සුන්දර රස්තියාදුවක්

වැඩ ඇරිල එන ගමන් පොත් රස්තියාදුවක ගියා කොටුව ගුණසේන පැත්තෙ. චූටි මිමීටයි, සසෙන් බබාටයි, මටයි පොත් ගන්න. 

ගුණසේන පහළ මාලයේ පැත්තක්ම අපූරු කතන්දර පොත්වලින් පිරිලා. අපි පුංචි කාලෙ අම්මගෙන්, ආච්චි අම්මලගෙන්, මොන්ටිසෝරියෙ ටිචර්ලගෙන් අහගත්ත කතන්දර වෛවර්ණ ලස්සන සිත්තම් එක්ක ලොකු අකුරින් මුද්‍රණය වෙලා තියෙනව දකිද්දි ආයෙම ළමයෙක් වෙන්න හිතෙනවා. 

පුහුල් හොරා කරෙන් දැනේ, ඉබිහාමි අහසින් ගිය හැටි, අන්දරේගෙ කතා, ගමරාළගෙ මහදැනමුත්තගෙ කතන්දර, හත්පණ, හීන්සැරය........ කතා සරිත් සාගරයක්.. සිබිල් නැන්දගෙ පාට පාට චිත්‍ර එක්ක ලස්සන කතන්දර පොත් රාක්කයක්ම සිංහල ඉංග්‍රීසි භාෂා දෙකෙන්ම... පුංචි අයට ලස්සන කතන්දර පොත් ගන්න හිතන් ඉන්නවනම් ගුණසේන පැත්තෙ ගියාට පාඩු වෙන්නෙ නැහැ. 

( දරන්න හැකි මිලක්.. 10% ක වට්ටමක් ලැබෙනවා.. තමන්ගේම පොත් නිසා අඩු තරමෙ 20% ක් වත් දෙන්න වටිනවා... ගුණසේන දැන්වීමක් නම් නෙවෙයි.. දරුවන්ටත් පොත්වලටත් ආදරේ නිසයි මේ ගැන ලියන්න හිතුණෙ..)

පුංචි කාලෙ හිතේ හැටියට කතා පොත් කියවන්න අවස්ථාවක් තිබුණෙ නැහැ අපට. රස්සාවකුත් කරන පස්සෙ කාලෙක තමයි ළමා වියේ මගඇරුණ ලස්සන ළමා කතා පොතුත් කියෙව්වෙ. දැන් වුණත් ඒ වගේ ළමාවියේ මගඇරුණු පොතක් ඇහැ ගැටුණොත් මං නොගෙන ඉන්නෙ නෑ. 

කාංචනාගෙ ලිපියත් ඇහැ ගැටිල තිබුණ නිසා කැලුම් කුමාර මොහොට්ටිගේ ‘හිමාලය පාමුල‘ දැක්ක ගමන් හිත බැඳුණා. අතටත් පහසු, පසුම්බියටත් පහසු සුන්දර පොතක්. එන ගමන පින්තූර ටිකත් බලල, අතරින් පතර කියෙව්වා. දැන් ඉතින් දොළ දුකක්... කට්ටිය එකතු වෙලා නේපාලෙ සංචාරයක් ගිහින් එමු ද? හරිම ආසයි එහෙම පරිසරයක ඇවිදින්න. ඒත් ඉතින් ආර්ථිකයත්, විශ්වාසවන්ත ගමන් සගයිනුත් හැමදාමත් ප්‍රශ්නයක්නෙ..... සිහිනමය සුන්දර රස්තියාදු ගැන ප්‍රාර්ථනා කොයිතරම් නම් හිතේ පොදිගැහිල තියෙනවද?

.......

පිටකොටුවෙ සීඩී කඩේකින් සිංහල හඬ කවපු දොස්තර හොඳහිතයි, හා හා හරි හාවයි ගත්තා. චූටි මිමීටයි මටයි බලන්න. නිවාඩු දවස් තුනක්ම තියෙනවනේ... කොහොමත් ටින්කබෙල්, බ්ලෙයා, අයිස්ඒජ්, හිම කුමාරි... වගේ කාටුන් චිත්‍රපටි මං බලන්න පුරුදු උණේ චූටි මිමී නිසා... ටයිටස් තොටවත්තයන් හඬ කවපු අපි පුංචි කාලෙ ආශාවෙන් බලපු දොස්තර හොඳ හිත, ගලිවර්ගේ සුවිසැරිය, හා හා හරි හාවා වගේ කාටුන් චිත්‍රපටි අපේ දරුවන්ටත් බලන්න අවස්ථාව හදල දෙන එක වටිනවා.... 

චූටි මිමීට අවුරුදු පහක් වෙනවා මේ ජුනිවලට. හරිම දාංගලේ. චෝදනා පත්‍ර ගොන්නයි. මේ ළඟදි දවසක අම්මයි, ආච්චි අම්මයි, චූටි මිමීයි, මමයි ඉන්න වෙලාවක, චූටි මිමීගෙ විසේකාර වැඩ බලන් ඉඳලා මං මෙහෙම කිව්වා....

‘‘මෙහෙම හරියන්නෙ නැහැ. දැන් ඉතින් වේවැලක් ගන්න වෙනවා.."

එකපාරටම මූණ ගස්සලා ඇස් දෙකත් ලොකු කරල මං දිහා බලන් උන්නු චූටි මිමී කටත් ඇද කරලා මෙහෙම කිව්වා.

‘‘ආ............ මෙයත් දැන් නරක් වෙලා.." 

ඔක්කොම දාංගල් හිනාවෙන් ඉවසන, කියන කියන විදියට නටන (අපේ අම්ම කියන්නෙ එහෙමයි )  මම්ම කීව කතාව එයාට අදහගන්න බැරිවෙන්න ඇති.

සුරලොවින් ආවාද සඳවතේ

විහඟ ගී සර  - කෝ කොහිද ගොළු වුණිද

දාංගල් හිරු කිරණ අතුපතර සැගවුණි ද

මඳ සුළඟ නිසසල ව රහසේම නික්මුණි ද

වැහි පොදට ගුමු ගුමුව නගනු අමතක වී ද

තුන් සිත ම පුරාලන සති අන්තෙ

හොරු රැගෙන ගිහින් වද

මේ හැටි ම සාංකා මම්මාට

චූටි මිමී

ඔයාවත් දන්නවද?

තට්ට බෝනිකි බබා නළවමින්

හාදු වැස්සක පෙමෙන්  නහවමින්

නැළවිලි ගය ගයා  ඇවිදිමින්

ඔයා ඉන්නවා ඇති සන්තොසින්

වැහි පොදක් වැටෙන තුරු නළියමින්

අම්මාට හොරෙන් කල්යල් බලන්

වැහිදියට පෙම් බැන්ද හදවතින්

ඔයා ඉන්නවා ඇති සන්තොසින්

ශීතලෙන් ශීත වුණු හිමවතේ

ටින්කබෙල් සෝයුරිය සොයනවද

අහිංසක බ්ලෙයා කුමරි පාසලේ

සොෆියා කුමාරිය වුණාව ද

සුවඳ වත හොවා මගෙ දෙකොපුලේ

ඩිස්නිගේ සුරඟනා කැදැල්ලේ

අතරමං වුණු එදා නිවිල්ලේ

ළදැරියකි මාත් ඔබ තුරුල්ලේ

කුමරි හීනයක් නොවු ජීවිතේ

කුමරියයි ඔබ  මහද සන්තකේ

ලොවක ආදරය ගෙන හදවතේ

සුරලොවින් ආවාද සඳවතේ....

2014.10.12

අපේ දරුවන්ගෙ හෙට දවස

‘‘ලොකු මම්මයි, පොඩි මම්මයි පුංචි කාලෙ මෙහෙ ඉඳන් දැන් ලොකු අම්මලගෙ ගේ තියෙන තැනටම පයින් යනවා..”

මං එහෙම කිව්වෙ චූටි දෝණිට ( චූටි මිමීට....) පුංචි කපටිකමකුත් හිතේ තියාගෙන තමයි එහෙම කිව්වෙ... මේ විසිඅට වෙනිදට දෝණිට අවුරුදු හතර සම්පූර්ණ වෙනවා.. දැන් වඩන් යන්න බැහැ බරයි. ටිකකින් අත් දෙක රිදෙන්න ගන්නවා.... මගේ ගෙදර ඉඳල එයාලගෙ ගෙදරට හැතැප්ම බාගයක් විතර තියෙනවා. ඒ දුර ටිකක් පයින් ඇවිදවන්න ඕනැවටයි මං එහෙම කිව්වෙ. 

හැබැයි ඒ කතාව බොරුවක් නෙවෙයි. මමයි, ලොකු නංගියි අවුරුදු හතර පිරෙන්නත් කළින් මේ දුර පයින් ඇවිදල තියෙනවා... එක වගේ මහපු ලස්සන ගවුම් පොඩි ඇඳගෙන. හැමෝම හිතුවෙ නිවුන්නු කියල. ඒත් අපි අතර අවුරුද්දක පරතරේ තිබුණා....

චූටි දෝණිගෙ චූටි අතින් අල්ලගෙන හෙමින් හෙමින් ගුරු පාර දිගේ ඇවිදගෙන යද්දි හිතට අමුතුම සතුටක් දැනෙනවා.. 

ඒක පොත් දාහක් කියෙව්වත් ලබන්න බැරි, මෙන්න මෙහෙමයි කියල විස්තර කරන්නත් බැරි නිස්කලංක සතුටක්...

චූටි නංගි සෙනසුරාදා උදේ වරුවක් වැඩ නිසා මම සෙනසුරාදා උදේ ගෙදර යන්නෙම දෝණිව බාර ගන්න බලාගෙන... සෙනසුරාදා උදේ වරුවට මමනෙ දෝණිගෙ අම්මා. මම එහෙමයි එයාට කියල දීල තියෙන්නෙ. ‘‘අම්ම නැති වෙලාවට ඔයාගෙ අම්ම තමයි මම්මා...”

‘‘අම්ම නැති වෙලාවට කවුද මගේ අම්මා... ” වෙලාවකට දෝණිම ප්‍රශ්නෙ අහල දෝණිම උත්තර දෙනවා.. ‘‘අම්ම නැති වෙලාවට ඔයා තමයි මගේ අම්මා..”

ළ.ක්‍රි.වී.ය ත් එක්ක බැඳිල, ළමයි වෙනුවෙන් රට වටේ වැඩ කර කර ඇවිදපු මාව, හැම සති අන්තයකම ගෙදරට අද්දපු ආදරයේ රැහැන වුණේ  චූටි දුව... සංසාරෙ කවදා හරි දවසක එයා මගේම දරුවෙක් වෙලා ඉන්න ඇති.. ඒ තරම්ම පුදුමාකාර බැඳීමක් අපි අතර තියෙන්නෙ...

ඉතින් ලොකු මම්මයි, පොඩි මම්මයි චූටි කාලෙ ඇවිදගෙන ගිය පාරෙ චූටි දෝණි ඇවිදගෙන ආවෙ සතුටින්..

‘‘ගස්කොලන්, මල් දිහා බල බල, කුරුල්ලන්ගෙ සින්දු අහ අහා, හුළඟ වැදි වැදී පයින් ඇවිදින එක ගොඩක් හොඳයි..” මං දෝණිට කිව්වා.

‘‘ඉතින් කුරුල්ලො සින්දු කියන්නෙ නෑනෙ.. ” එයා මට කියනවා. පණ්ඩිත ආච්චියෙක්.

‘‘ඔය ඇහෙන්නෙ කුරුල්ලන්ගෙ සින්දු තමයි... එයාල සින්දු කියන්නෙ එහෙමයි..” මං එයාට කුරුලු කිචි බිචිය අහන්න ඉඩ දුන්නා...

අපි දෙන්න ඇවිදගෙන එනවා... ඔන්න කහපාට මල් පුරෝගත්තු කනේරු ගහක්.. ගෙඩිත් පිරිලා..

‘‘මම්මෙ අර ගෙඩි කඩල දෙන්න..” දෝණි කිව්වා.

‘‘ඒ ගෙඩි කන්නෙ නෑ.. වස... කෑවොත් මැරෙනවා..” මං දෝණිට කිව්වා.

‘‘මං දැන් ලොකුයිනෙ... ඒ හින්දා කන්නෙ නෑ.. බලනවා විතරයි.” දෝණි මට කිව්වා.

ඉතින් මං ගෙඩියක් කඩල අතට දුන්නා... එයා කනේරු ගෙඩිය කරකව කරකව බැලුවා.. මං එයාට කනේරු මලක් කඩල දීලා ඒක උරල පැණි බොන හැටි කියල දුන්නා. අපිත් පුංචි කාලෙ කනේරු ගස් හොය හොය මල් කැඩුවනෙ ඒ පැණි බින්දුවට තියෙන පෙරේතකමට...

‘‘මී මැස්සො, සමනල්ලු ඇවිත් මේ පැණි බොනව.. අපි එයාලටත් මල් ඉතුරු කරන්න ඕන.. ඔක්කොම මල් කඩන්න හොඳ නැහැ...” මං දෝණිට කිව්වා. එයා මල් දෙකකින් සෑහීමකට පත් වුණා.

‘‘චූටි බින්දුවයි නේ තියෙන්නෙ... රසා......යි..” දෝණි ඇස් නටව නටව කිව්වා... දඟ මල්ලක් වගේම කෝලම් මල්ලක්..

ඉතින් අපි දෙන්න හෙමිහිට ඇවිදගෙන ආවා.. අතරින් පතර මං එයාව වඩා ගත්තා.

ඒත් දෝණි වැඩියෙන්ම කැමති වුණේ පයින් ඇවිදගෙන යන්න....

..................................

අපි දරුවන්ට කොයි තරම් ආදරේද? අපේ දරුවන්ගෙ ජීවිත ලස්සන වෙනව දකින්න, අර්ථවත් වෙනව දකින්න, බියෙන් සැකෙන් තොර සාමකාමී සමාජයක් එයාලට අයිති වෙනව දකින්න අපි කොයි තරම් ආස කරනවද?

ඒත් මේ මොහොතෙ අපේ නොවන අපේ මව්බිමේ ඇවිලෙන ජාතිවාදී ගිනිදැල් අපේ හිත් දවාලන මහා ගින්නක් වේවිද කියන බය මට තියෙනවා.. ඉතිහාසයේ සිදු වූ වැරදි ආයෙම ආයෙම සිදුවෙන්නෙ අපේ අනුවණකම්, ආත්මාර්ථකාමීකම්, උඩඟුකම්, තණ්හාවන් නිසා නෙවිද?

අද මේ විනාශ වෙන්නෙ, විනාශ වෙලා යනතුරු අපි නිහඬවම බලා ඉන්නෙ අපේ දරුවන්ගෙ හෙට දවස...

මනුෂ්‍යත්වය වෙනුවෙන් පෙළ ගැහෙමු. සියලුම වාදභේදයන්ට එරෙහි වෙමු.

මට මුස්ලිම් යාළුවො ඉන්නෙ හරිම සීමිතව... මෑතක අඳුනා ගත් කිහිපදෙනෙක් විතරයි. ඊයෙ දවසෙ මම ඒ හැමෝටම කතා කළා. පණිවිඩ යැව්වා... මගේ සංවේගය බෙදා ගන්න අතරම අපි සාමකාමීව මේ ජාතිවාදී උන්මන්තකයින්ට එරෙහි වෙන්නෙ කොහොමද කතාබහ කළා. ඒ එක මිතුරියක් ලියා එවූ මේ සටහන ඇස්වලට කඳුළු ගෙනාවා.

‘‘මට බය මාත් එක්ක හිතවත්ව උන්නු යාළුවොත් වෙනස් වෙයිද කියල. ඒත් ඔයා මෙහෙම කියද්දි හිතට ලොකු හයියක් දැනෙනව තරූ. පින් ඔයාට..”

සිඟිති සුරංගනාවිගෙ දින පොතින් පිටුවක්

( සුරංගනා ලෝ‍කෙ ගැන ඔයාල වැඩි දෙයක් දන්නෙ නැහැනෙ... සුරංගනා ලෝකෙ ගොඩක් සුරංගනාවියො ඉන්නව තමයි. ඒ වගේමයි සිඟිති සුරංගනාවියොත් මහ හුඟක් ඉන්නවා. සිඟිති සුරංගනාවියන්ගෙ රාජකාරිය තමයි මේ ලෝකෙ ඉන්න පුංචි ළමයිව බලා ගන්න එක.... එයාලව සතුටින් තියන එක... ඒක ලේසි වැඩක් නම් නෙවෙයි.. වැඩියක්ම ඒ රාජකාරිය අමාරු වෙලා තියෙන්නෙ අම්මල, තාත්තල, වැඩිහිටියො නිසාම තමයි.... සුරංගනා ලෝකෙ තියෙන දින පොතේ සිඟිති සුරංගනාවියො තමන්ගෙ අත්දැකීම් ලියනවා.. සුන්දර, දුක්බර, කටුක අත්දැකීම්... සිඟිති සුරංගනාවියක් කැමති උණා ඒ අත්දැකීම් අපිත් එක්ක බෙදා ගන්න. ඇයි කියනවනම් අම්මල, තාත්තල, වැඩිහිටියන්ට පුංචි අයගෙ හිත් කියවන්න පහසු වෙන්නයි... අපිත් කියවල බලමු මොනවද එයාල ලියල තියෙන්නෙ කියල... )

සිඟිති සුරංගනාවිගෙ දින පොතින් පිටුවක්

සිඟිති සුරංගනාවි චූටි මිමීව දන්නෙ එයා අම්මගෙ බඩට එන්නත් කළින් ඉඳල. සුරංගනා ලෝකෙ පුංචි දේව¥තයෙක් වෙලා ඉද්දිත් චූටි මිමීට ඈ හරිම ආදරෙයි. චූටි මිමී හරි අමුතු නමක් නේද? ඔයාල පුදුම වෙයි ඒ වගේ නම් අම්මල තාත්තල දානවද කියල... ඇත්තම කතාව නම් මේ නම චූටි මිමීට දා ගත්තෙ චූටි මිමී මයි. ඇයට අම්මයි තාත්තයි දුන්න නම මෙනොලි මෙත්සලා. යාංතං බහ තෝරන කාලෙ කවුරු හරි ඇහුවම දෝණිගෙ නම මොකක්ද කියල ඈ උත්තර දුන්නෙ ‘‘මිමී” කියලයි. ඉතින් ඈ චූටි මිමී උණා..

තාම අවුරුදු තුනක් උණත් සුරංගනා ලෝකෙ ඉඳන් ආව හින්දමද මන්ද චූටි මිමී දැන් හොඳට ගීතිකා කියන්නත් දන්නවා. අත් දෙක වැඳගෙන, ඇස් දෙක වහගෙන යාච්ඤා කරන්නත් දන්නවා. සින්දුත් දන්නවා. අයන්නත් අඳුනනවා. රයන්නත් ලියනවා. චිත‍්‍රත් අඳිනවා. නෝටි වැඩත් නොකරනවම නෙවෙයි. චූටි මිමීගෙ ආච්චම්ම නං කියන්නෙ එයාව ඇහේ තියන් බලා ගන්න  ඕන කියලයි. ඒ තරමට දාංගලේ. අලි හත් දෙනෙක් බලා ගත්ත තරමට මහන්සියි කියල ආච්චම්ම කතාවට කියන්නෙ.. ඉතින් හිතා ගන්න ඇහැකිනෙ චූටි මිමීගෙ දාංගලේ තරම.

මේ ළඟදි දවසක මම්ම එක්ක පොත් අල්මාරිය අස් කර කර ඉන්න ගමන් හූණු බිත්තරයක් කටේ දාල හැපුවා. එයා හිතන්න ඇත්තෙ ටිග් ටැග් සීනිබෝල කියල. මම්ම නං හොඳටම බය උණා. හූනු විසෙන් ළමයි මැරෙනවා කියල අහල තිබුණ නිසා එයාට හීන් දාඩිය දැම්මා. මම්ම බයවුණ තරම දැකල චුටි මිමීත් බය උණා. එයා චුටි මිමීගෙ කට හෝදවල ආදරෙන් කියල දුන්නා මෙහෙම...

‘‘ මගේ චූටි මැණික මීට පස්සෙ කිසිම දෙයක් කටේ දාන්න එපා. අහන්නෙ නැතිව” චූටි මිමීත් ඔලූව හෙල්ලූවා. ඒත් එයාට  ඕව මතක තියේවිද නං සැකයි.

ඊට ටික දවසකට පස්සෙ වතුර බොන ගමන් වීදුරුව කටින් හපල වීදුරු කෑල්ලක් කැඩිල කටට ගිහින් තිබුණා. පේනවනෙ දාංගලේ තරම. හොඳ වෙලාවට කට කැපිලත් නෑ. වීදුරු කෑල්ල ගිලිලත් නෑ. ඇහේ තියන් බලා ගන්න  ඕන කියල ආච්චම්මා කියන්නෙ නිකම්ම නොවන බව තේරෙනවනේ...

චූටි මිමී හරිම ආදරෙයි මාමිට. එයාට ඉන්නෙ එකම මාමියි. මාමිගෙ නැන්ද හංසි නැන්දා. චූටි මිමී හංසි නැන්දටත් හරිම ආදරෙයි. දෙන්න හරි යාළුයි. අම්මත් වැඩට යනවා. මම්මා ඉන්නෙ ඈත කොළඹ. ඉතින් චූටි මිමී සින්දු කියන්නෙ, නටන්නෙ, සෙල්ලම් කරන්නෙ හංසි නැන්ද එක්ක. මේ ළඟදි හංසි නැන්ද මල්ලියෙක් ගෙනාවා. මල්ලිත් බඬේ ඉන්න කාලෙ ඉඳන්ම චූටි මිමීව දන්නවා. චුටි මිමී හිටියෙත් මල්ලි හැංගිල හිටිය හංසි නැන්දගෙ බණ්ඩිය වටේම කැරකි කැරකිනෙ. තාම ඉපදිලා දවස් දෙක තුනක් උණත් මල්ලි අඳුනනවා මිමී අක්කගෙ හඬ. අක්කයි, මල්ලියි ගජ යාළුවො වෙන ලකුණු තියෙනවා.

දැන් ඉතින් වැඬේ තියෙන්නෙ අම්ම තාත්තා, මම්මල, මාමිල, නැන්දල, ආච්චම්මල, සීයල අතේ තමයි. චුටි මිමීටත් මල්ලිටත් වෙනසක් නැතිව ආදරය කරන එක. දෙන්නම දෙන්නට ළං කරන එක. දෙන්නවම තේරුම් අරන් වැඩ කරන එක. මේ වැඬේ හරියට සමබරව නොකෙරුණොත් චූටි මිමීගෙ හිත රිදෙන්නත් පුළුවන්. මල්ලිට දුක හිතෙන්නත් පුළුවන්. දෙන්න ඈත් වෙන්නත් පුලූවන් කියල සිඟිති සුරංගනාවිට හිතෙනවා.

ආදරේ බදා ගන්නෙ නැතිව බෙදා ගන්නෙ කොහොමද කියල පුංචි පැංචන්ට කියල දෙන්න  ඕන වැඩිහිටියන්ම තමයි. හැබැයි ඒ වචනවලින් නෙවෙයි ආදර්ශයෙන්.. ක‍්‍රියාවෙන්...