Thursday, April 2, 2020

ඔබ අප සැවොම ප්‍රවේසම් විය යුතුයි.



දින සටහන් ලිවීම නැවතුණේ චූටි මල්ලි ( නැන්දාගේ පුතා - අපේ පවුල්වල බාල සහෝදරයා ) රිය අනතුරකට ලක්වෙලා කියන පණිවිඩය ලැබීමත් එක්ක. කොරෝනා කාලේ කිසිම පවුලකට අත්විඳින්න සිදුනොවිය යුතු අත්දැකීමකට අපි මුහුණ දුන්නෙ. දින දෙකක් අපේ සහෝදරයා දැඩි සත්කාර ඒකකයේ උන්නත් අපට බලන්න බැරි වුණා. ඇඳිරි නීතිය නිසා යාම ඒමත් අපහසුයි. කොරෝනා තත්ත්වය නිසා රෝහල්වල කටයුතුත් වෙනදා වගේ වුණේ නෑ. රෝහල ඇතුළට යන්න ලැබුණෙ එක්කෙනෙකුට පමණයි. නමුත් දැඩිසත්කාර ඒකකයට කාටවත් ඇතුළ් වෙන්න බැහැ. ඉතින් චූටි මල්ලි අවසන් ගමන් ගියේ අපි කවුරුවත් ළඟ නැතිව. ( මේ අවස්ථාවේ දී කුලියාපිටිය රෝහලේ වෛද්‍යවරුන්, හෙද හෙදියන්, කාර්ය මණ්ඩලය අපේ මල්ලි වෙනුවෙන් කළ සේවය අගය කළ යුතුයි. )

අනතුරක් සිදුකර නොගෙන ජීවත් වීම මේ මොහොතේ කොයිතරම් වටිනවද කියන එක විශේෂයෙන් මතක් කරන්න ඕන. ආදරණීයයන්ගේ ජීවිත අනතුරකදී වුවත් කිසිවක් කරගන්නට නොහැකිව අසරණ වෙන්නට වෙනවා. එය දරන්නට අපහසු දෙයක්. ඒ වගේම හදිසි තත්ත්වයක් වෙනුවෙන් සූදානම්ව ඉන්න රෝහල් කාර්යමණ්ඩලවලට, ආරක්ෂක අංශවලට අමතර රාජකාරි පැටවෙනවා. ඒ නිසා මේ මොහොත අපි ප්‍රවේසම්ව, නීතිගරුකව, කල්පනාකාරීව කටයුතු කිරීම ඉතා වැදගත්.

චූටි මල්ලි නැතිවුණා කියන පණිවිඩය ලැබුණු මොහොත, ජීවිතේ කවදාවත් අමතක නොවේවි. ඒ වෙද්දිත් අපි උන්නෙ ප්‍රාතිහාර්යයක් වෙලා හරි එයා සනීප වෙලා ආපහු ඒවි කියන විශ්වාසයෙන්. ගමක්ම, නෑදෑ සනුහරයක්ම, රට පුරා බොහෝ තැන්වල සෙත්, පිරිත්, යාච්ඤා‍, සෙත් කවි, යැදුම්, ප්‍රාර්ථනා සිදුවුණත් මේ කිසිවකට එයාව ආපහු මේ ලෝකෙට ගන්න පුළුවන් වුණේ නෑ.

ඉතින් ඒ මළ ගෙදරත් වෙනදා වගේ වු‍ණේ නෑ. ඇඳිරි නීතිය නිසා බොහෝ දෙනෙකුට එන්න බැරිවුණා. ආව අයත් මුහුණු වැසුම් දාගෙන. සමහර වෙලාවට අපිට අඳුනන්නත් බැරිවුණා. මහජන සෞඛ්‍ය පරීක්ෂක, පොලිසිය, ග්‍රාමසේවක ලබා දුන් උපදෙස් අනුව තමයි වැඩ කටයුතු සිදුවු‍ණේ. වෙනදා වගේ සංග්‍රහ කිරීමත් නොකර ඉන්නයි උපදෙස් ලැබුණෙ. නෙස්කැෆේ විතරක් දෙන්නත්, ඒ කඩදාසි කෝප්ප වහාම පුළුස්සා දමන්නත් කටයුතු කළා. මළ ගෙදරට එන අයට වුණත් මීටරයක් දුරින් ඉන්න, වැඩි වෙලා නොරැඳී ආපසු යන්න සිදුවුණා. ගේට්ටුව ළඟම අත සෝදන කටයුතු සඳහා පහසුකම් සැලසුණා. එද්දිත් යද්දිත් අත් සෝදන්න කියන කාරණය අනිවාර්ය වුණා.

මම මේ සියල්ල ලියන්නෙ මේ මොහොතේ උපතක්, විපතක්, මගුලක්, දානයක්, පින්කමක් මේ කිසිම දෙයක් පෙර පරිදි වෙන්නේ නැහැ කියන එක ඔබට මතක් කරන්න. ඒ නිසා අපි ප්‍රවේසම් විය යුතුයි. කල්පනාකාරී විය යුතුය.


හත් දවසේ බණ පවුලේ සුළු පිරීසකට පමණක් සීමාකෙරුණා. පසුදා දානය පන්සලට අරන් ගියේ ඒත් පවුලේ කීපදෙනෙකුගේ පමණක් සහභාගිත්වයෙන්. ඒ කිසිම දෙයක් අපේ ගමක වෙනදා සිදුවන විදියට නෙවෙයි වුණේ. අන්තිමේ අපි හිත හදාගත්තෙ අපේ මරණය කොහොමවෙයිද, මේ මොනවත්ම නැතිව කොහේ කොහේ අපට මියයන්න සිද්දවෙයිද කියල දන්නෙ නැහැනෙ කියල හිතලා.

අදත් මට හිතෙනවා ඇඳිරි නීතිය දාන්න කළින් චූටි මල්ලි ගෙදර ආව නම්, අඩුතරමෙ එයා ගිය තැනක යාළුවො එයාව නවත්ත ගත්ත නම්, පොලිසියෙන් අල්ලල හිරේ දැම්මත් කමක් නෑ හෙමිහිට ආව නම් මේ අනතුර සිද්දවෙන්නෙ නෑ කියලා. දැන් ඉතින් ඒ හිතට දැනෙන කිසිමදේකින් ඵලක් නෑ. අපිට ආයෙම චූටි මල්ලිව ලැබෙන්නෙ නෑ.

ඒ නිසයි මම ඔබෙන් ඉල්ලන්නෙ ප්‍රෙව්සම් වෙන්න. ඔබේ ආදරණීයයන් රැකගන්න කියලා.


Saturday, March 21, 2020

මං නොඉන්න මගේ ගෙදර දවසක්...




උදේ මම චූටි මිමීත් එක්ක කණුකැලේ ගෙදර ගියා. (මං නොඉන්න මගේ ගෙදර ) අපි දෙන්න පයින්මයි ගියේ. (බයවෙන්න එපා. ඒක පුංචි ගුරු පාරක්. වැඩිය කවුරුත් නොයන )

ගුරු පාරෙ කෙළවර මොණරු දෙන්නෙක්. මේ වෙද්දි අපේ පැත්තට මොණරු ආගන්තුක නෑ. ඒත් තාම මම හිතේ හැටියට මොණර රැඟුමක් දැක්කෙ නෑ. කොබෙයියො, කහ කුරුල්ලො, චූටික්කො, මයිනො නේකාකාර කුරුල්ලන්ගෙන් අඩුවක් නෑ. කුරුල්ලන්ට නම් කොරෝනා ගැන වගේ වගක් නෑ වගේ. උන් හරිම නිදහසේ ඉන්නවා.

ජීවිතේ මෙතෙක් ආදරෙන් ඉතිරි කළ යමක් ඇත්නම් ඒ පොත් ම තමයි. නවාතැන් මාරු කරද්දි ගෙනත් දැම්ම පොත් පෙට්ටිවල දාපු ගමන් සාලෙමයි තිබුණෙ, ඒ ටික අස් කරන්නත් උවමනා වුණා. අලුත් පොත් රාක්කවලට දාන්න පුස්තකාල කාමරේ ඇරියම ගොඩක් දූවිල්ල. පොත් රාක්කත් ටිකක් අවුල් වෙලා. දුකත් හිතුණා. පොත් අරන් යන අයට පොත් ටික පිළිවෙලක් කරන්න හිතෙන්නෙ නැද්ද?  පොඩ්ඩක් දූවිල්ල පිහදාන්න හිතෙන්නෙ නැද්ද කියල හිතිලා. මම ගමේ යන සති අන්තවල තමයි පොත් රාක්කවල දූවිලි පිහදලා අස්කරන්නෙ.

කොහොමවුණත් වටපිටාවෙ පොඩි පිරිසක් හරි පොත් අරන් ගිහින් කියවන එකම ලොකු දෙයක්. කවදා හරි ලොකු පුස්තකාලයක් හදන එක මගේ හීනයක්. ඒක චිත්‍රපටියක් පෙන්නන්නත් ඉඩකඩ තියෙන කියවීම් ශාලාවක් සහිත පුස්තකාලයක් වෙන්න ඕන කියල හිතෙනවා. බලමු 
ඉතින් කවදාහරි.

...........

ලොකු නංගිගෙ ඕකිඩ් වගාව මලින් පිරිලා. ‘‘අප්‍රේල්වල ඕඩර්ස් තියෙනවා මල් ගන්න පුළුවන් කියල කිව්වා. දැන් ඉතින් හරිනෙ ඒකත් අහවරයි.“ ලොකු නංගි හිනාවෙලා කිව්වා. මොනතරම් ප්‍රශ්න ආවත් හිනාවෙලා මුහුණ දෙන්න පුළුවන් එකම ලොකු දෙයක්.

‘‘ඔයාගෙ මසං පැලේ මල් පිපිලා “ ලොකු නංගි මට තවත් සුබාරංචියක් කිව්වා. මසං පැලේ ගත්තෙ කට්ටිමහන පල්ලියෙ මංගල්ල පොලෙන්. එදා ඇහැල පැලයකුයි, පේර පැලයකුත් ගත්තා. පැල මං ගත්තට හිටෙව්වෙ ලොකු නංගි. පේර පැලයත් හොඳට හැදීගෙන.

‘‘ඇහැල පැලේ කේඩෑරි වෙලා. මම තව පැලයක් හිටෙව්වා.“ ඇහැල ගහක් ගැන මගේ ආශාව දන්න නිසාම වෙන්න ඇති ලොකූ ආයෙම මතක් කළේ. ගේ වටේට අඹ, අනෝදා, නෙල්ලි, කටුලොවි, කජු තියෙනවා. තවත් මදි කියල හිතෙනවා.  ගහකොල කොච්චර හිටෙව්වත් වැඩි වෙන්නෙ නෑ. ඒත් නංගි කියනවා පළතුරු පැල ගොඩක් එක ළඟ ආවම ගෙඩි හැදෙන්නෑලු. මට වඩා ගහකොල ගැන දැනුමක්, අවබෝධයක් එයාට තියෙනවා.

..............

හැන්දෑවෙ පුංචි කට්ටිය චිත්‍ර ඇන්දා. චූටි මිමීගෙ තමයි යෝජනාව. එයානෙ දැන් ලොකු අක්කා. වෙලාවකට නංගිලා, මල්ලිලා එක්ක සමගි සමාදානෙන් වැඩ කරන්න බැරිවුණත් තවත් වෙලාවකට අක්කාකම මතු වෙනවා. ‘‘අපි චිත්‍ර ප්‍රදර්ශනයක් කරමු.‘‘ මම පින්තූර ටිකක් අරගෙන එයාලව උනන්දු කළා. මේ දඟමළු ටික එක තැනක තියාගන්න පුළුවන් එකත් ලොකු දෙයක්.

Friday, March 20, 2020

හුදෙකලාවේ විරාම....


කාංචනා අමිලානිගෙන් ගත් නිර්මාණයක්

පහුවුණු සිකුරාදා වැඩ ඇරිලා ගමේ එද්දි, සති ගාණක් ගමේම ඉන්න වෙයි කියල හිතු‍වෙ නැහැ. ඒ නිසා ලැප්ටොප් එකවත්, පොත්පත්වත් මොනවත් අරන් ආවෙ නෑ. දවස් ගාණකට පස්සෙ තමයි පැත්තකට කරල තිබුණු ඩෙස්ක්ටොප් එක ආපහු හදල අරගෙන, නංගිගෙ වයිෆයි කනෙක්ෂන් එකට පින්සිද්ද වෙන්න මොනවහරි ලියන්න පටන්ගත්තෙ.

හුදෙකලාව මට දරන්න බැරි දෙයක් නෙවෙයි. ඒත් ලෝකයක්ම මරණීය වයිරසයක් එක්ක ගැටෙද්දි මෙහෙම හුදෙකලාව ඉන්න සිද්දවෙන එකම වරදකාරී හැඟීමක් ඇති කරවනවා. ඒත් අනිත් අතට හිතෙනවා ඒකම විතරයි නේද මේ වෙලාවෙ සමාජය වෙනුවෙන් කරන්න පුළුවන් හොඳම දේ කියලත්.

පළමු කොරෝනා රෝගියා වාර්තා වුණ දවස.. කවදාවත් අමතක වෙන්නෙ නෑ.

2020.03.11

අද මගේ උපන්දිනය. ඉතාම කාර්යබහුල විදියට ගෙවුණු දවසක්. අලුත් රැකියා ස්ථානයක, අලුත් නවාතැනක අලුත් වගකීම් එක්ක අලුත් ජීවිතයක් ගෙවන අතරෙ එළඹුණු උපන්දිනය ගැන අලුතින් හිතන්නවත් වෙලාවක් තිබුණෙ නැහැ. මුහුණුපොතින් උපන්දිනය හංඟා ඇති නිසා උපන්දිනය මතක ඇති අය ම පමණයි අද කතා කළේ සුබ පතන්නට. දුරකතන ඇමතුම්, කෙටි පණිවිඩ වරුසාවකට මැදි නොවී නිදහසේ වැඩ කරගන්නට ලැබීමත් හොඳයි කියල හිතුණා.

ජීවිතේ ගැන ආපස්සට හැරිල බලද්දි විශාල සතුටකුත් දැනෙනවා. හිස්තැන් නැතුවාම නෙවෙයි. නමුත් පිරුණු තැන් ඊට වඩා වැඩියි. අද මැරෙන්න සිද්දවුණත් හිතේ දුකක් නැතිව මැරෙන්න පුළුවනි. මනුස්සකම වෙනුවෙන් මම පුංචි හරි වැඩ කොටසක් මේ සමාජයට කළා කියල හිතෙනවා.

පළමු කොරෝනා රෝගියා වාර්තා වුණා. කොරෝනා වයිරසය ගැන අපටත් බැරෑරුම්ව හිතන්න වෙනවා දැන්නම්.


2020.03.12

මිනිස්සු දැනටමත් බය වෙලා. අද කීල්ස් එකේ කවුන්ටර්ස්වල පෝලිම. කරත්ත පුරවන් බඩු ගන්නවා පිරිසක්. ඒත් කුලී වැඩක් කරගෙන එදා වේල හොයාගෙන කන මිනිස්සු කොහොමනම් ගෙවල්වල බඩු පුරවල තියාගන්නද? කොරෝනා කොයිතරම් අපේ රටේ ජන ජීවිතයට බලපෑමක් කරයිද කියල තේරුම් ගන්න තාම කල් වැඩියි. 

නියපොත්තෙන් කඩන්න තියෙන දේ පොරවෙන් කපන්න වෙනකල් බලා නොඉන්න එක නම් හොඳයි.

අන්තිමේ මොනව වුණත් වැඩියෙන්ම දුක් විඳීන්නෙ, මැරෙන්න දුප්පත් අසරණ මිනිස්සු.

2020.03.13

රාජගිරියෙ නවාතැනේ ඉඳන් ගෙදර එන පළමු දවස. අපහසුවක්, තනියක් නැතිව ගෙදර ආවා, ආදරණීය සම්බන්ධතා ජීවිතේ කොයිතරම් හිස්තැන් මකාදමනවද කියල හිතමින්. සමහරවිට ජීවිතේ කිසිම දවසක අද වැනි දවසක් උදානොවෙන්නත් පුළුවන්. මේ යන විදියට කාටද කියන්න පුළුවන් හෙට මොනව වෙයිද කියලා. හිතේ ශක්තියයි, පරිස්සමයි තමයි වටින්නේ.

කොරෝනා රෝගීන් ගණන එන්න එන්නම වැඩි වෙනවා.
මල්ලිගෙ තුන්වෙනි බබා දූ පැටියෙක්. මං මොන වගේ ලෝකෙකටද ඉපදුණේ මේ කියල දන්නෙ නැතිව එයා අම්මගෙ තුරුල්ලෙ කිරි උරා බොනවා. අපේ පවුලේ පුංචි අයම හය හතක් ඉන්නවා. මේ වසංගත සමය එක්ක අනාගතය දිහා බලද්දි එයාලගෙ ජීවිත ගැනයි බය හිතෙන්නෙ.

2020.03.15

‘‘මම්මෙ ඔයා අපේ නංගිට නමක් දැම්මද?‘‘

චන්දු අහනවා. එයා හරිම හුරතල් විදියට හිනාවෙලා එහෙම අහද්දි අල්ලල පොඩිකරන්න හිතෙනවා.

‘‘ඔව්නේ... මං නම් ගොඩක් අරන් ආවා. මාමියි, හංසි නැන්දයි ලස්සන නමක් දායි නංගිට.‘‘

 ‘‘අපිත් නංගිට නමක් දැම්මා. සුද්දි කියලා. ඒක ලස්සනයි නේ“ එයා මගෙන් අහන්නෙ ඇයි අපේ නම හොඳ නැද්ද? ඔයත් නමක් දාන්නම ඕනද කියල අහන්නා වගේ.

‘‘මම්මා දාන නම නංගිගෙ උප්පැන්න සහතිකේ ලියන්න. ඔයාල දාන නම නංගිට ගෙදරදි කතා කරන්න. හරිම ලස්සන නමක්...“

නංගිට අයියලම හතර දෙනෙක් ඉන්නවා. ලොකු වෙද්දි කෙල්ලට ලේසි වෙන්නෙ නැති වෙයි.

..........

නිකමට ටීවී එක දාගෙන හිටියෙ. නිදිමතක් නැති නිසා. The Silence  කියල චිත්‍රපටියක් ස්වාධීන රූපවාහිනියෙ යන්න ගත්තා. අඳුරු ගුහාවකින් මතුවන අද්භුත සත්ව විශේෂයක් මිනිසුන් මරා දමන හැටි කියවෙන චිත්‍රපටයක්. ඒකත් හරියට කොරෝනා වයිරසය වගේ තමයි. ඒ සත්තු වවුල්ලු වගේ ඉගිලෙනවා. ඇස් පේන්නෙ නැහැ. ප්‍රතිචාර දක්වන්නෙ හඬට. උන්ට අහුවුණොත් සතෙකුට වුණත් මනුස්සයකුට වුණත් සොරි ම තමයි. ආයෙ හුස්ම ගන්න වෙන්නෙ නෑ. එක පවුලක් බේරෙන්න දරන උත්සාහය චිත්‍රපටිය පුරා යන්නෙ.

ගැහැණු ළමය බිහිරි නිසා ඒ පවුලම ගොළු භාෂාව කතා කරන්න හුරුවෙලා ඉන්නෙ. ඒකෙන් එයාල ගොදුරු වීමේ අවදානමෙන් මිදෙනවා. තනියෙන් බලන්න බය හිතුණ නිසා මම මගදි චිත්‍රපටිය අතෑරියා. පස්සෙ කල්පනා කරද්දි හිතුණෙ ස්වයං නිරෝධායනය, හුදෙකලාව කොරෝනා එක්ක සටන් කරද්දිත් වැදගත් වෙනවනේ කියලා.

නිහඬ හුදෙකලා ජීවිතේකට පුරුදු වෙලා ඉන්න එක මේ වගේ කාලෙක එක අතකින් සහනයක්.



2020.03.17

ළමයි පස්දෙනෙක් එක සැරේ ‘‘මම්මෙ බඩගිනියි“ කියද්දි, ‘‘මම්මෙ තේ ඕන“ කියද්දි. මම අරක ඕන මේක ඕන, මම්මෙ මෙහෙ එන්න. අරක දෙන්න මේක දෙන්න කියද්දි. අම්මා දැනෙන සනීපෙ. බැන්දනම් දරුවෙක් නැත්නම් දෙන්නයි බලන්න වෙන්නෙ. දැන් ඉතින් හතරපහක්ම බලාගන්න එපැයි.

ජීවිතේ එහෙම තමයි.

උයන පිහන, කවන පොවන, ළමයි බලන, සෙල්ලම් කරන අතර වින්ද්‍යාගෙන් ගෙනාව එමිලි පොතේ කොටස් තුනකුත් බලල ඉවර කළා. ඒ කාලෙ ගැහැනු ළමයෙකුට ලේඛිකාවක්, කිවිඳියක් වෙනවා කියන එක කොයිතරම් අමාරු දෙයක් ද? එමිලි ගැන හරි ආදරේ හිතුණා.

2020.03.18

ගිනි ගන්න තරම් ඉර සැර තිබුණු කාලසීමාව නිම වෙලා යාම්තම් වැහි වැටෙනවා. රෑ වැස්ස උදේ පරිසරය එහෙම පිටින්ම අලුත් කරලා. දැනටමත් වේළුණු තණකොල දළුලන්න අරන්. කුරුල්ලො කෑ ගහන්නෙත් වෙනදා නැති සතුටකින්.

මට හිතෙන්නෙ කොරෝනා කියන්නෙ මනුස්ස ජීවිතේට මරණීය අවදානමක් උණාට, පරිසරයට අලුත් හුස්මක් කියලා. අපි කවදාවත් සොබාදහමට අවස්ථාවක් දුන්නෙ නෑ එයාගෙ ජීවිතේ අලුත් කරගන්න. දැන් එයා බලෙන්ම ඒ අවස්ථාව අරගෙන.

Tuesday, February 18, 2020

ඉවුරු - සාර වියමනක්!

ඉවුරු ගඟ සිඳී ගිය දා - කැත්ලීන් ජයවර්ධන
විදර්ශන ප්‍රකාශනයක්

( ප්‍රවීණ ‌ලේඛිකා/මාධ්‍යවේදිනී සීතා රංජනී ‌සොයුරිය විසින් රාවය පුවත්පතට ලියූ ලිපියකි. )
‘‘ජාතිකවාදය, ජාත්‍යන්තරවාදය, ධනවාදය, සමාජවාදය වම් ඉවුර, දකුණු ඉවුර කියා දෙයක් රට තුළ පවතීද? ඉවුරු පවතින්නටනම් ගඟක් තිබිය යුතුය. දැන් ගඟක් නැත. ගඟ සිඳී ගිය දා ඉවුරු ගැන කුමන කතාද?"
චාරයක්, විචාරයක්, සදාචාරයක් නොමැතිව සියල්ල අච්චාරු වී ඇති ශ්‍රී ලාංකික දේශපාලනය තුළ විශ්වීය මනුෂ්‍යයකු ගොඩනැගීමට ගන්නා උත්සාහයන් ඒ මඬ ගොහොරුවට ම යට කර වනසා දැමීමට අති දක්ෂ පාර්ශ්වයන්ට ම ඉතිහාසය තුළ ඉඩ ලැබී ඇත. මේ රටේ සමාජ දේශපාලන ඉතිහාසයේ සිදු වූ සියලු දේ කෙළවර වූයේ ඒ විශ්වීය මනුෂ්‍යාට ඉඩහසර අවහිර කරමිනි. ඒ අවහිර වූ අවකාශයන්ට පණ දෙන්නට, මිනිසුන්ගේ හද විදාරණය හරහා සියල්ලන්ට සාධාරණ සමාජ කතිකාවකට මිනිසුන් ගොනු කරන්නට කෙරෙන සුලු හෝ මානුෂීය  උත්සාහයකට එහි ඉඩක් තවමත් විවර වී නැත. ගමක මිනිසුන් ඒකරාශී කරවා දැනුම්වත් කිරීමට කටයුතු කිරීම නොකළ යුතු දෙයක් බවට පත් වී ඇත. අවශ්‍ය වන්නේ දේශපාලකයන්ට බලය පවත්වා ගැනීමට හැකි සේ මිනිසුන් භේද කරවා තබා ගැනීමයි. ඒ භේද මතින් ව්‍යාජ ජාතිකානුරාගයක්, ආගමානුරාගයක් රෝපණය කරමින් මිනිසුන් රවටා බලය ලබා ගැනීම පහසුය. මිනිසුන් අතර සංහිඳියාව ඒ වුවමනාවට බාධාවකි. හැමදාමත් වැජඹෙන්නේ සාමාන්‍ය ස්ත්‍රී පුරුෂයන් නොව ඔවුන් රවටා බලයට පත්වන්නවුන් ය. පොරොන්දු ගංගාවේ ගිලී සිටින මිනිසුන් එකිනෙකා පරයා නැගිටින්නට වෙර දරන්නන් බවට ලඝු වී ඇත. කැත්ලින් ජයවර්ධනගේ ‘‘ඉවුරු ගඟ සිඳී ගිය දා" නව කතාව, මිනිස්කමට ඉඩ විවර කර ගැනීමට අවකාශ නැති ගඟක ඉවුරු ගැන කරන කතා තව දුරටත් වලංගුද යන ප්‍රශ්නය සමඟ මේ රටේ ජරාජීර්ණ දේශපාලන වංශ කතාවේ නොයෙක් කඩඉම් මහත් කැපවීමකින් සිතුවම් කර ඇති බරපකල වියමනකි.
‘‘දකුණැසින් බුදුන් වහන්සේගේ මහා කරුණාව දකින මට, වමැසින් පෙනී යන්නේ ජේසුස් වහන්සේගේ විප්ලවීය දයාවයි. " කියා සිතිය හැකි දේවමිත්තා නම් තරුණ මෙහෙණින් වහන්සේ එක පසෙකය.
‘‘ප්‍රේමයත් නොවන, වෛරයත් නොවන අතරමැදි පොදු හැඟීමක් ගැන මට පාඩමක් ඉගැන්නුවෙ මෙහෙණින් වහන්සේ. වචනවලින් කියා දුන්නු පාඩමකුත් නෙවෙයි.  මං දන්නෙ නෑ ඒක පාඩමක්ද මායා බන්ධනයක්ද කියලත්. " දේවමිත්තා මෙහෙණිය ගැන එසේ සිතිය හැකි, ඈන්මරී නම් තරුණ පැවිදි සොයුරිය එක පසෙකය.
‘‘ඔව් පියතුමනි, දේවමිත්තා මෙහෙණිය වෑයම් කළේ ගණිකාවගේ ඉඳන් හැම පීඩිතයන්ගේම ඇතුළෙ හැංගිච්ච හැඟීම්, ප්‍රශ්න වගේම කරුණාවත් එළියට ගන්න. හැමෝම එකම තැනකට අරගන්න. පුංචි සාකච්ඡා මණ්ඩපවලදි අපි හැමෝම වාඩි වුණේ එකම ආසනවල. සමහර තරුණ භික්ෂූන්වහන්සේලාට පවා පනවලා තිබුණ ආසනවල සුදු ආවරණ තිබුණේ නෑ.... " වැඩිහිටි පූජකතුමාට දේවමිත්තා මෙහෙණිය ගැන ඒ ආකාරයෙන් කතා කළ හැකි ෂර්ලි නම් තරුණ පියතුමා එක පසෙකය.
විශ්වීය මිනිස්කමක් වෙනුවෙන් මෙහෙණි ආරාමයත්, කිතුණු ආශ්‍රමයත්, ගමේ පන්සලත් එකතු කරගත් සද් ව්‍යායාමයේ දී, මව ගැන ද කෝපයෙන් සිටි වංගීස නම් ආබාධිත සෙබළාත්, පුළන්නෙකුට ඔහුගේ කය සතපවා ගැනීමට දානයක් දීමට  සිත හදාගත හැකි වූ වෙරෝනිකා නම් ලිංගික ශ්‍රමිකාවත්, වත්තේ වැඩ කරන බෞද්ධ හෝ කිතුණු හෝ හින්දු හෝ මුස්ලිම් හෝ වූ කම්කරුවනුත්, ගම් වැසි සියල්ලෝත් එකට ජීවත් වන්නට ඒකාත්මික වන්නෝය. එහෙත් ඉඩ ලැබේද?
මෙහෙණිය යනු ශාසනයට බාධාවක් බව සිතන අධිපති භික්ෂු මානසිකත්වය තුළ භික්ෂුණීභාවයට ඉඩක් නැත. කිතුණු ආගමික සංස්ථාව තුළ ද පැවිදි සොයුරියන්ට පුරුෂ පාර්ශ්වයට ඇති අයිතිවාසිකම් නැත. ඒ අහිමිවීම් එසේ තිබියදී, ආගමික වාදභේද, වාර්ගික භේද, උස් පහත් භේදවලින් තොර යහපත් මිනිස් සමාජයක බලාපොරොත්තුව සහිතව, සංහිඳියාව වෙනුවෙන් එක්වූ ඔවුනට රටේ සිදුවන පරිදිම වූයේ කුමන්ත්‍රණකරුවන්ගේ ලැයිස්තුවලට වැටෙන්නටය. එන්ජීඕකාරයින් යැයි හංවඩුව ගසා ගන්නටය. තම පැවිදි ජීවිතවලින් වෙන් වෙන්නටය. ජීවිතවලින් වන්දි ගෙවන්නටය.
කැත්ලින් ජයවර්ධන මහත් පරිශ්‍රමයක් යොදා ඇති බව පෙනෙන මෙම නවකතාවේ පරිකල්පන ලෝකය ඉතා විශාලය. ඉහත කී ලෙස චාරයක්, විචාරයක්, සදාචාරයක් නොමැති හා ඒ තුළ ඉතා ලඝු කළ මිනිස් ජීවියෙක් සහිත දේශපාලන අලකලංචි සමහර විට චරිතවල සීමාවෙන් ඔබ්බට ගිය සිදුවීම් බවට ද පත් නොවනවා නොවේ. කෙසේ වෙතත් මුලු වියමන පුරා ම සියුම් හුයක් ලෙස ගලා යන්නේ බෞද්ධ වුවද කිතුණු වුවද එම ශාස්තෘවරුන් විසින් මිනිසාට අවධාරණය කළ විශ්වීය මිනිස්කමට අදාල සහජීවනය පිළිබඳ දැක්මයි.
කිතුණු දහම හා බැඳුණු ලේඛක ලේඛිකාවන් අතින් එම දහම තුළ මිනිසා වෙනුවෙන් උස් පහත් භේදයකින් තොරව දේශනා කර ඇති ආදරය සහ සහජීවන දැක්ම නිර්මාණකරණයට හසු වී ඇත. ඒ දැක්මට පිටින් වන ව්‍යාජය සියුම් විවරණයන්ට ලක්වූ අවස්ථා ඇත. බෞද්ධ දර්ශනය දත් අය අතින් ඒ දර්ශනය තුළ ඇති විශ්වීය බව නිර්මාණකරණයන්ට හසුවී ඇත. එය ව්‍යාජයක්, ව්‍යාපාරයක්  බවට පත් කර ඇති ආකාරය විචාරයට ලක් වී ඇත. නමුත්, බෞද්ධ හා කිතුණු දහම් දෙකම ගැන පරිණත දැක්මකින් යුතුව පරිකල්පනයකට හසු කර ගත් අවස්ථා ගැන මතකයක් නැත. ඒ සඳහා හැදෑරීමක් අවශ්‍යය. කැත්ලින් තම ප්‍රබන්ධය සඳහා ඉතා ඉවසීමකින් යුතුව එම හැදෑරීම කර ඇති බව පෙනේ. එසේ වෙහෙසව කළ මෙම නවකතාව පාඨක ප්‍රජාව විසින් මඟ හැරිය යුතු නොවේ.
සීතා රංජනී
2020 ජනවාරි 11


Tuesday, January 21, 2020

හිමියනි ! හිස් ය මේ දිවි බඳුන !





සෙබළ උත්තමාචාර වියැකී
හිස් ව ගිය අවකාශයේ පාවී
හමා ආ සුසුදු අරලිය මලක්
මුදුන් වූ පස් කණ්ඩිය මත රැඳිණ...

හත් දොහක, තුන් මහක, අවුරුද්දක
දැල්වුණ පහන් එළි
දුබලව නිවී යද්දී
පා සටහන් සඟවා
නිදිකුම්බා යාය වැතිරිණි...

මුදුනත බිඳී ගිය
පස් වැටිය මත
ඒ අරලියා මල ?
කොහේ වේ දැයි
කවුරු නම් දනී ද ?

නිදිකුම්බා ගොල්ලකි
දැන් ඒ ඉසව්ව ම
සුවඳක් නැතත්
යායට මල් පිපුණ...

Friday, October 25, 2019

ජීවිතය සහ ප්‍රේමය සොයා යන ගමනක් ‘‘කුමර කොබෙයි“





''ඔයාට ඇත්තටම අම්මා කෙනෙක් වෙන්න ඕනෑ නම් දැන්ම කසාද බඳින්න. ඔයාට දැන්ම කසාද බඳින්න ඕනෑ නම් ඔය පිටසක්වල පෙම්වතා අමතක කරන්න.'' නිර්මලාගේ මුවින් ඒ වචන ගලාගෙන ආවේ මී පැණි මෙන් හෙමිහිටය. ගනකම්වය."

පිටුව 01


‘‘කුමර කොබෙයි‘‘ නවකතාවේ පිටසක්වළින් මනාලයෙක් කියන පළමු පරිච්ඡේදයේ පළමු ඡේදයේ ඉඳන්මයි එය මගේ හිත්ගත්තෙ. සමහරවිට ඒක එහෙම වෙන්නෙම එය හුදෙකලා ගැහැනු ගැන කතාවක් වෙන නිසාම වෙන්නත් පුළුවන්. 

බඳින්න කෙනෙක් හොයාගන්න බැරිව හුදෙකලා වෙන එකයි, ස්වකැමැත්තෙන් ගන්න තීන්දුවක් විදියට හුදෙකලාව භාරගන්න එකයි එකක් නෙවෙයි දෙකක්. කැමැත්තෙන් තනිවෙන මිනිස්සු ඒ තනිකඩ ජීවිතේට අර්ථයක් එකතු කරන්න නොයෙකුත් උපක්‍රම අත්හදා බලනවා. වැඩ හදා ගන්නවා. වැඩ මවාගන්නවා. වයසට ගියාම තනිවෙයි කියන කාරණය බයට හේතුවක් කරගන්නෙ නැතිව මේ මොහොත සතුටින් ගතකරන්න උත්සාහ කරනවා. 

ලංකාව වගේ සම්ප්‍රදායික, ආගමික, සංස්කෘතික සීමා මායිම්වලින් වටවුණු බිමක එවැනි ජීවිතයක් සුවපහසු නැහැ. දුෂ්කර ක්‍රියාවක්. නමුත් තමන් වටා නිරන්තරයෙන් ඉන්න පවුලෙ අයගෙන්, හිත මිතුරන්ගෙන් ආදරය සහ ධෛර්යය ලැබෙනවනම් එය ජයගත නොහැකි අරගලයක් නෙවෙයි. 

ඒත් බැඳෙන්න උවමනාව තියෙද්දිත් තමන් ප්‍රාර්ථනා කරන ආදරය, බැඳීම නොලැබී යාම නම් ඛේදවාචකයක් තමයි. කුමර කොබෙයි ප්‍රමුඛ චරිතය වෙලා අපට කතාව කියන ඉන්දිකා අන්න එවැනි ඛේදනීය ගොහොරුවක ගිලිලා තියෙන තමන්ගේ ස්ත්‍රී අධ්‍යාත්මය ගොඩගන්න වෙර දරන ගැහැනියක්. ජීවිතයේ බොහෝ හැලහැප්පීම් මැද ඇය වෙතින් ප්‍රේමය දුරස් වෙලා. විවාහය දුරස් වෙලා. මාතෘත්වය දුරස් වෙලා. ඒ ගැන හිතමින් ජීවත් වෙන නිසාම ඇයට බොහෝ අවස්ථාවල තමන්ගේ ජීවිතයත් මඟහැරෙනවා. ජීවත්වෙන්නෙ මහද්වීපයක වුණත් සමහරවිට තියෙන්නෙ කොදෙව් මානසිකත්වයක් නම් ජීවිතේ හරිහැටි විඳින්න නොහැකි වන බව තමයි ඉන්දිකාගේ ජීවිත අත්දැකීම් අපට කියන්නෙ. 

ආසියාතික ගැහැනියට තෝරාගැනීමේ අවස්ථා ලැබෙන්නෙ හරි අඩුවෙන්. ඇත්තටම එහෙම අවස්ථාවක් නැහැ කියල කියන්න පුළුවන් තරම්. කවුරුහරි පිරිමියෙකුගෙ තෝරාගැනීමක් වෙලා ලැබෙන දුක හෝ සතුට භාර අරන් ජීවත් වෙන එක තමයි ගොඩක් වෙලාවට ගැහැනුන්ට කරන්න සිද්දවෙන්නෙ. ඒකට විරුද්ධව නැගී හිටින, අරගල කරන, තමන්ගේ නිදහස සොයන් යන ගැහැනුන්ව බොහෝ අවස්ථාවල විවේචනය කරන්නෙත් ගැහැනුමයි. 

ඇමරිකාවේ නිව්ජර්සි ප්‍රාන්තයේ ඉන්න ඉන්දිකාට හමුවන ශ්‍රී ලාංකික සමාජය වුණත් මහද්වීපයක හිටියත් කොදෙව් මානසිකත්වයෙන් බැහැර නොවූ පිරිස්. ආදරය, විවාහය ගැන ඔවුන් දරන සාම්ප්‍රදායික මතවාද ඉන්දිකා හෙම්බත් කරවීම පුදුමයක් නෙවෙයි. දියුණු රටවලට සංක්‍රමණය වුණු ශ්‍රී ලාංකිකයින් ඒ රටවලත් සිංහල ගම් හදාගෙන ජීවත් වෙනවා කියන කතාව නිතර අහන්න ලැබෙන දෙයක්. එහෙ උන්නට ඇස් තියෙන්නෙ මෙහෙ. හිත් තියෙන්නෙ මෙහෙ. බොහෝ විට එහෙටත් නැති මෙහෙටත් නැති ජීවිතයක් අසීරුවෙන් ගෙවන්න වෙන්නෙ සංක්‍රමණය වුණු මුල් පරපුරේ අයට විතරක් වෙන්න පුළුවන්. පසු පරම්පරාවන් බොහෝ විට කොදෙව් මානසිකත්වයෙන් මිදෙනවා. නව සංස්කෘතියට, සමාජයට හුරුවෙනවා. 

තනිකඩ ගැහැනියක් විදියට ඇමරිකාවේ ශ්‍රී ලාංකික මිනිසුන් අතර ගෙවෙන වෙහෙසකර දිවිය අතරතුර තමයි ඉන්දිකාට කාලිංග හමුවෙන්නෙ. ඔහු කැලිෆෝනියාවේ සැන් ෆ්‍රැන්සිස්කෝ නුවර අනවසරයෙන් ජීවත් වෙන ශ්‍රී ලාංකිකයෙක්. සයිබර් අවකාශයෙන් ඇයට හමුවෙන පෙම්වතා ඉන්දිකා නම් වන ස්ත්‍රී ලතාවට වෙළෙන්න ශක්තිමත් ගහක් වේවිද? නැත්නම් පිදුරු ගහක් වේවිද?

''විචිත්‍රවත් අකරතැබ්බයක් වූ කැලිෆෝනියානු ආදරය'' සොයාගෙන යන්න අන්තිමේ ඉන්දිකා තීන්දු කරනවා.

නිව්ජර්සි සිට කැනඩාවේ මොන්ට්‍රියල් යන ඉන්දිකා එහිදී ඇය හමුවන නිර්මලා සහ අරුන්දතී සමඟ කාලිංග හමුවෙන්න උතුරු ඇමරිකාව හරහා සැන් ෆ්‍රැන්සිස්කෝ යන ගමන තුළ තමයි ‘‘කුමර කොබෙයි‘‘ කතාව දිගහැරෙන්නෙ. සංචාරයට මා තුළ වන අසීමිත ඇල්මත් ‘‘කුමර කොබෙයි‘‘කෘතියට මා ඇලුම් කරන එක හේතුවක්. දින ගණනක් ගතවන මේ දීර්ඝ ගමන අතර ඔවුන් දකින, අත්විඳින සමාජය ගැන කියන කතාවත් රසවත්. එය විවිධ සංස්කෘතීන්, පරිසරයන් හරහා යන ගමනක් වීමත් කෘතියට අපූර්ව අගයක් එකතු කරනවා. 

වඩා වැදගත්ම කාරණය මේ ගමන තුළ හෙළිදරව් වන ඉන්දිකා, අරුන්දතී සහ නිර්මලාගේ ජීවන අන්දරය. තමන් මත පැටවුණු සමාජ සංස්කෘතික සීමා මායිම් වගේම, තමන් තුළම පවතින සිර කුටි බිඳ හැරගෙන ස්ත්‍රී අධ්‍යාත්මයට පිවිසිය හැකි විශාල අවකාශයක් අත්පත් කරගන්න සමස්ත ජීවිතය පුරා ඔවුන් ගත් වෙහෙස. වැටීම්, නැගිටීම්, වැළපීම්, කඳුළු මේ සියලු අතීත අත්දැකීම් බෙදාහදා ගනිමින් හුදෙකලා ගැහැනුන් ලෙස ඔවුන් යන ගමන තුළ ම එකිනෙකා ශක්තිමත් කරගන්නා ආකාරය. ජීවිතය, ආදරය බෙදා හදා ගන්නා ආකාරය. 

ශමෙල් ජයකොඩි

ශමෙල් ජයකොඩි රසවත් කතා ලතාවකින්, භාෂා රටාවකින් ආකර්ෂණීය ලෙස වියන ලද ගෙත්තමක් ‘කුමර කොබෙයි.‘ ඇය ගැහැනු අධ්‍යාත්මය සියුම්ව කියවන ගමන්ම ඇයට ජීවිතයේ යා හැකි දුර, ස්ත්‍රීත්වයේ සීමා මායිම් පුළුල් කරගැනීම ගැන ඉඟිකරන්නත් අමතක කරන්නෙ නැහැ. ඉතිහාසය සහ වර්තමානය යා කරමින් සිත් ගන්නා ලෙස සොඳුරු ලෙස සැරිසර සටහන් තබන්නත් ඇය සමත්. ඉන්දිකා, අරුන්දතී, නිර්මලා, කාලිංග වගේම කෙටි හමුවීම් ලෙස අපට මුණ ගැහෙන චරිතත් ඇය අපූරුවට නිරූපණය කරනවා. 

කොදෙව්වක් වුණත්, මහද්වීපයක් වුණත් වඩා වැදගත් වෙන්නෙ තමන් ජීවිතය දකින විදිය, ජීවිතය භාරගන්න විදිය සහ එය ජීවත් කරවන විදිය. ස්වකීය පැවැත්ම සඳහා අප නිර්මාණය කරගන්නෙ බංකරයක් ද, සිර කුටියක් ද, කොදෙව්වක් ද, විශ්වයක් ද කියන එක තීරණය වෙන්නෙ අප ජීවත් වන විදිය අනුවයි. ජීවිතය මත බලපවත්වන සමාජ, දේශපාලන, සංස්කෘතික, ආගමික බලාධිකාරයන් හොළවන්න පුළුවන් වෙන්නෙත් අප ශක්තිමත් වුණොත් පමණයි.

''මා හැමදාම සෙව්වේ මා ඉන්නා විදියෙන් භාරගන්නට කැමති මිනිසුන් පිරි ලෝකයකි. අවිවාහක මගේ මොකක් නමුත් වැරැද්දක් ඇති බව සැක නොකරන, තනිකඩව සිටීමට හේතු සොයන්නට නොපෙළඹෙන, අවසානයට මගේ මේ කැලිෆෝනියානු පෙම්වතා සැකයට බඳුන් නොකරන මිතුරු සමාගමකි. ඒ කිසිවකු නොමැතිව ජීවිතයේ මෙතෙක් කළා සේ මා සිටින නගරය සමඟ, වටපිටාව හා ගහගෙන යන රළ පෙළක් මෙන් නොසෙල්වී ඉන්නට මට හැකිය. මගේ දෑස් ඉදිරියෙන් යන එන මිනිසුන් දෙස බලාගෙන ඉන්නට මට හැකිය. මා මේ මිහිතල මත විශේෂිත අයෙකුයැයි නොසිතා සිටින්නට මට හැකිය."

- ඉන්දිකා

ඉන්දිකා, අරුන්දතී, නිර්මලා තුන්කට්ටුවේ වීර චාරිකාව සේයා රූ කිහිපයකට ගොනුකරගන්නට අදහස් කළෙමි. නවකතාවේ එන නගර, ස්ථාන, ජන ජීවිත පිළිබිඹු කරන මේ සියලු ඡායාරූප අන්තර්ජාලයෙනි. සදොස් නම් සඳහන් කරන මෙන් කාරුණිකව ඉල්ලමි. 

නිව් ජර්සි

කැනඩාවේ මොන්ට්‍රියල්


මොන්ට්‍රියල් වීදියක රතු ඉන්දියානු සංගීතය

පැරණි මෙනනයිට්ස් පවුලක් - කැනඩාව
හියුරන් විල
කැනඩා, ඇමරිකා දේශ සීමාව
අත්හැර දැමුණු ඩිට්‍රොයිට් නගරය

ඒබ්‍රහම් ලින්කන් ඉපදුණු බිම

සූරියකාන්ත මල් යායක්

ඩෙන්වර් නගරයේ දසුනක්

ඒබ්‍රහම් ලින්කන් උපන් බිම

රොකී කඳුවැටි

සැන් ෆ්‍රැන්සිස්කෝ
සැන් ෆ්‍රැන්සිස්කෝ අවන්හලක් 



Friday, September 6, 2019

සිස්ටර් සෙව්වන්දි කපාල කන්ද පාමුල තනිවේ !

Eugene De Blaas Painting.


දමිත් කේතක මුහුණුපොතේ තැබූ සටහනකි.

"දේශද්‍රෝහියාගේ නිර්මල හෘදය" නම් කෘතියේ අකුරු මේ දූපතට වඩා බෙහෙවින්ම විශාලය....

පල්ලියේ සංස්ථාපිත යේසුස් සොයා යන්නියකට, සිය ඕලාරික පැවිදි සංස්කෘතිය තුළ වැඩිය ලංවීමට අවසර නැතිවන පරිද්දෙන්, එදා ගලීලයේ ඇවිද ගිය ශ්‍රේෂ්ඨ තරුණයා, ඔහුගේ සැබෑ ස්වරූපයෙන් දෙවන වරටත් මාංශ ගතව සිටියදී හමුවේ....

දොස්තොව්ස්කි දුක් වේදනා තුළින් ක්‍රිස්තු ආත්මයට සමීප වීම කී යම් සේද, ලතින් ඇමරිකාවේ උපන් දේව ධාර්මික විමුක්ති සෙවුම තවමත් ක්‍රිස්තු සමග මිනිසාගේ රාජ්‍ය අලලා බඳිමින් පවතින පාලම යම් සේද, මේ කෘතියේ "ආදිත්‍ය" ලෙසින් පල්ලියේ දොරකඩ ළඟ පෙනී සිටින සැබෑ යේසුස් සමග තුන්වන ලෝකයේ දුක්ඛිත ශ්‍රී ලංකාව නම් මිනිස් රාජ්‍යය බැඳ පාලමකින් යා කෙරේ....මේ ආදිත්‍ය නම් තරුණයාට පිළිවෙලක් සොයා ගත නොහැකි පරිද්දෙන් ආදරය කරන සෙව්වන්දි නම් කිතුණු කන්‍යා සොහොයුරියක ඔහුට "චණ්ඩි ජීසස්" යැයි නම් තබයි....

එහෙත් ජේසුස් ක්‍රිස්තුලා එන්නේ කුරුසිය උරුම කරගෙනමය.... ක්‍රිස්තුලා එන්නේ අතින්, පයින්, කසෙන්, දම්වැලෙන් ගුටි කා, වධ කණුවේ ගැට ගැසී සිටින්නටය....ක්‍රිස්තුලා එන්නේ ඇණ පහර කන්නටය....එසේ හෙයින් ආදිත්‍ය නම් වන මේ කථාවේ ප්‍රථම පුරුෂයාද එසේමැ යයි....

මග්දලේ මරියාට වඩා විෂය බද්ධ සදාචාරයකින් යුතුව සමාජය ප්‍රණාම කරන සිස්ටර් සෙව්වන්දි කපාල කන්ද පාමුල තනිවේ....ඇතැම් විට ඈ යේසු පුතුට කුස දුන් මහා මරියා වන්නටද පුලුවන... "Mary did you know" නම් ගීයට චිත්‍රපටයකින් උපුටා අලවන ලද එක් දර්ශනයක යේසුස් වහන්සේ සිය මව් මරියා අතින් පැන් බොන අතරතුර කෙළිලොල් ලෙස ඇයට වතුර විදින්නා සේම, ආදිත්‍ය සිස්ටර් සෙව්වන්දිට වතුර ඉසින ගමන් "තමුසෙව දැක්කාම අම්මා දැක්කා වාගේ" යැයි කියයි....එසේ හෙයින් ඈ ඇතැම් විට මව් මරියා වන්නටද පිළිවන....

ක්‍රිස්තුලා එන්නේ ගුටි කා, අසන අයගේ නහර සීතල වන වධ වේදනා විඳ, මොර දී මැරෙන්නටය....ඒ උනත් ඒ ක්‍රිස්තුලාටම "උත්ථානයද" හිමි බව හෙරෝද්ලා, අන්නස් සහ කයාපස්ලා, සහ පිලාත් ලා අමතක කරති.... උත්ථානය ප්‍රත්‍යක්ෂය තුළ දකින දෙයක් හෙයින්, සිස්ටර් සෙව්වන්දිද ඇයගේ "චණ්ඩි ජීසස්" ගේ උත්ථානය දකියි.....ආදිත්‍ය සමග ඇය යළි කථා බස් කරයි....

උත්ථානය සමග ස්වර්ගීක සිරුරක් දරන යේසුස් ශුද්ධාත්මයේ ගින්නෙන් සිය අග්නි බව්තීස්මය ලබන්නට සහ ඉන් මතු සිය වචනය රැගෙන සෑම රාජ්‍යයකටම යන්නට සිය සගයන්ට අණ දී, පිළිරූ මෙහි තබා නික්ම ස්වර්ගයට යයි.... ඉන් පසුව ජෙරුසලමේ ගෘහයකදී, පෙන්තකොස්ත දිනයේ ශුද්ධාත්මයේ අග්නිය තමා වෙත වගුරුවන ලද කල්හි, අපෝස්තලික සගයන් ලෝකයේ නන් දෙසට වචනය රැගෙන යන්නා සේ සිස්ටර් සෙව්වන්දිද වචනයක් රැගෙන නික්ම යන්නට තීරණය කරයි....ඇය රැගෙන යන්නේ කුමන වචනයද, කවර පසුබිමකටද යන්නට නිශ්චයක් කථාව නොදෙයි....

පටවන ලද යුද්දයක් සහ එහි මිශ්‍රිත මර්ධනය දරුණු ලෙස පැවති යුගයක ශ්‍රී ලංකාවේ රහසිගතව සිදුවූ සියල්ල වසන්නට පීඩිත ජනයාට එළියේ පෙන්වන ලද තිරපට ඉරා දමන්නට එන යේසුස් කෙනෙක් සමග දුවන මේ කථාව සම්පූර්ණයෙන්ම සවිස්තරව නොලියන්නේ, අවිවාදයෙන්ම සොයාගොස් කියවිය යුතු එම කථාවේ කුතුහලය අනාගතයේ එය කියවන අයගේ අභිවෘද්ධිය පිණිස ඉතිරි කර තබන අටියෙනි....

අසම්පූර්ණ ලෝකයක, අසම්පූර්ණ කම් සමග යන මිනිසුන්, අසම්පූර්ණය විශ්ලේෂණය කරමින් යහපත කරා දිවි පරදුවට තබා පනින පිම්මක් සහිත මේ කෘතියේ අකුරු යම් දිනෙක චිත්‍රපටයක් විය යුතුමය... සිස්ටර් සෙව්වන්දි දකිනු රිසියෙන් සිටිමි....

( මා විචාර ලියන්නෙකු නොවෙමි....මා සාහිත්‍යය විචාරය කරනු තබා, දන්නා සාහිත්‍යයක්ද නැත....මේ වනාහි අද සවස කියවා නිමවූ පොතක් මුදාහල කම්පනය සාමාන්‍ය මිනිසෙකුට දැනුණු ආකාරය පමණි )....

Thursday, August 29, 2019

වරල පළඳනාවෙහි නොමියෙන නින්නාදයට...



මිහිමතින් පළා යයි ආදරය
මානව ප්‍රේමය නපුරට හැරේ.
කසාවන් සන්ධ්‍යාලෝකයේ ඇද හැලෙන වැස්ස
නිරුවත් කරයි අතු ඉති
විසුරුවාලමින් විකසිත මල්.
හිමිදිර හමනා සුළඟින් වියැකී යනු ඇත
මගේ කඳුළු පැල්ලම්...

වෙර දරමි මම අකුරු කරන්නට
ම,සන්තානයේ සාංකාවන්.
කීමෙන් කිම ඵල, වෙහෙසපත් වනවා පමණි.
දුෂ්කරය... දුෂ්කරය එය...

තනියෙනි අප සැවොම.
අද ඊයේ නොවේ.
පැද්දෙයි කරදරකාරී හද මගේ
ඔන්චිල්ලාවක රැහැන සේ...

සීතලෙන් මිදුණු රාත්‍රියේ
හොරණෑ හඬක් නැගෙයි
ලෝකයාගේ නෙක විමසුම් කෙරෙන්
බියපත්ව
ගිලගනිමි කඳුළු කැටි
තුටින් යැයි හඟවමි.
මුලාවකි... මුලාවකි... මුලාවකි එය...


ටැන්ග් වොන් යනු කවුරුන්දැයි අපි නොදන්නේ යැයි සිතමු. ඇත්තෙන්ම මේ කාව්‍යය පරිවර්තනය කරන විට මා ඈ ගැන දැන සිටියේ නැත. මා සිත් ගත්තේ මේ පද පේළි අතර පැතිර පවත්නා ශෝකී ස්වරයයි.

කවිය පුරාම විහිද පැතිර ඇත්තේ සමාජයෙන් අවතැන් කොට හුදෙකලා කර දැමූ ස්ත්‍රී ආත්මයක ඉසියුම් සුසුම් ස්වර ය. ඒ වේදනාව කුමක්දැයි, වේදනාවට හේතුව කුමක්දැයි අපි නොදනිමු. නමුත් ඒ වේදනාවේ ගැඹුර, එය හිත කීරිගස්වන ආකාරය මේ පද පේළි තුළින් අපි හඳුනා ගනිමු.

මිනිස්කම ද, ප්‍රේමය ද මියැදුණු ලොවක ඇය සිටින්නේ හුදෙකලාව ය. ඇගේ හද රිදුම්, බිඳුම් කිසිවකුටත් කීමට නුපුළුවන. කීමෙන් ඵලක් නොවන බව ඈ දනී. තේරුම්ගන්නට කිසිවෙක් නැතුවා විය හැකිය. සියල් අවුල්, තැවුල් තනි සිතින් උසුළා දරා සිටිනා අතරම එය ලියා තබන්නට ද ඈ සිතයි. මේ කවිය ඒ සිතුවිල්ලේ ප්‍රතිඵලයක් විය හැකිය.
සැබවි, කියාගන්නට බැරි බොහෝ දෑ ලිවීම හිතට නිදහසකි. සැහැල්ලුවකි.

ලෝකයාගේ විමසුම් ඇස් ඇය සලිත කරවයි. තමා දුකින්යැයි, හුදෙකලාවෙන් යැයි ලොවට කියාපෑමේ උවමනාවක් ඇයට නැත. ලෝකයාගේ අනුකම්පාව ඇයට අවැසි නැත. පැතූ සෙනෙහස නොලැබෙන ලොවකින් කරුණාවක් බලාපොරොත්තු වන්නේ කෙලෙසින් ද? කුමකට ද? ඈ සිතනවා විය යුතුය.

එබැවින් රාත්‍රියේ හැඬූ කඳුළු හිමිදිරි හීත හුළඟේ මැකී යන්නට ඈ ඉඩහරියි. කඳුළු ගිලගෙන තමා තුටින් යැයි ලොවට අඟවයි. එය මුලාවක් බව ඇය දනියි. මායාවක් බව ඇය දනියි. ලෝකයා පමණක් නොව ඇය තමන්වමත් රවටා ගන්නා බව ඇය දනියි.

නමුත් කුමක් කරන්නද? මිහිමතින් ආදරය පළා ගිය විට, මානව ප්‍රේමය ද දුෂ්ටත්වයේ අඳුරින් වැසී ඇති විට.


Tang Wan

china 12th Century


To The tune "The Phoenix Hairpin"

The World's love runs thin.
Human love turns evil
Rain Strips, in the yellow twilight,
Flowers from the Branches.
The dawn wind will dry my tear stains.

I try to write down the trouble of my heart.
I can only speak obliquely, exhausted.
It is hard hard.

We are each of us alone.
Today is not Yesterday.
My troubled mind sways
Like the rope of a swing.

A horn sounds in the cold depth of the night.
Afraid of People's questions,
I will swallow my tears
And Pretend to be happy.
Deceit.  Deceit. Deceit.


Women poets of the world - Edited by Joanna Bankier and Deirdre Lashgari
page 21

උක්ත කව සිත තුළ ඇති කළ කම්පනය නිසා ම මට ටැන්ග් වොන් කවුරුන්දැයි සොයා බලන්නට සිතිණි.  ඇය 11 වන සියවසේ චීනයේ විසූ ලූ යූ නම් ප්‍රකට කවියෙකුගේ බිරිඳ ය. ඔවුන් ළමා වියේ සිට එක්ව දිවි ගෙවූ සමීප ඥාතීහූ වූහ. දෙපසම පවුල් පසුබිම් එවකට දැන උගත්, ප්‍රසිද්ධ කාව්‍යක්කාර උරුමයන් දෝතින් දරා සිටියහ. එහි බලපෑම සහ උත්තේජනය  ළමා වියේ සිටම ලූ යූ ට සහ ටැන්ග් වොන් ට ලැබිණි. දෙදෙනම එක සේ සාහිත්‍යය කලාවට, කවියට ඇල්ම පෑහ. එක්ව කවි ලියූහ. දෙදෙනා යෞවනයේ දී ප්‍රේමවන්තයන්ව විසි වයස් එළඹෙන විට විවාහ දිවියට ඇතුළත් වූහ. ඉතින්, ඔවුන්ගේ ප්‍රේමය කවියක් තරම්ම සුන්දරව ගලා ගියේද?


ලූ යූ සහ ටැන්ග් වොන් දැඩි ආදරයෙන් සහ සතුටින් දිවි ගෙවූව ද, ලූ යූ ගේ මව මේ විවාහයට කිසිසේත් මනාප නොවූවාය. ඔවුන්ට දරුවන් නොමැති වීම හේතුවෙන් කාලයත් සමඟ ඒ අකමැත්ත දික්කසාදය දක්වා දික්ගැහුණු බරපතල විරෝධයක් බවට පත් විය. පරපුර ඉදිරියට ගෙන යාමට පිරිමි පුතෙකුගේ අවශ්‍යතාව අප සමාජයට පමණක් ආවේණික අවශ්‍යතාවක් නොවූ බව පැහැදිලිය. සාම්ප්‍රදායික චීන සංස්කෘතිය තුළ දරුවන් මව්පියන්ට තදින් බැඳී සිටිය බැවින් මවගේ ඉල්ලීමට පිටුපාන්නට ලී යූ ට ද නොහැකි විය.

ලී යූ තම ප්‍රියම්බිකාව දික්කසාද කළ අතර, ඔවුන් දෙදෙනාම නැවත වෙනත් අය සමඟ විවාහ දිවියට එළඹුණහ. නීතිමය බැඳීමෙන්, සංස්කෘතික බැඳීමෙන් වෙන් වුවද හදවතින් වෙන් වීමට දෙදෙනාටම නොහැකි වූයෙන් සදාකාලිකව නොමැකෙන වේදනාවක් හදවත්හි දරාගෙන ඔවුන් කුටුම්භයන් දෙකක වෙන් වෙන්ව ජීවත් වූහ.

වෙන්ව යාමෙන් වසර අටකට පසු එක් වසන්ත සමයක ලූ යූ, ටැන්ග් වොන්ගේ නිවස පසුකර ගමනක යෙදී උන්නේය. මේ අතර ටැන්ග් වොන් සහ ඇයගේ ස්වාමිපුරුෂයා වන ෂෙන් ගෙවත්තේ හිඳිනු දකින ලී යූ ඔවුන් සමඟ සුහද සාමිචීයකට මඳකට නවතියි. ටැන්ග් තම ළමා වියේ මිතුරාට, යෞවනයේ පෙම්වතාට එසේත් නැත්නම් පෙර ස්වාමිපුරුෂයාට මධු බඳුනක් පිරිනමන්නට සිය සැමියාගෙන් අවසර පතයි. මී විත ලූ යූ අත පත් කරන විට ඔහු ඇයගේ දෑසෙහි පිරුණු කඳුළු දකියි. සැලෙන අතැඟිලි දකියි. ඔහුගේ හදවත බිඳී යයි. ඔහු මධු බඳුන බිඳුවක් ඉතිරි නොවන සේ හිස් කර දමයි.

ලූ යූ පවුර මත ලියූ කවිය....

ආපසු නික්ම යන ලූ යූ, ෂෙන් උද්‍යානයේ පවුරෙහි කවියක් ලියා තබයි. තම උද්‍යාන පවුරේ ලියා ඇති ලූ යූ ගේ කවිය කියවන ටැන්ග් වොන් ඒ අසලින්ම තමන්ගේ බිඳුණු සිතත් කවියක් කොට ලියා තබයි.  ‘‘වරල පළඳනාවෙහි නොමියෙන නින්නාදයට...“ යනු ඇය ලියූ ඒ පිළිතුරු  කවියයි.

ටැන්ග් වොන් ලියූ පිළිතුරු කවිය

මේ හමුවෙන් පසුව ලූ යූ පසමිතුරු යුද ආක්‍රමණයකට මුහුණ දීමට උතුරට යන අතර, වසරකට පසුව ටැන් වොන් බිඳුණු ප්‍රේමයේ රිදුම් සමඟ ම ජීවිතයෙන් සමුගනියි. මේ ප්‍රේම කතාව චීනයේ අදත් මතකයට නංවන චිරප්‍රසිද්ධ වියෝගයේ සොඳුරු අනුස්මරණ පිරි ආදර අන්දරයකි.

75 වන වියේ නැවතත් ෂෙන් උද්‍යානය වෙත යන ලූ  යූ අතීත මතක අතර අතරමං වෙමින් කවියක් ලියයි. ජීවිතය සේම ෂෙන් උයන ද  වියපත්ව, වෙනස්ව ඇති අයුරු එහි සටහන් වේ. තමා ද දිනෙක එලෙස දූවිල්ලක්ව මැකී යන අයුරු ඔහු සිහිකරයි. නමුත් තවමත් කඳුළින් ඈ එතැන සිටි අයුරු සිහිකරන බව ඔහු අවසන පවසයි.

අවුරුදු 85දී ලූ යූ මිය යන්නට පෙර නැවතත් දිනෙක ෂෙන් උද්‍යානයට පිවිසෙයි.  තම ප්‍රථම ප්‍රේමය වූ ටැන්ග් වොන් නමින් එදින ද ඔහු අතින් කවියක් ලියවෙයි. එය නම් කොට ඇත්තේ ‘‘ෂෙන් ගේ උද්‍යානය‘‘ නමින්.

The flowers of Sheng
Garden are fair as
brocade,

Many knew me in
times long past,

They knew too, that
Beauty in the dust in laid:
Why must our dreams
vanish so fast?

ලූ යූ මිය යන තුරුත් එදා ෂෙන් ගෙමිදුලේ ටැන්ග් වොන් යළි හමු වූ මතකය රිදුම් දෙමින් පැවතියා නිසැකය. පහත දැක්වෙන්නේ ෂෙන් උද්‍යානයේ දී මධු පිරූ දින ළය ඇමිණි වේදනාව ලූ යූ පවුර මත කවියක් කළ අයුරුය. 

Fonqhwang Hairpin

Pink soft hands, yellow rippling wine,
The town is filled with Spring, willows by palace walls.
The east wind is biting, happiness is thin,
heart full of sorrow, so many years apart.

Wrong, Wrong, Wrong!

Spring is as of old; the person is empty and thin.
Traces of tears show through the sheer silk.
Peach blossoms falling, glimmering pond freezing,
The huge oath remains, the brocade book is hard to hold.

Don't, Don't, Don't!

ටැන්ග් වොන් ලියූ පිළිතුරු කවියේ තවත් ඉංග්‍රීසි පරිවර්තනයක් මෙලෙසිනි.

Reply to “Phoenix Hairpin” (to the tune of) - Tang Wan


Human relationships are short.
Human intentions are evil.
When rain accompanies evening, flowers fall easily,
but morning wind is dry.
Tearstains remain.

I want to write you my feelings
but I only whisper to myself, leaning against banister.
Hard! Hard! Hard!

We are separate.
Today is not yesterday.
My sick soul moves like a swing between us.

A cold blast from a horn.
The night is late.
Afraid of questions,
I swallow my tears and smile.

Hide! Hide! Hide!

( තොරතුරු අන්තර්ජාලයෙනි. කාව්‍ය පරිවර්තනයෙහි අඩුපාඩු ඇත්නම් සටහන් කරන්න. තුති !)