳව කතා කළේ ධරණී විසිනි. යම් අවස්ථාවල ඇය කාන්තාවන්ට අර්ථවත් ගීතයක්, පොතක් හඳුන්වා දුන්නාය. රූපවාහිනී වැඩසටහනක්, ටෙලිනාට්‍යයක් ගැන කතා කළාය. ගැමි කාන්තාවන්ගේ අවුල් තැවුල් හිදී දුක්ගන්නාරාළගේ වගකීමද දයාවෙන් ඉටු කළාය. 

මුල්ම කාන්තා එකමුතුවේ සාර්ථකත්වය මත තවත් සමිති තුනක් මැද පාර, බුලත්කොරටුව, වළං ගංගොඩ ලෙසින් ආරම්භ විය. වළං ගංගොඬේ සමිතිය නම් ධරණීගේම හිතුවක්කාර උත්සාහයක ප‍්‍රතිඵලයකි. අතීතයේ දී ගමට වළං සැපයූ කුල හීන පිරිස මේ ගංගොඬේ ජීවත් වුහ. දැන් මැටි වළං සාදන පවුල් දෙක තුනකට වඩා නැතත් ඔවුන් සමග අනෙක් කුලීන ගම්මුන්ගේ වැඩි පයුරුපාසානමක් නැත. එහෙව් වළං ගංගොඬේ කාන්තා සමිතියක් පිහිටුවන්නටද එම සමිතිය අනෙක් කාන්තා සමිති හා සම්බන්ධ කරමින් විවිධ දැනුවත් කිරීමේ වැඩසටහන් කරන්නටද ධරණිට හැකි වීම සැබවින්ම ජයග‍්‍රහණයකි. 

ප‍්‍රදේශයේ කිසිවකු අමනාප කර ගනිමින්, සතුරන් කර ගනිමින් ගමේ දියුණුවක් පිළිබඳ සිතිය නොහැකිය. කාන්තා සමිති මාර්ගයෙන් වැඩිහිටියන්, ඔවුන් සමග බැහැ දැක්මෙන් ගමේ පන්සලේ හාමුදුරුවෝ, පන්සලේ පියතුමා දැන හඳුනා ගන්නාට ධරණි සමත්  වූවාය. 

මුඩුක්කුවේදී ගණිකාවන්, කුඩුකාරයින්, චණ්ඩින්, අන්ත දිළින්ඳන් ආදි වූ ජීවිතයේ අඳුරු කටුකත්වය ස්පර්ශ කරන සියල්ලන්ගේ දයාබර දියණිය, මිතුරිය, සොයුරිය වෙමින් විශ්වාසය දිනා ගත් ඇයට ගම්මුන් හා සමීපව කටයුතු කිරීම අසීරු වූයේ නැත. 

මතු පිටින් සිනාසෙන, ඇතුළතින් උගුල් අටවන සතුරන් රැසක්ද තමන් වපුරා ගන්නා බව ධරණී නොදැන සිටියා නොවේ.  

වසර දෙකක් ගත වූයේ තමා මුඩුක්කුවක ඉපදී හැදී වැඩුණු බව ද ධරණීට අමතක කරවමිනි. 


දිනක් සැන්දෑ යාමයේ සමිති හතරේම කාන්තාවන් දහයක් පමණ ධරණි හමුවන්නට පැමිණියහ. නිවස ඉදිරිපිට අඹ ගස් සෙවණේ තණ බිස්සේ වාඩි ගත් ඔවුහු සුහද කතාබහක් ඇරඹුහ. 

‘‘ අනේ නෝනෙ අපි හිතුවෙ නෑ මේ වැඬේ මේ තරම් සාර්ථක වෙයි කියල... දැන් අපේ ඉතුරුම් තියෙනවා.. රුපියල් පණස්දාහක් විතර.... අපි ගිය සතියෙ රුපියල් පන්දාහක ණයක් දුන්නා සිරියාවතීට කරවල වෙළඳාමක් පටන් ගන්න. රුපියල් දාහ දෙදාහ ණය දුන්න ඒව ටික ටික එකතු වෙනවා. සීයට දෙකක් පොලියට ණයක් ගන්න පුළුවනෑ කොහෙන්වත්. පාරිභෝගික ඉතුරුම් රුපියල් විසිදාහක් තියෙනවා... දන්නෙම නැතිව සල්ලි එකතු වුණා... ’’

‘‘ ඔව් නෝනෙ...’’ සමන්මලී කතාව පටන් ගත්තාය. ඇය තරුණ මවකි. වැව පාර සමිතියේ ලේකම්ය. 

‘‘ අපි දැන් කුස්සියට බඩු ගන්න සීට්ටුවකුත් දානව... මාසෙකට සැරයක් රුපියල් පන්දාහක් එකතු වෙනවා.. ඒක සැරින් සැරේ තියෙන හැටියට දෙන්න පුළුවන්.. සල්ලි අතට දෙන්නෙ නැහැ.. අපි දෙන්නෙක් ගිහින්  ඕන කරන දේ කඩෙන්ම අරන් දෙනවා... මේ සීට්ටුව ඉවර වුණාම මුදු සීට්ටුවක් දාන්න  ඕන නෝනෙ... අපේ කාගෙවත් අත්වල මගුල් මුද්දවත් නෑනෙ.... ’’

සිහින් සිනාවක් කාන්තාවන් අතරින් මතු විය. එය ලැජ්ජාශීලී, බලාපොරොත්තු පිරුණු අපූරු සිනා රැුල්ලකි. ධරණීගේ මුහුණ දැන් පිපුණු පියුමකි. 

‘‘ අපි සමූපෙ මැනේජර් එක්ක කතා කලා... අපේ පාරිභෝගික ඉතුරුම්වලින් අපි කිව්ව එක සැරේ රුපියල් විසිදාහක බඩු ගන්නවා.. අපිට හොඳම පරිප්පු, සීනි, කරවල වගේ බඩු  ඕන කියල... මැනේජර් කිව්වා තොග මිලටම වගේ දෙන්නම්  කියලත්...මේක හරි හොඳ වැඩක් මිස්... මිස්ට පින් සිද්ධ වෙනවා අපිව එකමුතු කරල මේ වගේ වැඩක් පටන් ගත්තට... නැත්නම් හැමදාම බත් හැලි තම්බ තම්බ කුස්සිය මුල්ලෙයි, අව්පූටකේ පිච්චි පිච්චි කුඹරුවලයි තමයි ජීවිතේ... ’’ 

එසේ කීවේ සඳමාලිය. ඇය උසස්පෙළ සමත් අවිවාහක තරුණියකි. එක් සමිතියක භාණ්ඩාගාරික ධූරය උසුලන්නීය. ධරණී අසා සිටියා පමණී. වසරක් පමණ කෙටි කාලයක් තුළ මෙවන් දියුණුවක් නූගත් ගැමි කාන්තාවන් වෙතින් ඇය බලාපොරොත්තු නොවූවාය. නමුත් ඔවුන්ගේ ජීවිතයට අවංක ආදරයකින් ළං වෙමින් නිසි මග පෙන්වන්නේ නම් උසස් අරමුණු කර කොතරම් පහසුවෙන් ළඟා විය හැකිද? 

ගම දියුණු කළ හැක්කේ ගම්වැසියන්ගේම හැකියාවන් හා සම්පත් එක්තැන් කිරීමෙනි. සංවර්ධනය හෝ දියුණුව මිනිසුන් පිට බලෙන් පැටවිය නොහැක.  එය මිනිසුන්ගේ සැබෑ අවශ්‍යතා, දේශයේ අවශ්‍යතා තුළින් පැන නැගී සොබාදහමද රැුක ගනිමින් ඉදිරියට යා යුතුය. ගම් පියසේ කාන්තාවන් හා එක්ව කළ සේවය තුළ ධරණී මේ සත්‍යය අවබෝධ කර ගත්තාය. 

‘‘ දැන් නෝනෙ දෙසැම්බර් මාසෙ අපි අර ගීත වැඩසටහන කරනවද? අපේ සමිති හතරම එකතු උණොත් නම්  ඕක මහ කජ්ජක් නෙමෙයි... ’’ 

උඳුවප් මහේ කරන්නට අදහස් කරන ගීත වැඩසටහන සිහි ගැන්වූයේ කමලාවතීය. කමලාවතී වැන්දඹුවකි. අවුරුදු හැට පහක් පමණ වනු ඇත. එකම දුවණියද දීග තල දී නිදහසේ දිවි ගෙවන ඇය තරුණ මව්වරුන් හා කරට කර වැඩ කරන්නේ  ‘‘ මම දැන් මේ පැත්තට වඩා ඒ පැත්තට නෝනෙ... උන්නත් දාහයි මළත් දාහයි. ’’ කියමිනි. 

‘‘ මගේ විශ්ව විද්‍යාල යාළුවො ටිකක් කරන්නෙ මේ වැඩසටහන.. පවුල් ජීවිතය, ආදරය, දරුවො, මහළු වයස මේ වගේ තේමා ගැන ගීත එක්ක කතා කරන වැඩසටහනක්... නිවහන නිවන ගී.... ලොකු වියදමක් යන්නෙ නැහැ.. කරන්න පුළුවන්... දැන් මේ යන විදියට නම් ඊට වඩා දේවල් උණත් කරන්න පුළුවන් වේවි.. බණ්ඩාර දෙවිගමට ’’ 

ධරණි සිනාමසුව පැවසුවාය. කාන්තාවන්ගේ ප‍්‍රීතිමත් සිනා හඬද සැන්ඳෑවේ කැදලි කරා පියා සලන කුරුළු කෙවිල්ලන්ගේ හඬ හා මුසු විය. 

සඳමාලි වට පිට බලා ධරණී වෙතටම බර වූයේ රහසක් කියන්නට මෙනි. ගැමි කාන්තාවන්ගේ සිනා මුහුණු මැළවෙන්නට වූයේ එක්වනමය. සැදැ අඳුරත් සමග වැවේ නෙළුම් මල් පෙති හකුලා ගන්නාක් මෙනි. 

‘‘ මිස් අපි වැඩියක්ම ආවෙ වැදගත් කාරණයක් ගැන කියන්න. ගමේ හැම වැඩක්ම කොන්ත‍්‍රාත් අරන් කරපු ජයසිංහ මහත්තයයි, මන්ත‍්‍රීතුමයි මිස් එක්ක හරිම කේන්තියෙන් ඉන්නෙ. පහුගිය ග‍්‍රාම සංවර්ධන සමිතියෙදි කෑ ගහල තියෙනවා මිස්ව මාරු කරනවා කියල. ඒ ගොල්ලො තරහයි වැව හදන වැඬේ අපි බාර අරන් කළාට. වෙනද කුට්ටි පිටින් එයාටලටනෙ. ඉතුරු සල්ලිවලින් අපි ළමයින්ට පුස්තකාලයක් හදන්න යන එකත් ආරන්චි වෙලා. ’’

ධරණී නෙත කඳුලක් උපන්නේ කාන්තාවන්ගේ ළෙංගතුකම දැකීමෙනි. කාර්යාලීය දුරකථනයට එන තර්ජනාත්මක ඇමතුම් මේ සංසිද්ධියේම දිගුවක් විය හැකිය. ඈ සිත බියක් උපන්නේ නැත. ප‍්‍රාදේශීය ලේකම්වරයා ඇයට අවවාද අනුශාසනා දුන්නේ වරක් දෙවරක් පමණක්ම නොවේ. ඈ සිටියේ නෑසුකන් ඇතිවය. 

‘‘ ධරණී මිස්.. මේ ඔයාගෙ වැඩ හින්ද මමත් නිකරුණේ අමාරුවෙ වැටෙනවා.. සභාපතිතුමාට හොඳටම කේන්ති ගිහින් ඉන්නෙ.. ඊයෙ හැන්ඳෑවෙ මගේ ක්වාටස් එකටම ඇවිත් කෑ ගහල ගියා. මිස්ව මේ වැඩවලින් අයින් කරන්නලූ... නැත්නම් මාරු කරල අරින්නලූ.. 

‘‘..... එක්කො ඔය බහුබූත වැඩ නවත්තනවා... නැත්නම් මාරුවක් අරන් යනවා... වැඩිහිටියෙක් විදියටයි මම මේ අවවාදය දෙන්නෙ... ඇමතිතුමාගෙ කණට මේ කුණුකන්දල් ගියොත් මටත් මෙහෙන් මාරු වෙලා යන්නයි වෙන්නෙ... ගෑණුත් එක්ක මොන සංවර්ධනයක්ද? ’’

ප‍්‍රාදේශීය ලේකම්වරයාගේ වදන් රළුය. දැඩිය. එය තර්ජනයකි. ප‍්‍රාදේශීය දේශපාලන බලාධිකාරයේ ගිනි පුපුරු එහි සැඟවී ඇතුවාක් මෙනි. නමුදු දෑස්වල දයානුකම්පාවක සේයාවක් දැවටී ඇත. ධරණීට ඔහු පිළිබඳව අමනාපයක් දැණුනේ නැත. 

අතීත මතකයෙන් සිහි කැඳවා ගත් ධරණී නැවතද කාන්තාවන්ගේ තැවුල් මුහුණු දෙසට සිත් යොමු කළාය. 

‘‘ අපි රාජ්‍ය සේවයට එන්නෙ ලංකාවෙ කොහේ උණත් වැඩ කරන්න එකඟයි කියලනේ. ඒ නිසා  ඕනැම තැනකට යන්න මම නම් ලෑස්තියි. කොහෙම උණත් මට නම් හරිම සතුටුයි, ඔයාලගෙ දියුණුව ගැන. දැන් මම නැති උණත් ඔයාලට පුළුවන් බණ්ඩාර දෙවිගම වෙනුවෙන් හොඳ වැඩ කොටසක් කරන්න. තොටිල්ල පදවන අත ලොව ආණ්ඩු කරනව කියල අපේ පැරැුන්නො කිව්වෙ ආවට ගියාට නෙමෙයිනෙ..... තමන්ගෙ හදවතට එකඟව යහපත් වැඩක් කරන්න පසුබට වෙන්න එපා... ’’

ධරණී පැවසුවේ තමා වෙතට එල්ල වී ඇති සෑම දෙනෙතක්ම තම දෑසින් ග‍්‍රහණයට ගනිමිනි. 

කාන්තාවන්ගේ අනාවැකිය තුන්මසක් ගත වන්නටත් පළමුව සැබෑ විය. ධරණීගේ මාරුව මොරවැව ප‍්‍රාදේශීය ලේකම් කාර්යාලයටය. ධරණීට නම් එය දඬුවමක් නොව ආශිර්වාදයකි. යුද්ධයෙන් පීඩා විඳි මායිම් ගම්මානවල ජනතාවට සේවය කරන්නට ඈ සිත කිසිදු පැකිලීමක් නැත. දුෂ්කර ප‍්‍රදේශයක සේවයෙන් ජීවිතයේ නවමු අත්දැකීමක් විඳීමේ අපේක්‍ෂාවෙන් ඇය කාර්යාලීය හිතවතුන්ගෙන් සමු ගත්තාය.

පන්සලේ පැවති සමුදීමේ උත්සවයෙන් පසුව නවාතැනට පැමිණෙන අතර ධරණී වෑ කන්දේ නැවතුණේ බණ්ඩාර දෙවිගමට ඉහළින් බැස යන හිරු අවසන් වරට ද දකිනු රිසියෙනි. 

ජීවිතය නිමා නොවන දිගු ගමනකි. බණ්ඩාර දෙවිගම එක් නවාතැන්පළක් පමණි. ධරණී එයින් සමුගන්නේ බොහෝ සිත්සතන්වල ප‍්‍රසන්න හැඟුමක් ඉතිරි කරමිනි. ධරණී සිත තුළ ශෝකයක් පැවතියද තෘප්තිමත්භාවය පරදවන්නට ඒ ශෝකයට නොහැකි විය. 

පොල් රුප්පාව තුළ හිරු ගිලී ගොසිනි. නමුදු නැවතත් හෙට හිරු පායනු ඇත. තල් රුප්පාවට ඉහළින් නැගෙන්නේත් මේ හිරුමය. 

Wednesday, March 27, 2019

යොවුන් වසන්තයේ දුහුල් වලාකුළේ...


යොවුන් වසන්තයේ දුහුල් වලාකුළේ...
රෑන් මුදාගෙන පාවී යනු මැන ඉගිල්ලිලා...
කළල විය, බිළිඳු විය, ළමා විය, නව යෞවනය, තාරුණ්‍යය, වැඩිහිටි විය, මහලු විය මේ කුමන ආකාරයේ ජීවන අවධියක් ගත්තත් එයටම අනන්‍ය විචිත්‍රබවක්, අගයක්, අර්ථයක් තියෙනවා. අදාළ ජීවන අවදිය ගතකරන්නා, පසුකරන්නා මෙන්ම සෙසු අයත් ඒ ගැන මනා වැටහීමකින් කටයුතු කළොත් තමයි ජීවිතය වඩා සුන්දර තැනක් බවට පත්වෙන්නෙ.

මනුෂ්‍ය ජීවිත පැවැත්ම තුළ ඉතාම වැදගත් ජීවිත සමයක් තමයි නව යෞවනය සහ තාරුණ්‍යය... එය ජීවිත ගමනේ අතිශය තීරණාත්මක කාලයක් වගේම සුන්දර වසන්ත සමයක් ලෙසත් හඳුන්වන්න පුළුවන්.
නමුත් මේ සුන්දර වසන්තය තුළත් සැඟවුණු අභියෝග, කුණාටු අනන්තයි. අපමණයි. නිදහස්, සාමකාමී, ආදරයෙන් සහ මනුස්සකමින් පිරුණු ජීවිතයක් දෝතින් පුදන සමාජයක් නෙවෙයි අද තියෙන්නෙ. ඒ බවත් තේරුම් අරන් ඉදිරියට ගියොත් ජීවිතයේ සැබෑ අරුත, සතුට අපට හමුවේවි.

ක්‍රිස්තියානි විමුක්ති දැක්ම ඔස්සේ ඒ ගැන සංවාද වන්නට, විමසිලිමත් වන්නට, අලුතින් සිතන්නට යොමුවක් දෙන වැඩසටහනක් ආරම්භ වෙනවා. ක්‍රිස්තියානි පසුබිමක් මත ගොඩනැගෙන නිසා කතෝලික, ක්‍රිස්තියානි අයට මූලිකව වැදගත් පාඨමාලාවක් වුණත් කැමති නම් සෙසු ඕනෑම කෙනෙකුටත් සහභාගි විය හැකියි. වැඩි විස්තර පහත දැක්වේ...

ගරු පියතුමනි, ගරු පැවිදි සොයුරියනි,
ආදර සොයුරු සොයුරියනි,

‘‘තාරුණ්‍යයට දෙව් දහමක්“ දේවධර්ම පාඨමාලාව

නව යොවුන් වියට සහ තාරුණ්‍යයට විමුක්ති දෙව් දහමේ ආලෝකය තුළ නව ලොව අභියෝග ජයගනිමින් ඉදිරියට යාමට අවැසි දිරිගැන්වීම සහ මඟපෙන්වීම ලබා දෙන නවමු ආකාරයේ දේව ධර්ම පාඨමාලාවක් ‘අද ජේසු‘ තරුණ සාමුහිකයෙන් සංවිධානය කරනු ලැබේ.

මෙය අවුරුදු 16 සිට ඉහළ තරුණ තරුණියන්ටත්, තරුණ තරුණියන් සමඟ වැඩ කරන ගිහි, පූජක, පැවිදි සැමටත්, තරුණ දරුවන් සිටින මව්පියන්ටත් එක සේ වැදගත් වන වත්මන් තරුණ ජීවිතයේ ගැටලුවලට දේව වචනයේ ආලෝකයෙන් පිළිතුරු ලබා ගැනීමට මඟ පෙන්වන පාඨමාලාවකි.

පහත සඳහන් මාතෘකා යටතේ මාසයේ අවසන් සෙනසුරාදා සවස මෙම පාඨමාලාව පැවැත්වේ. ( ආරම්භය මාර්තු 30 සෙනසුරාදා සවස 2.30 - 5.30 දක්වා මරදාන ෆාතිමා දෙව්මැදුරු පරිශ්‍රයේ දෙව් කොදෙව්ව ශාලාව ) 
පාඨමාලාවේ අන්තර්ගතය

1. ජීවිතාර්ථ දෙව් දහම
2. ආදරයේ දෙව් දහම
3. ලිංගිකත්වයේ දෙව් දහම
4. අධ්‍යාපනය හා රැකියාව පිළිබඳ දෙව් දහම
5. සොබාදහම හා තාරුණ්‍යය
6. දේව රාජ්‍යය හා තාරුණ්‍යය
7. පවුල, සමාජය හා තාරුණ්‍යය
8. සාහිත්‍ය කලාව සහ තාරුණ්‍යය
9. මාධ්‍ය හා තාරුණ්‍යය
10. සංතෘෂ්ඨියේ දෙව් දහම
11. යාච්ඤාව සහ තාරුණ්‍යය
12. ලංකාව හා කිතුනු තාරුණ්‍යය

Tuesday, February 12, 2019

O2 for Teen Soul - නව යෞවනයට ජීවිතාර්ථ චිකිත්සාවක්


මා උගත් දීගල්ල රේවත මහා විද්‍යාලය, කුලියාපිටිය මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය යන පාසල්වලට අමතරව මට අමතක ම නොවන තවත් පාසල් කිහිපයක් ඇත. ගුරු ගීතයේ දුයිෂෙන්ගේ අශ්ව ඉස්තාලයේ ඉස්ෙකා්ලය ද, දඟ මල්ලගේ අමුතු ඉස්කෝලය වූ වයිටලීෆ් පාසල, ටොට්ටො චංගේ හරි පුදුම ඉස්කෝලය වූ කෝච්චි පෙට්ටි පාසල... තව මතකය කලතා ලන්නේ නම් ඒ අතරට නම් කිහිපයක්ම එකතු වනු ඇත.

ඔව් ! තවත් සුවිශේෂ පාසලක් ඒ අතරට එක් කළ හැකිය.

ඒ කළුතර ශුද්ධවු පවුලේ කන්‍යාරාමය ය. මට එය හරි පුදුම ඉස්කෝලයක් ලෙස දැනෙන්නට හේතු වූ කාරණය ලංකාවේ අධ්‍යාපන ක්ෂේත‍්‍රයේ දියුණුව පිළිබඳව සිහින දකින බොහෝ අයට වැදගත් කාරණයක් ම වනු ඇත. 

පාසලක් යනු කුඩා ළමයින්ගේ නැණසලක් පමණක් නොව නව යොවුන් දරු දැරියන්ගේ ජීවිත පුබුදුවන තීරණාත්මක මංසලක් බව ද මැනවින් පසක් කොට ගෙන සිටින ශුද්ධවු පවුලේ බාලිකාව විශේෂයෙන් යොවුන් දැරියන්ගේ දැනුම, ආකල්ප, කුසලතා සංවර්ධනයට විවිධ වැඩසටහන් ක‍්‍රියාත්මක කරමින් ලබා දෙන පන්නරය විශිෂ්ට මට්ටමේ පවතින්නක් බව නොකියාම බැරිය. 

කළුතර ශුද්ධවු පවුලේ කන්‍යාරාමයේ ශිෂ්‍ය නායිකාවන් පුරා වසර 25ක් තම කණ්ඩායම් ව්‍යාපෘතිය ලෙස දියත් කළේ සුවිශේෂ වැඩසටහන් ය. ඒවා සාමුහික ක‍්‍රියාකාරකම් පමණක් නොව සුවිශාල සමාජ ආයෝජනයන්ය. වඩා වැදගත් වනුයේ නව යොවුන් ජීවිත පුබුදුවමින් සමාජය යහපත් තැනක් කරන්නට එම ව්‍යාපෘති දක්වන සමත් කම ය. සුදු පවුලේ බාලිකාවන්ගේ ව්‍යාපෘති සඳහා කිහිප අවස්ථාවකම සහභාගි වීමේ ඉඩකඩ හිමිවීම මා ලද භාග්‍යයකි.



1993 වසරේ ඔවුන් තම මුල් ම සාමූහික ව්‍යාපෘතිය සිදුකරනුයේ 'විකසිත සිත්තම්' යනුවෙන් චිත‍්‍ර තරඟයක් සහ ප‍්‍රදර්ශනයකි. 

1994 - 'විමසුම් දැකුම්' නමින් අධ්‍යාපනික ප‍්‍රදර්ශනයක් සහ විද්වත් හමුවකි. ඔවුන් සාහිත විමංසා ශිෂ්‍ය සාහිත්‍ය උලෙළ පවත්වනුයේ 1995 වසරේ ය. මේලෙසින් ඇරඹි ගමන තුළ විශේෂයෙන් සිහිපත් වන වැඩසටහන් කිහිපයක නම් ඔබ හමුවේ තබමි. 

‘‘ගී මල් සුවඳ ගීත සාහිත්‍ය උළෙල’’ 1996, 

‘‘නාද සිත්තම් ගී මියැසිය’’ - 1999 

‘‘රළ තරණය’’ චිත‍්‍රපටය - 2003, 

‘යුද්ධයක් පවතින රටක සෑම පුරවැසියෙක්ම ප‍්‍රාණ ඇපකරුවෙක්’ යන තේමාවෙන් නිෂ්පාදනය කළ ‘‘දූතිකාවෝ’’ වේදිකා නාට්‍යය 2005, 



‘‘සවිකල්ප’’ හරවත් රූපවාහිනී මාධ්‍ය භාවිතාවක් වෙනුවෙන් ඉදිරිපත් කළ විකල්ප මාධ්‍ය වැඩසටහන - 2006,

‘‘ආදරය සපිරි නව ලොවක් සඳහා කාන්තා දායකත්වය’’ මැයෙන් ‘‘ඇය’’ සමුළුව සහ ප‍්‍රසංගය - 2008

‘‘ප‍්‍රාණ පරිත්‍යාගී කැපකිරීමකින් තොරව පෘථිවිය ආරක්ෂා කළ නොහැක.’’ යන තේමාවෙන් නිමැවූ සියැටෙල් දියණියෝ වේදිකා නාට්‍යය - 2010

මේ ආකාරයට පුරා වසර 25 ක් පාසලේ සිසුවියන්ගේ සාහිත්‍ය, කලා, සෞන්දර්ය හැකියාවන් මෙන්ම පුද්ගල සහ සමාජවබෝධය ද පුළුල් කිරීම සඳහා මෙම ව්‍යාපෘති සුවිශේෂ මෙහෙවරක් ඉටුකර ඇත. යොවුන් දැරියන් පමණක් නොව මෙම ව්‍යාපෘති හරහා ගුරු භවතුන්, දෙමව්පියන් මෙන්ම ප‍්‍රදේශයේ සෙසු පාසල්ද, ජනතාවද ලැබූ ආලෝකය අති මහත් බව දනිමි. නව යෞවනය සඳහා දිවයින පුරා කළ විවිධ වැඩසටහන්වලදී සුදු පවුලේ දියණියන්ගේ ප‍්‍රයත්නයන් අපට ද අත්වැලක් වූ ආදරයෙන් සහ ස්තූතිපූර්වකව සිහිපත් කරමි. 


වසර 25ක අත්දැකීම් එක්රැස් කොට ‘‘ප‍්‍රත්‍යවේක්‍ෂණ’’ - 25 වසරක ශිෂ්‍ය නායිකා ව්‍යාපෘති යන නමින් අධ්‍යාපන දෙපාර්තමේන්තුවේ ද අනුමැතිය සහිතව කෘතියක් පළකිරීම ද පසුගිය වසරේ සිදු විය. 1993 වසරේ සිට 2018 වසර දක්වා සිසුවියන් සිදුකළ ව්‍යාපෘති සම්බන්ධව විස්තරාත්මක තොරතුරු මෙන්ම ඒ සම්බන්ධව විද්වත් අදහස්, සමාජ ප‍්‍රතිචාර, පුවත්පත් වාර්තාද මෙම කෘතියට ඇතුළත් ය.  
    
2018 වසරේ සුදු පවුලේ ශිෂ්‍ය නායිකාවන් සිය ව්‍යාපෘතිය ලෙස දියත් කළේ නව යොවුන් වියට ප‍්‍රබලව බලපාන කාරණා රැසක් සාකච්ඡා වන යූ ටියුබ් වීඩියෝ 14 කි. නව යෞවනයට ජීවිතාර්ථ චිකිත්සාවක් යන මැයෙන් මෙම වීඩියෝ දැන් යූ ටියුබයට මුදා හැර ඇත. O2 for Teen Soul - Motto Therapy Center  යන නමින් අන්තර්ජාලය තුළ ඔවුන්ගේ යෞවන අපේක්ෂාවන් සහ නිර්මාණශීලී හැකියාවන් ඔබට හමුවනු ඇත. 



ශ‍්‍රී ලංකාවේ නව යෞවනය මුහුණ පාන ගැටලූ හඳුනාගැනීම සහ ඒවාට විසඳුම් සෙවීම සඳහා උනන්දු කරවීමට මඟ පෙන්වීමක් ලෙස මෙම වීඩියෝ වැඩසටහන් මාලාව නිෂ්පාදනය කරන බව බාලිකාවන්ගේ අරමුණු අතර සඳහන් ය. 'උපතක විපතක්' නමින් නව යොවුන් මව්පියන් සම්බන්ධ ගැටලූ, 'සයිබර් අකුණු' ලෙස සයිබර් මංමුලාවූ යෞවනය, 'ආදර රිදුම් පරදා' මැයෙන් ආදර පැරදුම් අභිබවා ජීවිත ජයග‍්‍රහණය කරා යොමුකිරීම, 'සැබෑ වීරයෝ' නමින් ජීවත් වෙන හැටි කියා දෙන සුපිරි තරු ආදී වශයෙන් නම් කරමින් මෙම වීඩියෝ 14 නිර්මාණය කර ඇත. 



නව යෞවනයට ජීවිතාර්ථ චිකිත්සාවක් වැඩසටහන් මාලාවේ ‘නව යෞවනයයි - ගීතයයි’ යන තේමාව ඔස්සේ විශේෂයෙන් BlackMail ගීතය ගැන අදහස් දැක්වීමේ අවස්ථාවක් මටත් ප‍්‍රවීණ ලේඛක, සමාජ ක‍්‍රියාධර චූලානන්ද සමරනායක සොයුරාටත් හිමි විය. එබැවින් සමස්ත ක‍්‍රියාවලිය තුළ සිසුවියන්ගේ ක‍්‍රියාකාරිත්වය පිළිබඳ දළ අදහසක් ලබා ගැනීමේ අවස්ථාව විවර විය. 

මෙම වැඩසටහනේ සංවිධානය කටයුතු, අදහස්, තීන්දු තීරණ, තිර පිටපත් ලිවීම, දර්ශන තල සොයා ගැනීම, මෙහෙයවීම, නිවේදන, රංගන, සංගීතය, පසුතල නිර්මාණ, සංස්කරණය ආදී වූ බොහෝ කටයුතු සිදුවූයේ සිසුවියන් අතින්ම වීම සුවිශේෂ කරුණකි. විවිධ පැතිකඩ ඔස්සේ ස්වකීය දක්ෂතා උර ගා බැලීමට ඔවුන්ට ලැබුණු කදිම අවස්ථාවකි. එසේම අධ්‍යාපන කටයුතු සමඟ සමබරව විෂය බාහිර වූ මෙම ක‍්‍රියාකාරකම් සිදුකිරීමට ඔවුන් දැරූයේ අපමණ වෙහෙසකි. විඩාව නොසලකා, මහත් වගකීමෙන්  කැපවීමෙන් කටයුතු කළ ඔවුන් ඒ තුළ ලද මහා තෘප්තිය සහ නිදහස මම ඒ සිනාවන් අතර දුටුවෙමි. 


ශිෂ්‍ය කේන්ද්‍රීය අධ්‍යාපනයේ සාර්ථකත්වය උර ගා බලන මෙම ව්‍යාපෘති සෑම පාසලකටම ආදර්ශයකි. පාසල් තුළ තමන් සතු සම්පත් අනුව මෙබඳු ව්‍යාපෘති සාමූහිකව දියත් කළ හැකි නම් පාසලට පමණක් නොව සමස්ත සමාජයට එය මහත් ආලෝකයක් වනු ඇත.

මෙවැනි භාරදූර ව්‍යාපෘතියක් සඳහා අවසරය සහ මඟ පෙන්වීම ලබා දුන් විදුහල්පති පැවිදි සොයුරිය සහ අනෙක් පැවිදි සොයුරියන්, ගුරු භවතුන් සහ දෙමව්පියන් දරුවන්ගේ සිහින සැබෑ කරගැනීමට ලබා දුන් දායකත්වය පැසසිය යුතුය. 

එක් දුයිෂෙන් කෙනෙකු එක් පාසලකට හොඳටෝම ඇති ය. එයට නිදසුනක් අවැසි නම් කළුතර ශුද්ධවු පවුලේ කන්‍යාරාමයේ පසුගිය වසර 25ක ශිෂ්‍ය නායක ව්‍යාපෘති දෙස බලන්න යැයි ඔබට ඇරයුම් කරමි. 

Tuesday, January 1, 2019

ආදරණීය ජොආනා....



ඈ ළදැරියකි. සැබවින්ම ළමා වියේ කෙලිළොල් බව ද, විමසිලිවන්ත බව ද, ආදරණීය බව ද උතුරා යන දැරියකි. මා ඈ ගැන ලිවිය යුත්තේ ඇයි?

‘‘දරුවන්ට මා වෙතට එන්නට ඉඩ දෙන්න. මන්ද ස්වර්ග රාජ්‍යය ඔවුන්ගේය. ඔබත් ළදරුවකු මෙන් නොවුණොත් ඔබට ස්වර්ග රාජ්‍යයට පිවිසිය නොහැකිය’’ ජේසු කීවේ මන්දැයි මා ඈ දෙස බලමින් නැවත නැවතත් මෙනෙහි කළ බැවිනි.

දින දෙකක නේවාසික වැඩමුළුවක් සඳහා අප තුලනට රැුස්ව සිටියෙමු. ඇය පැමිණියේ ඇගේ අම්මා ඇතුළු පිරිසක් සමඟ මඩකලපුවේ සිට ය. ඈ සිංහල නොදනී. මම දෙමළ නොදනිමි. නමුත් ඇය ඉංග‍්‍රීසි බසින් අදහස් දැක්වීමට සමත් ය. තමන් දන්නා භාෂාවේ පරිමාව තුළ ෙනාපැකිලව ඇය අන් අය හා අදහස් හුවමාරුවට උත්සුක වූවාය. 

උදෑසන වැඩමුළුවේ සක‍්‍රීය දායකයන් වූ තරුණ පිරිස අවදිවන්නට මත්තෙන් ඇය අවදිව, සූදානම්ව ගහකොළ අතර ඇවිදිමින් උන්නාය. සුවිශේෂව ඇය මගේ අවධානය දිනාගත්තේ ඒ මොහොතේය. මම ද ඈ හා පරිසර චාරිකාවට එක්වූයෙමි. 

කොස් ගහේ බැඳි ඔන්චිල්ලාව, ගෙවත්ත වසා පැතිරුණු තණ පලස, එහි ගැවසි අපමණක් උඳුපියලිය මල්, තුත්තිරි ගස්, කිලිටි වතුර දරා ගත් සිමෙන්ති පොකුණ, තුලන තැන තැන පැවති මූර්ති, චිත‍්‍ර මේ සියල්ල දෙස ඇය බැලූවේ එක හා සමාන උනන්දුවකිනි. දීප්තිමත් දෙනෙතිනි. ඈ ඒ සියල්ල විඳිමින් උන්නේ ජීවිතේ පළමුවර පාරාදීසයට ආ සිඟිති සුරංගනාවියක් එහි අසිරිය විඳින්නාක් මෙනි. 

හරියට සෝර්බා නම් ග‍්‍රීකයා කෘතියේ සෝර්බා ලෝකය දකින්නාක් මෙන්...

කූරටු කෑලිවලින් අමුණා මා ඇය වෙනුවෙන් තනා දුන් කොස් කොල තොප්පිය වැඩමුළුව හමාරව අප නික්මෙන තුරුම ඇය මහත් ප‍්‍රවේසමින් රැකගත්තාය. හිමිදිරියේ අප හා ඇති වූ මිතුදම කොතරම් ද යත්, අවසන ඇගේ මව අප දෙදෙන ඡායාරූපයකට හසුකරගනිමින් පැවසූවේ...

"Joana With her New Mum" කියාය. සැබවින්ම ඇය ආදරය විඳින්නටද, ආදරය බෙදන්නටද අනලස් මනසකින් පේ වී සිටින දැරියකි. මා පවා ඇද බැඳ ගත්තේ ඒ ආදරණීය බවමය. 

ඒ පියාපතක් වන් සැහැල්ලූව, නිදහස් කෙලිලොල්බව තව කොතෙක්කල් සුරැකිව තබා ගන්නට ජොආනාට හැකි වනු ඇත්ද? 

‘‘ජොආනා ළමා වියේ ස්වර්ගරාජ්‍යය තුළ හැමදාම ජීවත් වන්නට නම් අපට මේ සමාජය ඒක්ක විශාල අරගලයක් කරන්නට සිදුවන බව නිසැකයි. බොහෝවිට සිදුවන්නෙ අප ඒ ස්වර්ගය හැර දමා නිරයේ පැසෙනු පිණිස රැල්ලට ගසාගෙන යාම. ඒත් ජොආනා, දරුවන් තුළ වන ස්වර්ගය සුරකිනු පිණිස මට කළ හැකි යමක් ඇත්නම් හැමදාමත් එය නොපැකිලව ඉටුකරන්නම්.’’

අලූත් අවුරුද්දේ ඔබත් ලෝකය දශමයකින් හෝ යහපත් තැනක් කරන්න කැපවනු දැක්ම මගේ අපේක්ෂාව.... 

Wednesday, December 5, 2018

හෙට දවස දරුවන්ගේ ය....




යාල්දේවිය නික්මෙයි
කොලොම් තොටින්…
සීත මීදුම් දුමාරය මැදින්…

හරිතය සැමත
වස්සානයේ සද් පහස ලැබ
රඟයි හිරු කිරණ
දිය කඩිති, ඇල දොල
වැව් දිය තලා මත
පළිඟු මිණි ඇසින් හිනැහි හිනැහී….

කොතරම් නම් සොඳුරු ද
මේ දේශය!!!
අප උපන් මව්බිම…
ධන, බල උමතුව
අන්ධ අඳුරට ඇද
නොදැමුවා නම්
සැබවින්ම පින් බිමක්
නොවෙද මෙය?



ගම්පහ… මීරිගම,…. පොල්ගහවෙල… කුරුණෑගල… මහව…. අනුරාධපුරය….
යාල්දේවිය ලැසි ගමනෙනි
බඩඉරිඟු… වඩේ… බොම්බයි මොටයි
අඹ, ජම්බු, නාරං, දිවුල්, ඇපල් අන්නසි ද සමඟින්…

වැහි දියෙන් තෙත්බත්ව
සාර වූ පොලෝ ගැබ
උපද්දයි අලුත් අංකුර
ළා හරිත මඳහස් ය
ඇස ඇස සිසිල තවරන…



වව්නියාවෙන් එපිටට
යාල්දේවිය සමඟ ම
ලැසි ලැසිව ඇදී න මතක මං පෙත

මාවිල්ආරුවට
වැට කඩුළුබැඳි සන්දියේ
ප්‍රේමයේ මාවත් වැසී ගිය
අතීත මතක සුසුමක…

වව්නියාව… මන්තේ… පුලියන්කුලම්…
මාන්කුලම් දක්වාම
ඇවිළි ඇවිළී ළසෝ ගිනි
ස්නේහය ද මළගම් ගිය මෙනි…



කෙත් බිම්… හේන්… කඩපිල්…
අතර දනි පනි ගසා පිබිදුණ
ගෙපැල්පත්ය
දෝතින් දරා ජීවිත…
ළපැටි අත් සැවී
සිත් සන්තොසින්
යාල්දේවිට සමුදෙති…

පරන්තන් නැවතුමෙන් බැස අප
මුලතිව් බලා ගමනක…

විශ්වමඩු, වල්ලිපුරම්, පුදුකුඩිඉරිප්පු
පසුකරමින්
කලබල කිසිත් නැති බස්රිය

‘මේ කැලය ඒ කාලයේ ඒ සෙබලුන්වැව්ව
මේ කැලය මේ කාලයේ මේ සෙබලුන් කපන”
හරිත වියනක සිසිල විඳිමින්
ඇදී යද්දි බස්රිය
සවන් අද්දර මිමිණුමකි…

“ආවා අපේ මිනිසුන් ඇඳිවත පිටින්
දූ දරුන් තුරුල්කොට ගෙන
මේ මග දිග
මුල්ලවෙල්ලිවයික්කාල් වෙනකල්ම
මියැදෙන ප්‍රාණයක්
මිහිදන්කරන්නට හෝ
ඉසිඹුවක්නොලැබම
ඒ පාද නමස්කාරය
ලේ, කඳුළු දාදිය මතින්
වැටි වැටී නැගිට ආ...
හුස්මක් ගෙන ආපසු හැරී බැලුයෙමි
අන්ධකාර අගාධයකි ජීවිතය
වෙට්ටුවක්කාල් පාලමෙන්
පිට මඟහැරුණ…”

අතීතය ගැඹුරු තුවාලයකි
මතුපිට කබොල්ලකින් වැසී ගිය
ඉගැඹුර රිදුම් දිදී වැළපෙන…



මහා කරුණාවෙනි බස්රිය
නොතේරුම් දමිළ ගී හඬ
හිත මත අතුර අතුරා
නන්නාඳුනන භුමියක
දන්නා හඳුනන හැඟුම් පුබුදන…

සාරි පොට අකුල අකුලා දිව එන
වාරු නැති මව්වරුනට සෙනෙහසින්
තාවර වෙවී නවතින…
අම්මාවරුන්ම මේ හැටි
කොහේ නම් යනවාද
ඉස්පිරිතාල, ආණ්ඩුවෙ ඔපීසි
ළඟින්ම බැහැගන්න
ඒ් තෙත් දෑස්
අම්මලාගේ ම උරුමයද?

මුල්ලිවෙල්ලවයික්කාල්
පසුකරද්දී බසය
සිහි වේ දිනෙක දුටු
රෙදි පෙරදි කඳු…
වැලි තලා අතර
සැඟවි සැඟවී, දිය වි දිය වී
තාමත් ඒවා හෙමම ඇති…

“මෙන්න මේ මෙතැන ගහ යට
ෂෙල් වෙඩි වැදී දහසක් දනා
ක තැනම ක විටම මිහිදන් වුණ”
පාද නමස්කාරයේ සැම තැන
ලෙයින් නැහැවුණු මතකය…

ඉතින් දැන් මුලතිව්ය…
අප පිළිගන්නා සිය සියපත් වැනි
සිනා මුහුණුය…
සියල් විඩාවන් සින්දාලන
ආදර ගංඟාවක්
ඒ සිඟිති දෑස් මත්තෙන්
කඩා හැළිණ…

සැන්දෑව මන්දාකිණියක
පැහැසරින් දැල්වෙන…

නැතක් දුක් මැද වුව
සඳක් සේ නැගී දිලෙනුව
නිමක් නැති කටුක පිරිපත
විතක් සේ උසුලන
ඒ ළමා ළපටි ඇස් මත්තේ
දිලෙන්නේ ජීවිතය…



වනක්කම් පුල්ලේ
'එප්පඩි සුහම් ?'
'නල්ලසුහම්'
දන්නා දෙමළෙන්
දෑසින් දෑතින් සිනාවෙන්
හද බසින්, ආගිය කතාවෙන්
දළුලද්දී ආදරය
වරදකාරී හැඟුමින් මිරිකි මිරිකී
ආ මඟ සැනසුම්
සුසුමකට ඉඩ…

පෑරී පෑරී රිදවන අතීතය
සඟවාන පපු කුහර තුළ
සිනා පිරි වතින් කියා දුන්
ආදරේ මහා පාඩම
නළලත තිලකයක් ලෙස පැළඳගමි…
ආදර මව්පියවරුනි, දූ දරුවනි…

කොතරම් දයාර්ද්‍රද
ඔබ අප හමුවුණු ඒ දවස…

කොටි තැයි කිය කියා
නටනා නාඩගම් මඩුවේ
පැළඳි වෙස් මුහුණු අතරින්
පෙනෙද්දී සිංහ කේසර…

මට දුක හිතෙන්නෙම
පුංචි පැටවුන් ගැන
උන්ගේ සිහින ගැන

අහෝ! මා උපන් පින් බිම
පව්කාරයන් ගිනි බින්ද…