Tuesday, June 18, 2019

ම'පෙම්බරා පෙමින් නහවන විට මා



රාත්‍රිය එළඹ ඇත නැවතත්
මුදා හළෙමි මා සේද වරළස
උරතලා මතුයෙහි
විදාහළෙමි වටොරද
‘‘කියන්න මට, ඇත් ද කිසිවක් මා තුළ
ආදරබර නොවන?‘‘

බඳ පටියෙන් බැමි ලා සුරුවම් කර නැත වැඩිමනත්
මගේ ගවොම,
බලන්න කවුළුවෙන් ඔබ යැයි
පැවසූ කල්හි ඔබ මට,
ළෙල දී විහිදියේ නම් ගවොම් සාය හැම නිතර
දොස් නැගිය යුතු ඒ වසන්ත සුළඟට...

නග්න අතු ඉති සසැලී
සැණෙන් හමනා පවනේ
සන්ධ්‍යාව කළඹයි.
'පෙම්බරා පෙමින් නහවන විට මා
උදාරම් වෙමි, මගේ තුරුණු රූ සිරියෙන්..



It is night again
I let down my silken hair
Over my Shoulders
And open my thighs
"Tell me, is there any part of me
That is not lovable?"

I had not fastened my sash over my gown
When you asked me to look out the window
If my skirt fluttered often,
Blame the spring wind

The bare branches tremble
In the Sudden Breeze
The twilight deepens.
My lover loves me,
And I am proud of my young beauty


Tzu Yeh ( 3rd - 4th Centuries)
China
Translated from the Chinese by Kenneth Rexroth and Ling Chung



ත්සු යේ...  සිව්වන සියවසේ චීනයේ, මධු හලක සේවය කළ ගේෂා ස්ත්‍රීයක බව කියැවේ. ඈ ලියූ කවි ද මධු විතක් සේ මන්මත් කරන සුලු ය. ශෘංගාරාත්මක ය. අව්‍යාජ ය. සරල ය. සුන්දර ය.

අධිරාජ්‍යවාදී සාහිත්‍ය කලා සම්ප්‍රදායන් තුළ මෙබඳු කාව්‍ය මාර්ගයන්ට, කවි කිවිඳියන්ට පිළිගැනීමක් නොවූ බව සඳහන් ය. නමුත් පසුකලෙක සාමාන්‍ය ජන ජීවිතය තුළින් මතු වූ මෙවන් අනුරාගී කවි දහරා පාඨක අවධානයට ලක් ව තිබේ.

අවන්හලක මෙහෙ කරන යුවතියකගේ ජීවිතය සුවපහසු වී යැයි සිතිය නොහැකිය. දෛනික දිවි පැවැත්මේ කටුක ස්වරය පරදමින්, වඩා යහපත් ජීවිතයක් පිළිබඳ ත්සු යේ දුටු සුබ සිහින  ඇයගේ කාව්‍යයෙහි ජීවය වී තිබේ. ආදරයෙන් පිරි සුන්දර ජීවිතයක් පිළිබඳ සුබ සිහින අත්නොහළ කිවිඳියකි ඈ. සියවස් ගණනාවකට එපිට සිටි ඇයගේ කාව්‍ය සංකල්පනා අදත් ස්ත්‍රී සංවේදනාවන්හි සාරය කැටිකොට ගන්නේ යැයි සිතමි.  

මේ කවිය මට හමුවන්නේ Women poets of the world කෘතියෙනි. මේ කෘතිය මට හමුවන්නේ සමාජ විද්‍යාඥයන්ගේ සංගමයේ පුස්තකාලයේ පොත් බැහැර කිරීම සඳහා වූ පොත් සල්පිලකිනි. මුල් පිටුවේ මුද්‍රා සටහන අනුව ලෝක කිවිඳියන් සහ ඔවුන්ගේ නිර්මාණ පිළිබඳව මේ අගනා ග්‍රන්ථය සමාජ විද්‍යාඥයන්ගේ සංගමයට පිරිනමා ඇත්තේ උතුරු කැරොලිනාවේ ඩක් සරසවියෙනි. දැන් ඒ මාහැඟි කෘතිය මා සතු වීම අප්‍රමාණ සතුටකි.


පරිවර්තනය සඳහා මා තෝරා ගත් ත්සූ යේ ගේ මෙකව ඉහත කී කෘතියෙහි ඇත්තේ රෝමානු ඉලක්කම් තුනක් යටතේ ය. එය එකම කවක් ද වෙන් වෙන් කවි තුනක්ද යන්න පැහැදිලි නැත. අන්තර්ජාලයේ මේ කවි පදවලට මුලින් සහ පසුවට ද තවත් කවි පන්ති දෙකක් ඇත. එබැවින් දීර්ඝ කවි පන්තියක තෝරා ගත් කවි කිහිපයක් වීමට ඉඩ ඇතැයි සිතමි.

මා ඉංග්‍රීසි බසෙහි හසළ දැනුමැත්තියක නොවේ. මෙකවෙහි සදොස් තැන් වේ නම් ඒ මගේ කඩු සටනේ දුබල බවට සාක්ෂි වේ. කාව්‍ය පරිවර්තනය කවි ලිවීම තරම්ම සුන්දර මෙන්ම දුෂ්කර කටයුත්තකැයි සිතමි. නමුත් කාව්‍ය ලොවෙන් වසංව පවතින කිවිඳියන් පිළිබඳවත් ඔවුන්ගේ නිර්මාණ පිළිබඳවත් යම් තරමකින් හෝ කතා කළ යුතු යැයි හැඟුණ නිසා කවියක් දෙකක් පරිවර්තනය කිරීමට උත්සාහ කළෙමි.

මේ එක් පරිවර්තනයකි. එහි සාර්ථක, අසාර්ථක බව, සදොස් තැන් සහ යෝජනා ඔබෙන් අපේක්ෂා කරමි. කවිය පරිවර්තනයෙන් පසු යොමුකළ කිහිප දෙනා අතරින් එය නිවැරදි මඟකට ගන්නට උවමනාවෙන් සහය පළ කළේ හෂිත අබේවර්ධන සොයුරා ය. කවියේ මා නොදුටු ඉසව් සොයා පහදා ගන්නට ඔහු දුන් සහය වැදගත් විය. සමහර ඉංග්‍රීසි වචන සඳහා වෙනත් සිංහල වචන සොයන්නැයි යෝජනා කරන අතර ම, ‘‘ඔරිජිනල් කවියක් විදියට වෙනම විඳින්නත් පුළුවන්‘‘ කියා කීම සතුටකි.  මීට අමතරව ගූගල් පරිවර්තකගේ ද, මධුර ශබ්ද කෝෂයේ ද සහය ලබා ගතිමි.





Monday, June 10, 2019

උඩුගම් බලා පිහිනන සංගීත හාමුදුරුවෝ



‘‘ලංකාවෙ අපි තාමත් සංගීතය කියල රස විඳින්න පුරුදු වෙලා ඉන්නෙ සින්දු, ගීත, ගී පද පේළි... සංගීතය කියන්නෙ විශ්ව භාෂාවක්. වචන ක්‍රමයෙන් අත්හැරල සංගීතය රස විඳින්න හුරුවෙන්න. යානි, කිටාරෝ වගේ සංගීතඥයන්ගෙන් පටන් ගන්න. මෝසාට්, බිතෝවන් දක්වා යන්න.“

දිනෙක සංගීත රස වින්දන වැඩසටහනක් නිමකරමින් එලෙස ප්‍රකාශ කළේ ප්‍රවීණ සංගීතඥ නදීක ගුරුගේ මහතා විසිනි. ඉඩක් ලද විට යානි, කිටාරෝ, බීතෝවන්, මෝසාර්ට් වැනි සංගීතඥයන්ගේ සංගීත සංකලන, සංගීත සංධ්වනි රස විඳින්නට මා පෙළඹුණේ ඒ මඟපෙන්වීමෙනි. හිත අවුල් යැයි දැනෙන, හැඟෙන අවස්ථාවලදී ද භාවනාමය සංගීත සංරචනයන්ට ඇහුම්කන්දීම සිතට නිවීමක් ගෙන එයි. සෙන් සංගීතය, සුෆි සංගීතය, කෙල්ටික් සංගීතය මට හමුවන්නේද එවැනි සොයායාම් අතර ය. රටක් ලෙස අප සංගීත සාගරයෙන් දිය දෝතක්වත් උකහා ගෙන නැතැයි මට සිතෙන්නේ සප්ත ස්වර සමාධියේ විශ්වීය අසිරිය සොයා සැරිසරන එවැනි අවස්ථාවලදී ය.

මාගේ මේ සංගීත උන්මාදය ගැන ලිවීමට සිත් වූයේ මෑතක මුහුණුපොත ඇසුරේ බෙදා ගැනුණු සංගීත සංකලනයක අසිරියයි. එය නිර්මාණය කර තිබුණේ බිබිලාදෙනියේ මහානාම ස්වාමින් වහන්සේ විසිනි. Evolving in The Wind  ලෙසින් නම් කර ඇති එම සංගීත ඛණ්ඩය සොබාදහමේ නිස්කලංක අසිරිය සමඟ වාද්‍ය වෘන්දය ද මනාව ස්ථාපිත කරමින්, සියුම් සංගීත නාදයන් සමඟ ඉතා කදිමට ගැළපූ ශ්‍රව්‍ය දෘශ්‍ය නිමැවුමකි.



ධර්මය සහ සංගීතය අතර ඇති ආත්මීය බැඳීම ඕනෑම ධර්ම මාර්ගයක් ඔස්සේ හඳුනා ගත හැකිය.  විශ්වයේ පළමු සංගීත නිර්මාපකයා සොබාදහම ය. සොබාදහමේ විස්මිත නාද රටා හැරුණු විට, ලෝකයේ සෑම ශිෂ්ටාචාරයකම කලා ශිල්පයක් ලෙස සංගීතය උපදින්නේ ජන වන්දනා ආශ්‍රිතවය. ඉපැරණි සංගීත ධාරාවන්හි සමාරම්භය සැමවිටම ආගමික නැඹුරුවක් ගනී. අතීත ජන වන්දනා පිළිවෙත් හා බැඳුණු ස්තෝත්‍ර, යාතිකා, ප්‍රශස්ති වැනි ගායනා සංගීතයට මව් කුස වීය.

ථෙරවාද බුදු දහම සංගීතය අනුදැන වදාළ ධර්මයක් ලෙස නොසැලකේ. සංගීතය මනුෂ්‍ය හදවතේ තණ්හා, ආශාවන් පුබුදුවා ලෝකෝත්තර දිවිය වෙත ඇද බැඳ තබන නිසා එය ධර්මාවබෝධයටත්, නිර්වාණ මාර්ගයට පිවිසීමටත් බාධාවක් ලෙස සැලකිණි. නච්ච, ගීත, වාදිත - නැටුම් ගැයුම් වැයුම් භික්ෂු දිවියෙන් දුරස්ත විය යුතු බව බුදුන් වහන්සේ දේශනා කළේ එය ධර්මධර, විනයධර ජීවිතයකට බාධා පමුණුවන හෙයින් විය යුතුය. නමුත් එපමණින්ම බුද්ධ ධර්මය සංගීතයෙන් මුළුමනින්ම වියුක්තයැයි සිතිය නොහැකිය. පිරිත් සජ්ජායනයන්හි පවතින ගීතවත් බව පිටුදැකිය හැකිද?

සක්කපඤ්හ සූත්‍රයේ බුදුන් වහන්සේ පන්සිළුගේ ගීතයක් අගය කරන අවස්ථාවක් පිළිබඳව සඳහන් වේ. තම පෙම්වතිය වූ සූරියවච්චසා වෙනුවෙන් නිමැවූ ශෘංගාරයෙන් අගතැන් එකී ගීතය පන්සිළු ගායනා කරන්නේ වීණාවද වයමිනි. ගීය ශ්‍රවණය කර ප්‍රසාදයට පත්වන බුදුන් වහන්සේ පන්සිළුගේ ගැයුම ද, වැයුම ද අගය කළහ. සුභාවිත ගීතය සම්බන්ධව ඇති ඉපැරණිම නිර්වචනය එය විය හැකියැයි මගේ දේශද්‍රෝහියාගේ නිර්මල හෘදය නවකතාවේ ලියා තැබීමි.


ලාංකේය සමාජය බුදු දහම වැළඳ ගත්තේ වුව ද ජන ජීවිතය හා බැඳී පැවතුණු ජන සංගීතය හෝ ගායනා විධි මුළුමනින් අහෝසිව ගියේ ද නැත. පත පොතෙහි කෙලෙස ලියැවී තිබුණද ජන සංගීතය කෙරෙහි බලපවත්නා බරපතල විරෝධයක් බුදු දහමින් මතු වී යැයි සිතිය නොහැකිය. ජන සංගීතය බෞද්ධ සංස්කෘතියෙන් පෝෂණය වූ බව සිතිය හැකිය. නමුත් ජන සමාජය තුළ පැවති සංගීතය කලාත්මක විශිෂ්ටත්වයක් කරා ඔසවා තබන්නට එකී සංස්කෘතිය තුළින්ම යම් සීමා පැනවෙන්නට ඇත. රාජ්‍ය සහ ආගමික අනුග්‍රහය ලංකාවේ කලාශිල්පවල වර්ධනය වෙනුවෙන් ඍජුවම බල පෑ බවට ඉතිහාසය සාක්ෂ්‍ය දරයි.   
  
බිබිලාදෙනියේ මහානාම හිමියන් මා දන්නා හඳුනන කෙනෙකු නොවේ. මේ සටහන ලියැවෙනුයේ ලාංකේය සංගීත ක්ෂේත්‍රෙය් උන්වහන්සේගේ දායකත්වය අපගේ විශේෂ අවධානයට ලක්විය යුතුය යන හැඟීමෙනි. මෑත කාලයේ සමාජ දේශපාලන අවකාශයන් තුළ භික්ෂු වේෂධාරී උන්නාන්සේලාගේ හැසිරීම දෙස බලන විට බිබිලාදෙනියේ මහානාම ස්වාමින් වහන්සේ අණබෙර ලෑමකින් තොරවම සප්ත ස්වර මියැසි ඇසුර ඔස්සේ සිදුකරමින් සිටිනා අපූර්ව නිර්මාණ කාර්යය අනගි පරිශ්‍රමයක් යැයි සිතමි.
බිබිලාදෙනියේ මහානාම හාමුදුරුවෝ

කිතුනු පරිසරයක උපත ලද, කිතුනු පසුබිමක දිවි ගෙවන මට සංගීතඥයන් වූ පියතුමන්ලා අරුමයක් නොවේ. ගී ගයන, වයන, සංගීතවේදීන් ලෙස කටයුතු කරන පියතුමන්ලා, කන්‍යා සොයුරියන් ඇත. නමුත් ඔවුන් ලාංකේය සංගීතයේ ප්‍රධාන ධාරාව හා මුසුවන අවස්ථා අතිශය දුර්ලභය. එලෙසින්ම විශිෂ්ට ගී පද රචකයන් වූ මහා යතිවරයාණන් වහන්සේලා ගැන මා දන්නා මුත්, සංගීතඥයන් වූ ස්වාමින් වහන්සේලා ගැන මා තුළ අවබෝධයක් නැත. බිබිලාදෙනියේ මහානාම ස්වාමින් වහන්සේ අපූර්ව චරිතයක් ලෙස මට හැඟෙන්නේ එබැවිනි.

බිබිලාදෙනියේ මහානාම ස්වාමින් වහන්සේගේ ගී තනු නිර්මාණ රස විඳ ඇතත්, සංගීත නිමැවුම් පිළිබඳ මගේ අවධානය යොමුවන්නේ Evolving in The Wind  හරහාය. Loneliness, Serenity in the Mist - සුඛිණෝ, The Unfelt, Religion and Violence, The Pace of Nature, Pilgrims Path, Flying in the Rain ආදී වශයෙන් එහිමියන් කළ නිර්මාණ රැසක් යූටියුබයෙන් මෙන්ම උන්වහන්සේ නමින් ඇති වෙබ් අඩවියෙන් ද රස විඳින්නට අවකාශ ඇත.

එකී සංගීත සංකලනයන්හි මා පෙර සඳහන් කළ සෙන්, සුෆි, කෙල්ටික් වැනි අධ්‍යාත්මික සංගීත රටාවන්හි අනුභාවය විඳිය හැකිය. මහානාම හිමියන් ප්‍රගුණ කරමින් ඉන්නේ ලාංකේය බුදු දහමට නව මඟක් එක්කරන අධ්‍යාත්මික සංගීතමය ප්‍රවේශයක් යැයි සිතමි. සංස්ථාගත ප්‍රධාන ආගමික ධාරාව තුළ ඒ සඳහා ලැබෙන ඉඩ හෝ පිළිගැනීම කෙබඳු වේදැයි සිතීම අසීරුය. මෙය සංගීතයෙහි නව ප්‍රවේශයක් වෙනුවෙන් පමණක් නොව, ලාංකේය සංගීතයේ අධ්‍යාත්මික  ප්‍රවේශයක් වෙනුවෙන්ද  දුෂ්කර පාරමිතා පිරීමක්  වනු ඇත. බිබිලාදෙනිය මහානාම ස්වාමින් වහන්සේ උඩුගම් බලා පිහිනමින් සිටින්නේ යැයි මම සිතමි. ඒ දුෂ්කර මියැසි පාරමිතාවන්හි අපූර්ව ඵල රස විඳීම සමාධි සුවය අත්කර දෙනු ඇත නිසැකවම.








Thursday, June 6, 2019

සාගරාන්තර ආලෝකය

‘‘සාගරාන්තර ආලෝකය‘‘ කෘතියේ සේයාරුවකි. පරිවර්තිකාවගේ මුහුණුපොතින් උපුටා ගැනිණි. 


පළමු ලෝක යුද්දය නිම වී කලක් ගත වී තිබිණි. යුද්දයෙන් මිය ගිය පුතුන් වෙනුවෙන් අම්මාවරුන් තවමත් වැළපෙමින් සිටියදී, අහඹු වරමකින් දිවි බේරී යුද පිටියෙන් නික්ම ආවුන් රණවිරුවන් සේ ඇගයුම් ලැබූ සමය ද කෙමෙන් කෙමෙන් නික්ම යමින් තිබිණි. වීර පදක්කම්, සම්මාන, තරුපටිවල දීප්තිය ගිලිහි යමින් තිබිය දී, ගෞරවාන්විතව හමුදා සේවයෙන් නිදහස් වූ ටොම් ෂර්බෝන් තරුණ රණවිරුවා, ඕස්ට්‍රේලියානුවා උපන් ගම් පියසෙන් බොහෝ දුර බැහැරක ප්‍රදීපාගාර භාරකරුවකු ලෙස රැකියාවක් සඳහා ස්වයං පිටුවහලකට නික්ම ආයේය.

එකී ගමනේ දී ඔහු හමුවන ඉසබෙල්, යෞවනයේ උදාරතර දීප්තියෙන් නැහැවී ගිය යුවතියකි. මිනිස් වාසයෙන් තොර, ගොඩබිමෙන් සැතපුම් ගණනාවක් එපිටින් ඇති හුදකලා දූපතක ප්‍රදීපාගාර භාරකරුවකුගේ පෙම්වතිය සහ ඉනික්බිති ආදර බිරිඳ වන්නට ඈ ගන්නා තීරණය ඇගේ ජීවිතය කුමන අරගලකාරී, අභියෝගාත්මක ඉසව්වකට රැගෙන යාවි ද?

The Light between Oceans චිත්‍රපටයේ දර්ශනයක්

ප්‍රේමය මෙන්ම යුද්ධය ද සදාකාලික නොවේ. ප්‍රේමයෙන් සාමය උදා වීම නිසැක කරුණකි. නමුත් යුද්ධයෙන් සාමය උදා කරගත හැකි ද? පශ්චාත් යුද සමයන්හි අළු යට සැඟවුණු ගිනි පුපුරු හඳුනා ඒවා නිවා දමන්නට අවංක උත්සාහයක් නොදරන්නේ නම්, යුද්ධය නිමාවුවද යම් සමාජයක සැබෑ සාමයක් උදා කරලීම සිහිනයක් පමණි.

හැනා දිනූ ප්‍රේමය ෆ්‍රාන්ස් යොහැනස් රොන්ෆෙල්ට් ජර්මානුවකු වීම ඔහුගේ වරදක් ද? ඇයගේ වරදක්ද? ප්‍රේමයේ වරදක් ද? සාම්ප්‍රදායික සමාජ බැඳීම් පසෙකලා, සියලු විරෝධතා පසෙක ලා දෙදෙන එක්තැන් වන්නේ ලෝක යුද්දයක් ඇවිළවූ ජාතිවාදයට වඩා ප්‍රේමය බලවත් වූ බැවිනි. එකී ප්‍රේමයේ ඵලය පුංචි ග්‍රේස් ය.

නමුත් යුද අනුස්මරණය උත්සවාකාරීව පැවැත්වෙන එක් දිනයක අළු යට සැඟව පැවති ජාතිවාදයේ ගිනි පුපුරු නැවත ඇවිලී, ලැව් ගින්නක්ව නැගී එන්නේ තැබෑරුමක් තුළිනි. මත් වූ හිත්වලට තව තවත් මත්වන්නට, මත් වී විකල්වන්නට ජාත්‍යාලය ද හොඳ මධු ඔඩමකි. සැකය, අවිශ්වාසය ඇති තැන බැඳීම් සුණු විසුණුව යන්නේ අසුරු සැණෙනි. ඉතින් ඇවිළෙන්නට වැඩිමනත් යමක් උවමනා නොවේ. ඒ ඇවිළෙන ජාතිවාදී ගින්න රොන්ෆෙල්ට් වෙතට මරු විකාරෙන් ළඟා වන මොහොතේ ඔහු හබල් ඔරුවකට නැගී සාගර ගැඹුරට ඇදී යන්නේ සිය සිඟිති බිළිඳිය ග්‍රේස් ද සමඟිනි.

පශ්චාත් යුද සමය මනුෂ්‍යත්වය නගා සිටුවනු පිණිස, එකිනෙකා අතර විශ්වාසය තහවුරු කරනු පිණිස, අතීත තුවාල සුවපත් කර නිවීම සැනසීම උදා කරනු පිණිස කටයුතු කොට තිබුණේ නම් ?

The Light between Oceans චිත්‍රපටයේ දර්ශනයක්


ජානුස් ගලේ ප්‍රදීපාගාර භාරකරුගේ බිරිඳව එහි යන ඉසබෙල් තෙවන වරටත් දරුවකු පිළිබඳ අපේක්ෂා ගිළිහී ගිය දැදුරු හදින් පීඩිතව සිටින මොහොතකය ඒ බිළිඳු හඬ ඈ සිසාරා රැව් දෙන්නේ. සැතපුම් ගණනාවක් දුරට කාත් කවුරුත් නැති මහා සාගරයක තනි වූ කුඩා දූපතකට කොහෙන්ද ඒ බිළිඳු හඬ?

විමසිලිමත් වන ටොම් ෂර්බෝන් දකින්නේ මිය ගිය මිනිසකු සහ සිඟිත්තියක සමඟ වෙරළට ගොඩ ගසා ඇති හබල් ඔරුවකි.

නීති, නියෝග, අණ පණත් සියල්ල බැහැර කරන ඉසබෙල් ඒ කුඩා දියණියට මව්වීමට තමන්ටම ප්‍රතිඥා දෙයි. මේ අතර ජානුස් ගලෙන් දුර බැහැර පාටේජස් තුඩුවේ බිළිඳියගේ සැබෑ මව හැනා රොන්ෆෙල්ට් තම ස්වාමියා ද, දියණිය ද අහිමි වූ ශෝකයෙන් උමතුවන්නට ආසන්නව කඩා වැටී සිටියාය. ඇත්තෙන්ම අරගල, යුද්ධ, කලකෝලහාල මැද වඩාත් අසරණ වන්නේ ද, පීඩාවට පත්වන්නේ ද, දුක් වේදනා උහුළන්නේ ද ගැහැනුන් සහ දරුවන් ය. යුද්දය පිරිමින්ට අභිමානයේ උරගලක් වන විට එය ගැහැනුන් සහ දරුවන් මත පතිත වන්නේ වේදනාවේ කටුඔටුන්නක් ලෙසිනි.

The Light between Oceans චිත්‍රපටයේ දර්ශනයක්

ටොම් ෂර්බෝන්, ඉසබෙල්, හැනා රොන්ෆෙල්ට්, පුංචි ග්‍රේස් ලුසී ඔවුන්ගේ ඉරණම කුමනාකාර වනු ඇත්ද?

තවමත් පොතක් කියවා හඬන්නට හැකි බව මෙහි අවසන් පිටු කිහිපය කියවන අතර තදින්ම දැනිණි. මා සිතා සිටියේ ඒ කඳුළු දැන් අහවරව ඇති බව ය.  නමුත් ‘‘සාගරාන්තර ආලෝකය‘‘ කියවා නිම වන විට මා සිටියේ හැඬු කඳුළිනි. එය එතරම්ම සංවේදී කතාවකි.

M.L. Stedman - The Light Between Oceans
පරිවර්තනය - ගංඟා නිරෝෂණී සුදුවැලිකන්ද
විදර්ශන ප්‍රකාශනයකි. මිල රු. 800.00

ගංඟා නිරෝෂිණි සුදුවැලිකන්ද 

The Light Between Oceans 2016 වසරේ දී සිනමාවට නැගී ඇත.

මේ අගනා සංවේදී කතාව පරිවර්තනය කිරීම වෙනුවෙන් ගංඟා නිරෝෂණී සුදුවැලිකන්දට ප්‍රණාමය පුදකරමි. අප පසුකරමින් සිටිනුයේ නැවත නැවතත් ජාතීන් අතර අරගලයකට අත වනන, ගෝලීය ත්‍රස්තවාදයට අප මව්බිම නිරාවරණය කරන, බිහිසුණු ප්‍රපාතයකට රට ඇදී යන බව නොදැන අසංවේදීව කටයුතු කරමින් සිටින මොහොතකය. මනුස්සකමින් බැහැරව අන්තවාදීව, ජාතිවාදීව සිතින්, වචනයෙන්, ක්‍රියාවෙන් අප කරමින් සිටිනා අකටයුතු මිනිස් ජීවිත කීයක නම් පැවැත්ම අඳුරට හෙළා ලනු ඇත්ද?

ආගම, ජාතිය කුමක් වුව ද අන්තවාදය බිහිසුණු ය. එය මනුෂ්‍ය ජීවිත මෙන්ම සමාජය ද කොතරම් දරුණු විනාශයකට ඇද දමන්නේද යන්න වටහා ගැනීමට පාස්කු ඉරුදින ප්‍රහාරයන් වුව ද ප්‍රමාණවත් ය. නමුත් අප අතීතයෙන් පාඩම් උගන්නේ නැත. 71 විසිදහසක්, 88-89 හැට දහසක්, වසර තිහක යුද්දයෙන් ලක්ෂ ගණනක් අපේම මිනිසුන් මැරෙන අයුරු දුටු අප තවත් එවැනි බිහිසුණු ප්‍රපාතයකට රට ඇද දමන්නට දත කන්නේ කුමටද? 

අප බෙදා වෙන්කොට ජයපැන් බොන්නට සූදානම් වන්නන්ගේ සැඟවුණු න්‍යාය පත්‍ර ගැන යම් හෝ අවබෝධයක් ඇත් නම් අප මේ ලෙස ජාති, ආගම්, කුල, පක්ෂ පාට ලෙස බෙදී වෙන්වන්නේ නැත. අප සැමට එරෙහිව සිටින බලවන්ත පොදු සතුරා හඳුනාගනිමු. ලෝක ධනවාදී බල අරගලයේ ගොදුරක් නොවී, රටත්, අප රැකගන්නට නම් අප සහෝදරයන් සේ ජීවත්වන මාර්ගය සොයා පහදා ගත යුතු වෙමු.  




Friday, May 17, 2019

පිපිරුණු ළමා හිත් සුවපත් කරනුයේ කෙලෙසින් ද?



ආච්චි අම්මා කෙනෙක් - 2019.04.21 සවස

දවස පුරාම නිහඬ නොවූ රූපවාහිනිය අසල පවුලේ අය. එදා බෝම්බ පිපිරුණු දවස. හැමෝම උන්නෙ කඳුළින් වික්ෂිප්තව. ඒත් දරුවන්ට වැටහීමක් නෑ ඒ ගැන. පිරිස කෑ කෝ ගසමින් සෙල්ලමේ.

‘‘කොච්චර කිව්වත් අහන්නෑනෙ කෑ ගහන්න එපා කියල. අල්ලල දෙනවා දැන් කට්ටියම අයිඑස් ත්‍රස්තවාදීන්ට‘‘ මුණුබුරු මිණිබිරියන්ගෙ කෑකොස්සම අහන් ඉඳල බැරිම තැන ආච්චි අම්මා කෑ ගැහුවා.

‘‘මොනාද අම්මෙ ඔය කියන කතා. ළමයි දන්නවද වෙලා තියෙන දේක බරපතලකම. ඔය විකාර කතා දාන්නෙපා ළමයින්ගෙ ඔලුවට.‘‘

එහෙම කිව්වෙ ඒ ආච්චි අම්මගෙ ලොකු දුව. ළමයින්ගෙ මම්මා...


කටුවාපිටිය ප්‍රහාරයෙන් දිවි අහිමි වූ දුලාජ් පුතාගේ නිවස - 2019.04.22

මරණ ගෙදරට එන එන අය බදා වැළඳ, වැළපෙන ආච්චි අම්මා. ඇය උන්නෙත් හිසේත්, ගතේත් පැලැස්තර දැමූ තුවාල සමගින්.

‘‘බංකුවෙ කෙළවර වාඩි වෙලා උන්නෙ මං. ඒත් පුතාට අයින ඕන වුණා කිව්වා. අපි එයාට අයින දීලා මෙහාට උණා. බෝම්බෙ පිපිරිලා හැමෝම විලාප දෙද්දි මට පුතාගෙ කටහඬ ඇහුණා. එයා උළුවලට යටවෙලා උන්නෙ. මං උළු කෑලි එහෙට මෙහෙට කර කර පුතාව හෙව්වා. කවුරුවත් උදව් කළේ නෑ මට පුතාව හොයන්න.‘‘


දරු දෙන්නෙකුගේ අම්මා කෙනෙක් - 2019.04.23

පාස්කු ඉරිදා ප්‍රහාරයෙන් පස්සේ ඒ අම්මයි, මමයි මුලින්ම වැඩට ගියේ එදා, ගියෙත් ආවෙත් එකට. තාමත් බෝම්බ බිය හැමතැනම.

‘‘අපේ දෙන්නා වැඩට යන්න එපා කියල උදේ පොරේ නංගි. ඒත් පහුගිය ටිකේ දිගටම නිවාඩු ගත්තනෙ.‘‘  පිපිරුණු හිත් ගැන කතා බස් අස්සෙ දුම්රිය නැවතුමේදි ඇය පාසල් නොයා ගෙදර ඉන්න දරුවන් ගැන මතක් කළා.  

පසුවදා උදේම මට දුරකථන ඇමතුමක් ඇගෙන්...

‘‘අද මං එන්නෙ නෑ නංගි. ඊයෙ මං ගෙදර ආව ගමන්ම පුතා කිව්වනෙ ‘මං හිතුවෙ අම්මෙ ඔයත් මැරිල කියල‘ දවසම බයේ ඉන්න ඇති නංගි. පව්‘‘ ඈ කිව්වා. ඒ පුතා තුන වසරෙ. ඒ දූටයි, පුතාටයි තාත්තා නැති වෙලා මාස තුනක් වුණා විතරයි. ඉතින් ඒ පැටවුන්ගෙ හිත්වල බය සාධාරණයි.

‘‘මටත් මොනව හරි වුණොත් මගෙ ළමයි දෙන්න කවුරු බලන්නද නංගි.‘‘

............

ඒ අම්මා ම - උදෑසන දුම්රිය නැවතුමේ දී  - 2019.05.14

‘‘බලන්නකො නංගි අපේ දුව කියනවා ඊයෙ රෑ එයා සහරාන්ව හීනෙන් දැක්ක කියල. අද මට වැඩට යන්න එපාලු. නොගිහින් කොහොමද නංගි.‘‘



කාර්යාලීය සගයෙකුගෙන් දුරකතන ඇමතුමක් - ඔහු මුස්ලිම් - 2019.05.15  උදෑසන

‘‘අක්කෙ අද ඇඳිරි නීතිය නං හයට ඉවරයි. ඒත් අදත් වැඩට එන්නෙ නෑ. ඊයෙ හැන්දෑවෙත් කට්ටියක් අපේ ගම පැත්තෙ කැරකිලා තියෙනවා. අපේ වයිෆ් හරි බයයි අක්කෙ. මොනව හරි වුණොත් පොඩි දෙන්න එක්ක එයාට මොකුත් කරගන්න බැරිවෙනවා. ඒ හින්දා දාලා එන්න බෑ.‘‘

ඔහු දෙවනවර පියෙකු වී තවම මාසයක් ගතවන්නට ඇත.


නිවසට ගත් දුරකථන ඇමතුමක් අතර - 2019.05.15 රාත්‍රිය

අපේ චූටි පුතා චන්දු. අවුරුදු හතරට තව මාස කීපයයි.

‘‘මම්මේ කුලියපිටියට බෝම්බ ගාලලු.‘‘ ඒ ළපටි හුරතල් හඬින් එහෙම කියවෙද්දි මගෙ පපුව හෝස් ගෑවා.
‘‘කුලියපිටියට බෝම්බ ගහල නෑ පුතේ.‘‘
‘‘ඇත්ත... බෝම්බ ගාලා.‘‘
 ‘‘පුතාට කවුද කිව්වේ?‘‘
‘‘අම්මා...‘‘

..............

මුස්ලිම් කාර්යාලීය සගයා - 2019.05.16

‘‘අපේ ගේ ඉස්සරහ ගෙදර පොඩි එකා අක්කෙ යන්නෙ සිංහල ඉස්කෝලෙකට. හරි අහිංසක ළමයෙක්. ඉස්කෝලෙ ගියාම දැන් ළමයි ගණන් ගන්නෙ නැහැලු, එක එක ඒවා කියනවලු කියල ඉස්කෝලෙ යන්න බෑ කියනවා. පව් පොඩි එකා හොඳටම බයවෙලා ඉන්නෙ.‘‘



මූණුපොත 2019.05.16 දරුවන් සිව්දෙනෙකුගේ සේයාරුවක් සමඟ සටහනකි.

මේ ඉන්නෙ පෙරේදා නාත්තන්ඩිය, කොට්ටරාමුල්ලෙදි ජාතිවාදියො කපල කොටල මරල දාපු එම්.එස්. ෆවුසුල් අමීන්ගෙ ළමයි හතර දෙනා. තාත්තව බේරගන්න කිසිම දෙයක් නොකරපු පොලීසිය අඩුම ගානෙ කැපිල වැටිල හිටිය තාත්තව ඉස්පිරිතාලෙට ගෙනියන්න, උදව්වක්වත් කරල නෑ.

මේ කාලකන්නි ජාතිවාදින් ගහපු අත් බෝම්බෙකින් විනාශ වෙලා, ගිනිගනිමින් තිබිනු අමීන් මහත්තයගෙ ලොරිය අහල පහල මිනිස්සුන්ගෙ උදව්වෙන් බාගෙට නිවාගෙන ඒ ලොරියටම අමීන් මහත්තයව දාගෙන ඉස්පිරිතාලෙට යනකොටත් අමීන් මහත්තය ජීවතුන් අතර ඉදල නෑ. මේ පොඩි පිරිමි ළමය කෑගගහ උදව් ඉල්ලද්දි පොලිස්සියෙ අය කාටද කෝල් කර කර හිටිය කියල කියද්දි ඒ කටහඩේ තිබුනු අසරණකමින් එයාගෙ කටහඬ වෙව්ලුවා.


බෝම්බවලට, ගැටුම්වලට ඍජුවම මුහුණ දුන් දරුවන්,
දෙමව්පියන්, පවුලේ ආදරණීයයන් අහිමි වූ දරුවන්
තුවාල ලත් දරුවන්
තම ගේ දොර විනාශ වී යන අයුරු දෑසින් දුටු දරුවන්
ඍජුවම වෙනස්කිරීම්වලට, නින්දා අපහාසයන්ට ගොදුරු වන දරුවන්
අනාරක්ෂිත බව නිසා බියට සහ තැතිගැන්මට පත්වන දරුවන්
ජාතිවාදී අදහස් නිසා ආකල්ප වෙනසකට ලක්වන දරුවන්...

අප මේ දරුවන් ගැන සිතා බැලුවාද?

පාස්කු ඉරිදා ප්‍රහාරයෙන් පසු සිංහල, මුස්ලිම් භේදයක් නැතිව දරුවන් ගැන මා සංවේදී වූ අවස්ථා කිහිපයක් ඒ. හදිසියේම ඇති වුණු මේ ප්‍රහාරයත්, ඉන්පස්සෙ ඇතිවුණු ගැටුම්කාරී තත්ත්වයත් නිසා විශාල ලෙස අසරණ වෙන්නෙත්, දීර්ඝකාලීන මානසික අර්බුදවල ගොදුරු වෙන්නෙත් දරුවො. වාර්ගික අදහස් ළමා හිත්වල පැලපදියම් වෙන්නත් මේ සිදුවීම් හේතුවක් වෙනවා.

අද දරුවන් හෙට වැඩිහිටියන්. අද ඔවුන් ඉගෙනගන්නා පාඩම ජාතිය, ආගම පදනම් කරගෙන අනෙකා කොන් කිරීම, හෙළාදැකීම නම් අපට කවදාවත් බෝම්බ පිපිරෙන එකවත්, ගහමරාගන්න එකවත් වළක්වන්න පුළුවන් වෙන්නෙ නෑ.

මේ විදියට තුවාල වුණු ළමා හිත් සුවපත් කරන්න, දරුවන්ගෙ හිත්වල ආරක්ෂාව, සාමය, ආදරය ගැන ආකල්ප ගොඩනගන්න අපට කළ හැක්කේ කුමක්ද? මේ ගැන රජය වගේම පොදු ජනතාව විදියටත් අපි ඉතාම සැලකිල්ලෙන් කටයුතු කළ යුතු වෙනවා.

අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශය හරහා සියලුම පාසල්වල දරුවන් අතර ආදරය, සාමය වර්ධනය කරන වැඩපිළිවෙලක් සකස් කිරීම ඉතාම වැදගත්. බොහෝ දරුවන්ට මනෝ උපදේශනය අවශ්‍ය වේවි නිසැකවම මේ අර්බුදයෙන් ගොඩඑන්න. මව්පිය වැඩිහිටියන්ගේ වගේම ගුරුවරුන්ගේ සංවේදීභාවය දරුවන් තුළ සිදු වී ඇති වෙනස්කම් හඳුනාගන්න උදව් වේවි.

අපි දරුවන් ගැන අවධානයෙන් ඉමු. පවතින තත්ත්වය ගැන අනවශ්‍ය බියක් ඇති කරනොගෙන ජීවත් වෙන්න දරුවන්ට සහය වෙමු. දරුවන් අහන ප්‍රශ්නවලට උවමනාවෙන් ඇහුම්කන්දෙමු. ඒ අයට තේරුම් ගන්න හැකි විදියට කරුණු කියන්න උත්සාහ කරමු. දරුවන්ගේ හිත්වලට ආදරය, කරුණාව අරන් යන්නත්, ආරක්ෂාකාරී බව පිළිබඳ හැඟීම දෙන්නත් පුලුවන් වෙන්නෙ අපටමයි.

දීර්ඝකාලීනවත් සැලසුම් සහගතව අධ්‍යාපන ක්‍රමයේ වෙනස්කම් සිදුවිය යුතුයි. ඒ පිළිබඳ කතිකාවන් මේ වන විටත් සමාජය තුළ ඇතිවෙලා. ආගම විෂයට වෙන් වන වෙලාව සෙසු ආගම් සහ සංස්කෘතීන් ගැනත් හදාරන්නට ඉඩකඩ ලැබීම, ආගම් විදියට පාසල් වෙනස් නොකර පොදු අධ්‍යාපන රටාවක් ලංකාව තුළ ඇති වීම වැනි යෝජනා රැසක්. මේ පිළිබඳවත් අවධානය යොමුවීම අවශ්‍යයි.  

ලංකාව පුරාම, හැම ආගමකටම අයත් දහම්පාසල් තියෙනවා. දහම්පාසල් හරහාත් ළමා මනස ගොඩනගන්න විශාල වැඩකොටසක් කරන්න පුළුවන්. ළමා ක්‍රියාකාරී විරයෝ ළමා සංවිධානයේ දරුවන් තුළ ප්‍රගුණ කළ යුතු පස්වන ගුණාංගය විදියට සලන්නෙ ‘‘තමා අදහන දහමට ළැදි, දහම තුළ ජීවත්වන අන් ආගම්වලට ද ගරු කරන කෙනෙක්‘‘, මේ ගුණය දහම් අධ්‍යාපනය හරහා දරුවන් තුළට කාන්දු කළ හැකි නම් අගෙයි.



ළමුන් සඳහාම වැඩ කරන සංවිධාන, සමාජ සේවා ආයතන මේ මොහොතේ වඩාත් වගකීම් සහගතව මෙම අර්බුදකාරී අවස්ථාව හඳුනාගෙන, දරුවන් වෙනුවෙන් වැඩසසටහන් සැලසුම් කළ යුතු වෙනවා.

පවුල තුළ වැඩිහිටියන් ලෙස අප ඉතාම වගකීමෙන් අපගේ සිතුවිලි, වචන, ක්‍රියාවන් හසුරුවා ගත යුතුයි. දරුවන් ජීවිතයේ අයනු ආයනු ඉගෙනගන්නෙ අපෙන්. අප තුළ වන්නේ වර්ගවාදී, ජාතිවාදී සිතුවිලි නම්, අප නිතරම කතා බහ කරන්නේ එවැනි මාතෘකා නම්, අප ක්‍රියා කරන්නේ අනෙකා පිටුදැකීමට නම් අපේ දරුවන්ද ඒ මග ගැනීම වැළැක්වීමට නොහැකි වනු ඇති.

ඒ නිසාම දරුවන් ඉදිරියේ වගකීම් සහගත මිනිසුන් ලෙස, පුරවැසියන් ලෙස හැසිරෙමු. මිනිසුන් ලෙස එකිනෙකාට ආදරයෙන්, ගෞරවයෙන් සලකමු. සෑම ආගමකම, ජාතියකම මිනිසුන් සමඟ වැඩකරන්නට දරුවන් සමඟම එක්වෙමු.

දරුවන් සමඟම සාමය, සංහිඳියාව ගොඩනගන ක්‍රියාකාරකම්වලට යොමු වෙමු. නිවස තුළ එවැනි සාහිත්‍ය කලා නිර්මාණ ඇසුරු කරමු. පොත් කියවමු. ගීත අසමු.

දරුවන් සම්බන්ධයෙන් අපට කළ හැකි තවත් දේ ඔබත් යෝජනා කරන්න.


Thursday, May 16, 2019

කදිරගෙ තාච්චිය



අන්තර්ජාලයෙනි.

කදිර කියද්දි කට්ටියට මතක් වෙනවා ඇත්තෙ මුවන්පැලැස්සෙ කදිරව. පුංචි කාලෙ මුවන්පැලැස්ස අහද්දි මමත් කදිර කියල හිතින් මවා ගත්තෙ කදිරව තමයි. කදිරා කිව්වෙ ඇත්ත කදිරා. අපේ ගමේ උන්නු කදිරා.

කදිර කළේ පොල් කඩන රස්සාව. ගස් නැගල නෙවෙයි. අර දිග උණ කෙකිවලින්. කදිරත් උණ කෙක්කක් තරම් උස, මාර ගහක් වගේ සද්දන්ත මනුස්සයෙක්. උණ කෙකි දෙකක් උරිස්සේ තියාගන ගාණට බැලන්ස් කරගෙන පාරෙ යන කදිරා ඒ කාලෙ සුලබ දසුනක්. මං මේ ඒ කාලෙ කියන්නෙ අසූ ගණන්වල. මං එතකොට පුංචියි.

අපිට ඒ කාලෙ කඩයක් තිබුණා. කඩයක් කිව්වට ඒක මේ ගෙට ඉස්සරහින් පැළැල්ලක් අමට්ටලා හදපු පොඩි සිල්ලර කඩයක්. සීනි සීය කඩදහි ගොට්ටට කිරල, ගෝණි නූලෙන් බැඳල දෙන කාලෙ. රුපියල් දෙකකට තේ කුඩු ගොට්ට අරන් යන, සන්ලයිට්, ලයිෆ්බෝයි  නූලෙන් කපල බාග සබන් අරන් යන කාලෙ. අපිට නම් සත දහයට නාරං බික් ගන්නත්  පුළුවන් වුණා.

පොල් කඩපුවාම සන්තෝසම් විදියට ලැබෙන පොල් ගෙඩි, තීරු කරපු ලෙලි කෙන්දෙන් ජෝඩු ජෝඩු වෙන්න ගැටගහල උණ කෙක්කට දාගෙන එන කදිරා ඒ ටික අතාරින්නෙ අපේ කඩේ ඉස්සරහින්. පොල් ටික හොළවල බලල ඒව පොල් ගොඩට දාන්නෙ තාත්තා හරි අම්ම හරි.

පොල් සල්ලිවලින් බීඩියක් අරන් පත්තුකරන්, තවත් බීඩි මිටියක් ඉණේ සරම් මඩිස්සලේ ගහන් ඕපදූපත් කතා කර කර ඉඳල තමයි කදිර යන්නෙ. ඒ යන්නෙත් ගෙදර නෙවෙයි, කසිප්පු තිප්පලට. ඉන්පස්සෙ ගෙදර. බෙග් මාස්ටර්ගෙ බුදු ගුණ ගීයක් කියාගෙන ගෙදර යන කොට උණ කෙකි කරේ නෑ. ඒව ඉතින් කොහේ කොහේ හරි. පහුවදාට තමයි හොයාගන්නෙ.

කදිරා සමහරදාට තැඹිලි හරි කුරුම්බා හරි අරන් එනවා. ඒව දෙන්නෙ නොමිලේ. ‘‘ආ මෙන්න බබාලට කුරුම්බා ගෙනාවා‘‘ ඒ බබාල කිව්වෙ අපිට. ඉණේ ගහන් ඉන්න කෙකි පිහිය ඇදල කුරුම්බා කපල දෙන්නෙත් කදිරමයි. කුරුම්බා ලෙල්ලෙන් පැත්තක් ගහල හැන්දක් හදල අතට දීලා, ගෙඩිය දෙකට පලල ළොඳ කන්න අපි ඉදිරියෙන් තියන්නෙත් කදිරමයි. ඒ කොච්චර කොහොම වුණත් අපි කදිරට බයයි.

..............

මේක කදිර ගැන කතාවක් නෙවෙයි. වෙන කතාවක්.

කදිරල උන්නු පොල් අතු ගෙවල් ටික තිබුණෙ වෙල් යායෙන් මෙපිට. වෙලෙන් එහා පැත්තෙ තිබුණෙ විශාල පොල් වත්තක්. ඒකෙ පොල් කඩන්නත් කදිරල යනවා. ඒ පොල් වත්ත අයිතිව තිබුණෙ දෙමළ මුදලාලි කෙනෙකුට. මට නම මතක නෑ. අපි සුබ්‍රමනියම් කියමුකො. එයාට ටවුමෙ කඩත් තිබුණලු. හොඳ මනුස්සයෙක්ලු. වට පිටාවෙ හිටිය සිංහල මිනිස්සු ගොඩක් ඒ පොල් වත්තෙ වැඩ කළාලු. කදිරල නීත්‍යනුකූලව පොල් කඩනව වගේම හොරාට වෙල මායිමේ තියෙන ගස්වලට නැගල හොර පොලුත් කඩනවලු. එහෙම දවසට පොල් ගේන්නෙ රෑට ගෝනියක දාගෙන.

‘‘මොකෝ ඉතින් මේවයෙ ගහල තියෙනවද හොර පොල් කියල.‘‘ අම්ම සැරට කියන්නෙ පොල් ගෝනි කඩේ මිදුලට ආ දාට.

අසූතුනේ ලොකු කලබලයක් වුණානෙ ලංකාව පුරාම. ඒ කලබල ගතිය මටත් යාම්තමට වගේ මතකයි. ඇඳිරි නීතිය කියන වචනෙ මං මුලින්ම ඇහුවෙ ඒ දවස්වල. ඇඳිරි නීතිය දැම්මා කිව්වම මං බැලුවා ඇයි කළුවර වුණේ නැත්තෙ කියල. මං හිතුවෙ ඇඳිරි නීතිය කියද්දිම රෑ වෙලා වගේ කළුවර වැටෙයි කියල. ඇත්තටම නම් රටම කට්ට කළුවරක ගිලිලා තිබුණා. ඒක කොච්චර ගණ කළුවරක්ද කියල මං තේරුම් ගත්තෙ ඊටත් ගොඩක් පස්සෙ කාලෙක.

දවසක් රෑ වෙල් යායෙන් එහා පොල්වත්ත මැද ලොකු ගිනි ජාලාවක් පෙනුණා. අපේ ගෙදර අයත් මිදුලට බැහැල බලන් උන්නා.

‘‘දෙමළ වුණාට සුබ්‍රමනියම් මුදලාලි හිත හොඳ මිනිහා. පව්.‘‘

‘‘ඇඳිරි නීතියත් දාලා තියෙද්දි කවුද අප්පා මේ අපරාධ කරන්නෙ.‘‘

‘‘ටවුමෙ කඩ කඩල තියෙන්නෙ පොලිසියත් ඉන්දැද්දිමනෙ.‘‘

එක එක කතා.

‘‘ඒ ගිනිගන්නෙ වත්තෙ බංගලාව ද අම්මෙ?‘‘ මං ඇහුවා.

‘‘යන්ඩ යන්ඩ ගිහින් නිදාගන්න. පොඩි ළමයින්ට ඕන නෑ මේවා. ‘‘ අම්මා කෑ ගැහුවා. අපි ගෙට වුණා. නින්ද ගියාද නැත්ද මන්දා.

රෑ මැද කවුදෝ දොරට ගහනව ඇහුණා. හෙමිහිට දොර ඇරුණා. කසුකුසුවක්. ආයෙමත් මට නින්ද යන්න ඇති.

By Nayanahari Abenayake - 2014 Aluthgama

‘‘මේ හොඳ නොන්ස්ටික් සාස්පානක්.‘‘ උදේ මං කුස්සියට යද්දි  අම්මා අන්ඩ තියෙන අලුත් තාච්චියක් කරකව කරකවා හිටිය මල් මල් හිනාවකින්. තාත්තගෙ මූණ නොරිස්සුමින් කළුවෙලා.

‘‘මං කිව්වා ඕක ගන්ඩ එපා කියල. ගින්දර‘‘ තාත්තා  පුටුවත් පස්සට තල්ලු කරල නැගිට්ටා. කඩේ ඇරලත් නෑ. දෙන්නම උන්නෙ කුස්සියෙ. තාම ඇඳිරී නීතියලු. කඩේ අරින්නෙත් නැහැලු.

‘‘කදිර කිව්වෙ කීයක් හරි කමක් නෑ දෙන්න කියලනෙ. අනික ඉතින් මං ගියායැ ගෙවල් කඩන්න.‘‘

අම්මාත් මූණ පුලුටු කරන් ඇතුළු කුස්සියට වැදුණා.

ඒ සාස්පාන ඊට පස්සෙ බොහෝ කාලයක් තාච්චියක අඩුව පිරිමහිමින් අපේ දර ලිප්වල දුම් ගැහි ගැහී බිත්තර බැද්දා. කරවල තෙල් දැම්මා.

අර පොල් වත්ත සිංහල මුදලාලි කෙනෙක් අරන් තිබුණා. කුණුකොල්ලෙට කියල තමයි මිනිස්සු කිව්වෙ. සුබ්‍රමනියම් මුදලාලි පවුල පිටින්ම ඉන්දියාවට ගියාලු. දැන් ඒ පොල් වත්ත නෑ. තියෙන්නෙ ‘සිරිපුර‘. කෑලි කෑලි කඩල විකුණපු සිරිපුරක්...

By Nayanahai Abenayake - 2014 Aluthgama

දැන් කිව්වෙ මේ 2019ට. මාත් ගමේ නෑ. ඉන්නෙ ස්විස්ටර්ලන්තෙ.

පාස්කු ඉරිදා බෝම්බ පිපුරුණා කියද්දි මගෙ හිතත් පිපුරුණා දැන් මං පල්ලි යන්නෙ නැති වුණත්, හිත පත්තුවුණා. ස්විස්ටර්ලන්තෙ උන්නත් ඉතින් තාම හිතේ සිංහල අස්කොන් තියෙනවනෙ. බෝම්බෙ පිපිරිලත් දවස් ගාණකට පස්සෙ ටවුමෙ මුස්ලිම් කඩවලට ගැහුව කියද්දි මට මතක් වුනේ සුබ්‍රමනියම් මුදලාලිව.

‘‘ඔච්චර දේපළක් තිබුණ මිනිස්සු, දන්න කියන කාලෙ ඉඳල උන්නු ටවුම. ඒත් අන්තිමේ ඒ මිනිස්සුන්ට ඇඳිවත පිටින් ඉන්දියාවට යන්න උණේ.‘‘

කොටුවෙ බෝම්බෙට අහුවුණු මහප්පව බලල ගෙදර ආපු දවසක තාත්තා කියපු දිග කතාවක් ඇතුළෙ සුබ්‍රමනියම් මුදලාලිත් උන්නා.  සුබ්‍රමනියම් මුදලාලිගෙ ගේ කැඩුවෙ, ගිනි තිව්වෙ කදිරල ද? සමහරවිට නැතුව ඇති. පිටින් ආව අය වෙන්න ඇති. ඒත් කදිරල ඒ ගේ කොල්ල කෑවා. සමහරවිට ගේ කැඩුවෙත්, ගිනි තිබ්බෙත් උන්ම වෙන්න ඇති. තාමත් මගෙ හිතේ නොවිසඳුණු ගැටලුවක්.

අපේ ගමේ මුස්ලිම් කවුරුත් නෑ. ඒ හින්දා කවුරුත් ගුටිකන්න නැතුවැති. ගහන්න අයත් නෑ. දැන් කදිරලත් මැරිලනෙ. තාත්තා කළින්ම මැරුණු එක හොඳයි මේව නොදකින්න. නැත්නම් එයා හාට් ඇටෑක් හදාගන්නවා. ඒ තරම් කැක්කුමක්නෙ තිබුණෙ දෙමළ, මුස්ලිම්  මිනිස්සු ගැන. ඒ දවස්වල අපේ කඩේට බඩු ගත්ත කඩ වැඩිහරියක් මුස්ලිම්. බයිසිකලේ පිටිපස්සෙ බැන්ද ලෑලි පෙට්ටිය පුරවල ගෙනාපු තරමක් බඩු ගෙනාවෙ ණයට.

අර තාච්චිය ! ඒක මට තාම මතකයි. අපේ ටවුමෙ මුස්ලිම් කඩවලට ගහල ගිනි තිව්වා කියද්දි මගේ හිත තාමත් ඒ තාච්චියට ඇලිල නේද කියල මට හිතුණා .

මාවිල්ආරුවෙ ඉඳන් ගහගෙන, ගහගෙන යද්දි වගේම, 2009 යුද්දෙ ඉවර වෙලා කිරිබත් දන්සැල් දෙද්දිත්, ඇමරිකාවෙ පෙන්ටගනයට ගැව්වමත්, ඇෆ්ගනිස්තානෙට සිරියාවට බෝම්බ දාද්දිත් මගේ හිත බිත්තරයක් වගේ අර තාච්චියෙ බැදෙනවා. බැදි බැදී පිච්චෙනවා.  

අවුරුදු ගාණකට පස්සෙ අගහිග බෝ වෙලා කඩෙත් වැහිලා අම්මා ඩුබායි යන්න සැලසුම් සකස් කර කර උන්නා. එතකොට මං පහවසරෙ. අසූ අටේ. සැරින් සැරේ ක‍ඩේ වහන්න වුණා කාලයක්ම. ණය පොත පිරිල, පිරිල ඒ වගේ පොත් දෙකතුනක්ම කඩේ ලාච්චුවෙ තිබුණා. අන්තිමට කඩ ලෑලි කවදාවත්ම නොඇරෙන තැනට ආවා. ඒකෙන් මුළු ගේ පුරාම මුළු දවසම මැකී නොයන අඳුරක් බෝ වෙලා තිබුණා.

අම්මගෙ රට ගමන ගැන තාත්තගෙ ඒ හැටි මනාපයක් තියෙන පාටක් පෙනුණෙ නෑ. ‘ගෑනු රට පටවල හම්බකරන් කන්න මට ඕන නෑ.‘ තාත්තා කිව්වෙ එහෙම. ‘හැමදාම මෙහෙම දුක් විඳින්න බෑ. අවුරුදු දෙකකට ගිහින් ආවනම් ඇති.‘ අම්මා කිව්වෙ එහෙම.

කන්න තිබුණු බත් පිඟානෙ අඩුවක් පුරවන්න මං උන්නෙ බිත්තරයක් බදින්න ලෑස්තියෙන්. අර තාච්චුවම තමයි ලිපේ තියල තිබුණෙ.

ලිප පත්තුකරන්න ගිනිකූර ගැහුව විතරයි ගිනි පෙට්ටියම මගෙ අතේ පත්තු වුණා. මං කෑ ගැහුවා. අම්මයි, තාත්තයි දෙන්නම දුවල ආවෙ තරඟෙට.

‘‘ආයෙමත් ඔය රට යන කතා ඕනෙ නෑ. පේනවනෙ කරගත්ත දේ‘‘ 

යක්ස කේන්ති ගිහින් උන්නු තාත්තා අර තාච්චිය අරන් මිදුලට විසි කරා.
එදා තාච්චියෙ අඬුව කැඩුණා. ඒක ආපහු කුස්සියට ආවෙ නෑ. ගිනි පෙට්ටියම අතේ ඇවිලිලා පිච්චුණු ඒ කැලල තාමත් මගෙ වම් අතේ තියෙනවා.

By Nayanahari Abenayake