‘තරු ඇස් රහස්‘ මුලින්ම වෙරෝනිකා ට...

‘‘අම්මේ තරු ඇස් රහස්නෙ. මේ පොතේ අක්කගෙ රහස් ඔක්කොම ඇති.‘‘

අද උදේ වරුවේ කුස්සියේ සාමුහික උයමනක යෙදී සිටින අතරතුර නංගි කීවාය.

‘‘ඔව්.. ඔව්.. මගෙ රහස් ඔක්කොම තියෙනවා..‘‘  මම ද පොල් ගාමින් සිනාසුනෙමි.

‘‘අම්මේ, අපි දෙන්න එකින් එක හෙමිහිට කියවල, ඩික්ෂනරියක්වත් හොයාගෙන කවි තේරුං කරගෙන මෙයාගෙ රහස් අල්ලගම්මු..‘‘ එවර නංගීගේ සිනාවට අම්මා ද එක්වුණි.

‘‘ඔයාල නොදන්න කිසිම රහසක් මට නෑනෙ අනේ.. ඔයාල දන්න රහස් තමයි කවි පොතෙත් තියෙන්නෙ..‘‘

ඒ සුන්දර කතාබහ ඇති වූයේ  අපි තරු ඇස් රහස් කවි පොතේ මුල් ම පිටපත මුල් වරට ලොකු අම්මාගෙ ( අම්මාගෙ අම්මා ) දෝතට පිරිනැමීමේ ප්‍රීතිමත් ම කටයුත්ත නිම කර ආපසු පැමිණ සිටියදී ය.

වෙරෝනිකා බර්නදෙත් නම් වු ඇය,

ලොකු අම්මා ආදරයේ උල්පතකි. ටිකක් කට සැර බව ඇත්ත ය. නමුත් මම නම් කිසිදා ඇගෙන් බැනුමක් නොඇසීමි. කප්පරක් දුක් ගැහැට දෙවියන් තුළ ඉවසීමෙන් දරාගනිමින් ජීවිත සටන අත්නොහැරි ධෛර්යසම්පන්න ආදර්ශමත් ගැහැණියකි ඈ. ලොකු අම්මාගේ ලොකුම මිණිබිරී මා ය. ඉතින් මේ ලොකු දුව අනෙක් මුණුබුරු මිණිබිරියන් ආදරණීය නෝක්කාඩු නගන තරමට ම ලොකු අම්මාගේ හදවතේ වැඩි ඉඩක් හිමි කරගෙන සිටියාය.

‘‘ප්‍රේමය‘‘ පදනම වූ මගේ කවි හිත පුදදෙනුව උවමනාවටත් වඩා වැඩි සුදුසුකම් ඈ සතු ය.

ලොකු අම්මාට ලොකු තාත්තා හමු වී තිබුණේ මංගල යෝජනාවකිනි. දෙවෙනි හමුවීම මගුල ය. බලන්නට ආ දිනවත් හරි හැටි මුහුණ නොදැක කසාද බැන්දේ කෙසේදැයි ඇසූ විටෙක ඈ කීවේ ‘‘ඒ කාලෙ එහෙම තමයි පුතේ.‘‘ කියාය. ලොකු තාත්තා බීමට ඇබ්බැහි වූවකු බව ඈ දැන සිට නැත.

ලොකු තාත්තාගේ බේබදුකමත්, රණ්ඩු සරුවලුත් ඉවසනු බැරි තැන ඇය අම්මාත්, මම්මාත් රැගෙන ආපසු ගම රට පැමිණ තිබුණේ අම්මාට අවුරුදු හතරක් තරම වයසේ දී ය. ලොකු තාත්තාගේ බීමත්කම කොතරම් බරපතල ව්‍යසනයක් වී තිබුණිද යන්න වැටහෙන්නේ ඔහු වරක් ලොකු අම්මාත්, ළදැරියන් වූ මම්මාත්, අම්මාත්  නිදා සිටියදීම පොල් අතු හෙවිල්ලූ නිවසට ගිනි ලූ බැවිනි. ඉතින්, ලොකු අම්මා ඔහු අත්හැර පැමිණීම පුදුමයක් නොවේ.

අනතුරුව කප්පරක් දුක් විඳිමින් ඇය දරුවන් උස් මහත් කළාය. බීමත්කමෙන් පාරට වැටී සිටි ලොකු තාත්තා දැක අනුකම්පා උපදවා, මම්මා විවාහ වූ පප්පා විසින් නැවත ඔහු අපේ ජීවිතවලට කැන්දාගෙන එන විට අම්මාට මාත් ලැබී තිබුණු බව පවුලේ ඉතිහාස කතාවල දී මතු වන කාරණයකි.

ඒ පැමිණ සිටියදී වුව ඔහු කොතරම් කරදරකාරී, නාස්තිකාරී, අනුකම්පා විරහිත ස්වාමිපුරුෂයෙක්ද යන්න මම දෑසින් දුටුවෙමි. ‘‘මොන එහෙකටද ලොකු අම්මා ඔය මනුස්සයා බැන්දෙ..‘‘ අපි අසන විට ‘‘ බොන බව දැනගෙන හිටියෙ නෑනෙ පුතේ. හරියට මුණවත් දැක්කෙ මගුල් දා තමයි..‘‘ ඈ කීවා ය. කෙසේ නමුත් ලොකු තාත්තා මුණුබුරු මිණිබිරියන්ට නම්  ආදරය කළේය.  

පප්පා අකල්හිම ජීවිතයෙන් සමුගත් විට මම්මා විදෙස්ගත වුයේ ජීවත්වීමේ මඟක් පාදා ගනු පිණිස ය. මම්මාගේ කුඩා දියණියන් දෙදෙනාද රැක බලාගෙන, ලොකු තාත්තාගේ දුක් ගැහැට ද ඉවසමින්, අරපිරිමැස්මෙන් වැඩ කරමින් ලොකු අම්මා ඔවුන්ට නිවසක්ද තනා දුන්නාය. මම්මා විදෙස්ගතව උන් සිව් වසරක කාලය අපතේ ගියේ නැත. ලොකු අම්මා කොතරම් දිරිය ගැහැණියක්ද යන්න එකල්හි මම මැනවින් පසක් කරගතිමි. 

අවසන ලොකු තාත්තා අංශබාග රෝගයෙන් ඔත්පල වූ විට දරුවකු රැක බලා ගන්නාක් මෙන් ඈ ඔහු රැක බලා ගත්තා ය. ආහාර ගන්නට නොහැකි වූ තැන, කිරි වීදුරුවෙහි පොගවා ක්‍රීම් කැකර් කැව්වාය. අවසන රෙදි පාන්කඩයක් කිරෙන් පොඟවා දෙතොල තෙමමින් පැය ගණන් ගෙවා දමන්නට තරම් ඉවසීමක් ඈ සතු විය. ඒයි කියනා පමාවට සිය දහස් වරක් හෝ ලොකු තාත්තා වෙත යන්නට තරම් කාරුණික වූවා ය. එතරම්ම වධ දුන් ස්වාමිපුරුෂයකු වෙනුවෙන් එතරම්ම කැපවෙන්නට හැකි වීම විස්මිත ය. නමුත් ඒ ඇය ය. ප්‍රේම පාරමිතාව ඈ අප වෙත ජීවිතයෙන්ම කියා දෙමින් උන්නා ය.

තම දෑතින් නිවසේදීම කැවිලි පෙවිලි හදමින් දරු මුණුබුරන්ට කන්නට දීම ඇගේ සිරිතකි. වත්තේ කෙසෙල්කැනක් ඉදුණොත් ආප්ප හැදෙන්නේම ය. නිකම්ම ආප්ප ද නොවේ. බිත්තර ආප්ප, පැණි ආප්ප, වාටි ඇති නැති ආප්ප එකිනෙකාගේ රිස්ස අනුව ය. ආප්ප වට්ටිය වටේ බංකු තබා වාඩි වෙන අපි උණු උණුවෙන්ම ඒවාට වග කීමු. ඈ හදන, පිට්ටු රොටී වුව ද වෙනම ම රසකි. කුමන කැවිල්ලක් හැදුණද මගේ පංගුව වරදින්නේ නැත.

‘‘ලොකු අක්කා ආවම හැංගිල තියෙන කෑම ජාතිත් එළියට එනවා.‘‘ නංගිලා කියන්නට පුරුදුව සිටියහ. ගෙදර හදන මිරිස් තුනපහ දමා ඇය හදන ව්‍යංජන රස අතරින් මා කවදත් කැමති කජු මාළුවටත්, කලවම් පලා මැල්ලුමටත් ය. දැන් ඉතින් ඒ දෙඅතින් ඉවුම් පිහුම් සිදුවන්නේ නැත. එනමුත් ඒ ආදරණීය දෑතින් මැවූ රසය මතකයෙන් ගිලිහෙන්නේ නොවේ.

මගේ ජීවිතයේ බරපතලම තීරණයේ දී ඇය නිහඩවම මා අනුමත කළා ය.

‘‘ගෑණු උනාම ජීවිතේම දුකක් තමයි පුතේ. බැන්දම ඉතින් ඔය සැනසිල්ල ඉවරයි. දරුවො හදනවා. ජීවත්වෙන්න නොසෑහෙන්න දුක් විදිනවා. ඉන්පස්සෙ දරුවන්ගෙ දරුවො හදනවා. කෙළවරක් නෑ. පුතාට හිතෙන දවසක් එනකල් ඔහොම ඉන්න. රටේ ලෝකෙ මිනිස්සු කියන හින්ද කසාද බදින්න ඕන නෑ..‘‘

ඉතින් ඒ පුතාට බඳින්න ඕනම යැයි හිතුණේ ද නැත. ඒ ගැන ඈ විස්සෝප වූයේ ද නැත. ජීවිතේ සතුටත්, දුකත් සැඟව ඇත්තේ බැඳීම්වල බව ඇත්ත ය. නීතියෙන් නොබැඳුණා කියා ඒ සිනා කඳුළුවල වෙනසක් සිදුවන්නේ ද නැත.

එදා සේම අදත් ඈ මා එනතුරු මග බලා හිදින්නීය. මගේ අතින් ලැබෙන සොච්චම රටක් රාජ්‍යයක් මෙන් මිට මොළවා ගන්නීය. සමුගන්නා විට ඇස්වල කදුළු පුරවා ගන්නී ය.

අවුරුදු 83 ක් වයසැති ඈ අද සිටින්නේ එක්තැන්ව ය. එක්තැන්ව සිටින්නේ ලෙඩක් දුකක් නිසා නම් නොවේ. නැගී සිට ඇවිදින්නට තරම් දෙපා වාරු නැති බැවිනි. ෂුගර්, ප්‍රෙෂර්, කොලොස්ටරෝල් වැනි ලෙඩ ඇයට නැත. දවසට තුන්වරක් කොන්තෙ කියනා ඈ නිතරම රේඩියෝවෙන් ගීතයක් අසන්නී ය. කණ්ණාඩි කුට්ටමක් නැතිවම පත්තර කියවන්නී ය. ඒ කිසිත් නැති තැන දෑස් වසා නිහඬවම සිටින්නී ය. අතීත සක්මනක විය යුතු ය.

ලොකු අම්මාගේ ජීවිතය අරාබි නිසොල්ලාසය මෙන් නිමා නොවන කතා කප්පරකින් සැදුම් ලද්දකි. මා ඉන් දැන සිටින්නේ ස්වල්පයක් විය හැකි ය. කෙසේ නමුත් ඒ ස්වල්පය මහමෙරක් තරම් ආදරයක්, ගෞරවයක් හදවතේ නිදන් කොට ඇත. ඉදින්, මගේ කවි හිතේ පළමු අස්වැන්න ඈ අත තබන්නට ලැබීම හිතට නිවනකි. සතුටකි.

මුල්ම කවි පොත පිළිගැන්වූ මොහොත පවුලේ සැම එකතු වූ පුංචි උත්සවයක සිරි ඉසිලීය. ජීවිතේ සුන්දර ද මෙතරම් හදවතේ රැව් නැගිණි.

තාත්තාගේ අම්මාත්, තාත්තාත් නෙත නැඟෙන කඳුළකින් තොරව සිහිපත් කළ නොහැකිය. එතරම්ම ඔවුහු මට ආදරය කළහ. ස්වර්ගයේ සිට ඔවුන් මදෙස බලා සිටිනවා විය යුතු ය. ඒ අපේ ලොකු මිනිබිරී පවසනවාද විය යුතු ය. 

අපේ පවුලේත් නෑ හිත මිතුරන්ගේත් අප්‍රමාණ ආදරය මා ලොවට ණයගැතියකු කර ඇත. මා සැමවිටම උත්සාහ දරනුයේ ඒ ණය ගෙවා දමන්නට ය. එනම් ආදරයෙන් ජීවත් වන්නට ය. මම අපමණක් ආදරය නොමිලයේ ම ලද්දියක වෙමි. ඉදින්, මනුෂ්‍යත්වය දල්වාලනු වස් ඒ ආදරය බෙදා දීමේ යුතුකමක් මට ඇත.

‘තරු ඇස් රහස්‘ වුව තවදුරටත් රහසක් නොවන්නේ එබැවිනි.

ඒ ප්‍රේමයේ නින්නාදය 'තරු ඇස් රහස්'

බිඳී බිඳී ඉහිරෙන සිහින අතර, අත්තටු පැළැන්ඳෙන සිහිනයක් යනු අසිරියක් ම නොවන්නේ ද?

මුදු මද අඳුරක් පැතිර ගිය අහස් තලය මත පෑයු පුංචි තාරුකාවක් මඳහසක් නගන්නේය. ඒ තරු ඇස සැඟවුණු රහස මම දනිමි. කවියට පෙම් බැන්ද බාල සන්දියේ සිට ම සිතේ පැතුමක් ගුලි ගැහී තිබූ බව ඒ තරුව දනී. පියාපත් ලැබ සුවිසල් අහස සරනු සඳහා මේ බිනර මහේ පෙරමං බලන්නේ ඒ මගේ දිවියේ අහිංසක පැතුම ය. සොඳුරුතම සිහිනය ය. 

ඉදින් මේ මගේ පළමු පොත ය. හැමදාමත් ජීවිතේ තනි නොතනියට හිත ළඟම හිඳින්නේ කවිය බැවින් කුළුඳුල් කෘතිය කවියට ම වෙන් කළෙමි.

මගේ කවි පොත, ‘‘තරු ඇස් රහස්” අපේ කවි පොතක් වන්නේ සම ප්‍රකාශන අසම සම දයාබරත්වය තුළ නව උත්පත්තියක් ලබන බැවිනි.

දුල් මල් විල් මෙන් ම ගල් මුල් ද සෙනෙහසින් බාර ගනිමි.

කවියට මෙන් ම, ජීවිතයට ද ප්‍රේමයෙන් පණ දුන්නෝ බොහෝ වෙති. ස්තූතියි කීම එකී ප්‍රේමය ලඝු කිරීමකි. එබැවින් මෙලෙස කියමි.

‘‘ඔබ මට දුන් සෙනෙහස පෙරළා ලොවට තිළිණ කරමි. 'තරු ඇස් රහස්' ලෙසින් මුද්‍රිත අවකාශයෙහි පියාපත් පළඳින්නේ ඔබ මවෙත පුද දුන් ස්නේහයේ නින්නාදයයි. අද මෙන් හෙටත් මා සමඟ හිඳිනු මැන..”

සන්ත බස්තියම් වීදිය

‘‘සිංහබාහු එනකල්‘‘ කෙටි කතා සංග්‍රහය රස විඳින විට මම ඔහු ගැන දැන නොසිටියෙමි. ‘‘චේ කෝ සහ තවත් කතා‘‘ පොත නිකුත් වූ පුවත ඇස ගැටීමත් සමඟ මා එය මිල දී ගන්නේ ‘‘සිංහබාහු එනකල්‘‘ කෘතියේ කෙටි කතාමය ආනන්දය පිළිබඳ මතකය ඔස්සේ ය. ‘‘චේ කෝ සහ තවත් කතා‘‘ ගැන මගේ වින්දනාත්මක කියවීම  තරුරසී බ්ලොග් අඩවියේ අකුරු වන විට ද මම ඔහු පෞද්ගලිකව දැන නොසිටියෙමි.

අප මුල් වතාවට හමුවූයේ ‘‘පිටුවහල කොළඹට‘‘ මැයෙන් 2014 ජූලි මස 30 වන දින ‘‘සම‘‘ කණ්ඩායම මගින් කළ සාහිත්‍ය සංවාදය හේතු කොට ගෙන ය. එහිදී ‘‘මේ සොඳුරු දඩබිමෙහි යථාර්ථය සහ විචාරයේ මායා යාථාර්ථය” මාතෘකාව ඔස්සේ සනත් බාලසූරියගේ ‘‘මේ සොඳුරු දඩබිම‘‘ නවකතාව පිළිබඳව අදහස් දැක්වූයේ ඔහු ය.

අදාළ නවකතාව ඔහු අත පත් කරනු සඳහා මුල්ම වතාවට මා ඔහු හමුවූයේ සාහිත්‍ය සංවාදයක නිමාවේ නිවසට දිව යන අතරතුර විහාරමහා දේවි උද්‍යානය කෙළවරකදී ය. එකී හමුව දිගුකාලීන සහෝදරාත්මක බැඳීමක ආරම්භය විය.

ඉනික්බිති අපි සාහිත්‍ය සංවාදවලදී ද, විවිධ දේශපාලන වේදිකා අබියස දී ද, වීදියේ අරගලවලදී ද හමුවූයෙමු. සාහිත්‍ය කලා ඇසුරේ පමණක් නොව, දේශපාලන ගමන්මඟේදී ද අපට එක්ව යා හැකි විය. ඒ සාහිත්‍ය කලාව, දේශපාලනය සම්බන්ධයෙන් මෙන්ම ජීවිතය සම්බන්ධයෙන් ද අපේ හදවත් සමාන්තරව ගමන් ගත් බැවිනි. අපට කතා කරන්නට බොහෝ පොදු මාතෘකා ද, පොදු අරමුණු ද, සිහින ද තිබිණි.

සාහිත්‍ය කලා මාධ්‍ය ලෝකය තුළ මට හමු වූ සොඳුරු ම මිනිසෙකි ඔහු. දයාබර ම සහෝදරයෙකි ඔහු. වදන් සපිරි අරුතින්ම ඔහු මට ලොකු අයියා කෙනෙකි.

ඉතින්, ඒ ඔහු අනෙකෙකු නොව අනුරසිරි හෙට්ටිගේ ය.

නවකතා කීපයකම හිමිකරු වුව ද මා මුලින්ම කියවූයේ ඔහු ලියූ ‘‘ස්මරණ‘‘ නව කතාව ය. අනතුරුව ‘‘බැඳමාරිය‘‘ නව කතාව ය. ඒ නවකතා දෙකම සිත් ගත්තේ වී නමුදු සටහනක් ලියා තැබීම මගහැරිණි. කෙසේ නමුත් මා තවමත් වඩාත් කැමති ඔහුගේ කෙටි කතාවට ය.

‘‘සන්ත බස්තියම් වීදිය‘‘ අනුරසිරි සහෝදරයාගේ කුළුඳුල් කාව්‍ය සංග්‍රහයයි.

කොලොම්පුරේ ගෙන්දගම් අහස යට ඉපදුණු ඔහු තම ජීවිතය තුළ අත්විඳි රළු කටුක මෙන්ම සොඳුරු ස්මරණයන් කාව්‍යමය සංහිඳීමකින් මේ කෘතිය හරහා අප සමඟ බෙදා ගනු ඇතැයි විශ්වාස කරමි. ඉදින් සන්ත බස්තියම් වීදියේ සැරිසරන්නට මඟ බලා හිඳිමි.

‘‘අනුරසිරි අයියේ, ඔබට සුබ පැතුම්..“

තරු අතරින් මිහිමත බට කන්‍යාව ......... තාරා

යුද්දෙ දින්නා......... කවුද?

අපි.....!!!! කවුද කියල අහන්නෙ ?

අපි!!!... කවුද අපි...!!! අම්මේ දකුණෙ හැම සිංහල ගමකටම මිනී පෙට්ටියක් ආවා.. දෙමල කොල්ලො කෙල්ලො කී දෙනෙක් නම් මැරෙන්න ඇත්ද? දැන් කවුද අපි... හැම දුප්පත් පවුලකටම මිනියක් ලැබුණා. කවුද යුද්දෙ දින්නෙ...? කවුද අපි...?

.........

කවදාද එන්නේ සමිඳුන් සොයා

අත්හැර දමන්නේ පාපේ මායා

නැත්දෝ දැනෙන්නේ එතුමන් දයා

කවදාද එන්නේ සමිඳුන් සොයා....

( මම කැමතිම ගීතිකාවක්...)

නෑ සිස්ට මම මේ කල්පනා කළේ ලෝකෙ හරි පුදුමයි නේද? මිනිස්සු වෙනුවෙන් කතා කරන, මිනිස්සු වෙනුවෙන් වැඩ කරන කෙනාවම කුරුසෙ ඇණගහල මරනවා. ඊටපස්සෙ ඒ ඇණ ගහපු මිනිස්සු විසින්ම අර මනුස්සයව දේවත්වයට ඔසවනවා....

ලෝකය ස්වභාවයෙන්ම නරුමයි නන්දිතා. ඒ නරුමකම තියෙන්නෙ අපේ යහපත පරීක්ෂා කරන්න. අපිම තමයි ඒක හොඳ අතට හරවගන්න ඕන..

........

මං ආසයි. ජීසස්ට..

ඇයි?

එයා හරි කෙළින් පිරිමියෙක්..

........

අඳුර මැදින් එළිය ගලනවා

කඳුළු මැදින් සිනහ නගන දා

අතහරින්න එපා පුතේ .. දාලා යන්න එපා

බැගෑ සිතින් මොර ගසනා නුඹව ඇහෙනවා

ළං වී මට යාච්ඤාවෙහී........... කතා කරනවා

වෙන් වී ඔබ ඉන්නා තුරා දුකින් හඬනවා...

( ළමා නිවාසයේ දරුවන් සමග නන්දිතා ගයන ගීතිකාවේ හඬ........)

.........

තමුසෙට ෂුවර්ද මේ අපි ඇත්තටම ජීවත් වෙනවා කියල...

ඔව් .. ඇයි

ෂුවර්ද?

ඔව්...

කොහොමද හරියටම කියන්නෙ...... මේක කාට හරි පේන හීනයක් වෙන්න බැරිද?

...........

කොහොමද නන්දිතා

හොඳක්ම නෑ එරන්ද....... මං ඔයාට ආදරේ කළානෙ.. ඒ හින්ද හිතට අමාරුයි...

අපි එදා වෙච්ච දේවල් අමතක කරමු.

ඊට පස්සෙ ?

මට ඔයාව නැති කරගන්න බෑ....

මං ඔයාට එහෙම කළේ නෑ...

...........

එයා හොඳ කෙනෙක්.. ඒත් ඒක හරියන්නෙ නැහැ අම්මේ.... මට ඕව වැඩක් නෑ...... මං ඔය මැරීගෙන ලව් කරන්න කැමති නෑ අම්මේ.. මං හිතන විදියටත් ඉඩක් තියෙන්න එපෑ.. එහෙම නැත්නම් මට එතන ඉන්න බෑ..

එහෙම ඉතින් ඔයා හිතන විදියටම හිතන අය හම්බෙන්නෑ

එහෙම හිතන්න තරම් මං මෝඩ නෑ.. නැත්තං ඉතින් මං ඔයත් එක්ක ඉන්නෙ..

ඒ කිව්වෙ..

නෑ ඉතින්.. අදහස් ගැලපිලායැ අම්මත් එක්ක මේ ඉන්නෙ අවුරුදු 25 ක් තිස්සෙ

ඕන කුදයක් ගහගනින්

අම්මේ............ එන්නකො...

............

ටෙලි කතා හිතා මතාම බැහැර කරන කාලයක විශේෂයෙන් තාරා බැලුවෙ නාමල්ගෙ තිර රචනයක් නිසා. නාමල් ජයසිංහගේ ලියවිලි, නිර්මාණ සියුම්ව, සමීපව හිතට කතා කරනවා. ඔහු ලියූ ග්ලැඩියේටර් ප්‍රේමය සහ තවත් නිර්මාණ කීපයක්ම ඇහැ ගැටිල තියෙනවා. මේ කොදෙව් පොළවෙ කටුකම අත්දැකීම්වලින් නිරන්තරයෙන් ඇවිළෙන හිතක පීඩාව වගේම ජීවිතය ගැන දකින වෙනස් සුන්දර සිහින පිරුණු නිර්මාණ ඒවා........

තාරා......... ලස්සනයි. මං කැමතියි. විශේෂයෙන්ම නන්දිතාට මං හරිම කැමතියි. එයා හරිම විවෘතයි. ආදරණීයයි. අවංකයි. කෙළින් කතා කරනවා.

ජේසුගේ ජීවිතය ගැන, ක්‍රිස්තියානි විමුක්ති මාර්ගය හා බැඳුණු ප්‍රේමයේ දැක්ම ගැන නාමල් තුළ වන පැහැදීම තාරා තුළින් මතු වෙන විදියටත් මං කැමතියි.

හැම ඉරිදාම රෑ 8.30 කණිසමට ස්වර්ණවාහිනි තිරයෙන් තාරා හමුවෙන්න හැකි වේවි....

තිරරචනයේ, දෙබස්වල සුන්දරත්වය ප්‍රබලව රූප රාමු තුළින් මතුවෙන්නෙ නෑ කියලත් හිතෙනවා. අධ්‍යක්ෂණය, කැමරාකරණය, කලා අධ්‍යක්ෂණය පවතින ටෙලි කතා කලාවෙන් බැහැර වෙනසක් කරන්න සමත් වෙලා නැහැ. හිතට මදි... සංගීතය සිත් ගන්නවා. නාට්‍යයට එයින් ලැබෙන්නෙ එළියක්..

කඩුල්ල, ඇහි පිල්ලමක් යට, දඬුබස්නාමානය වගේ ටෙලි කතාවලින් ලැබුණු ආනන්දනීය ආශ්වාදය ලබා දෙන්න සමත් ටෙලිනාට්‍ය බිහි නොවීම නම් කණගාටුවට කාරණයක්..

තවමත් විකාශනය වෙලා තියෙන්නෙ කොටස් හතරක් පමණක් නිසා ‘‘තාරා‘‘ ගැන පූර්ව නිගමනවලට එළඹීම අසාධාරණයි. කෙසේ නමුත් මෙගා ටෙලි මාලාවක් නොවී වෙනස් සුන්දර නිර්මාණයක් වේවා.. ඒ මගේ පැතුම...

දෙමට පොතු කකා කට හම ගියා නොවේ...

පඩිපෙලක අතැර දමා ගොස් තිබූ පත්‍රිකාවක්

වැඩ නිම වී කඩිමුඩියේ පැමිණෙන විට කොල්ලුපිටිය ඉස්ටේසමේ පත්‍රිකා බෙදන කොලු නඩයක් ඇස ගැටිණි. දේශපාලන කයිකතන්දරයක් විය හැකි බවට පුර්ව නිගමනයෙන් මම ඔවුන් මගහැර ආවෙමි. පුරුද්දක් ලෙස මෙලෙස ඇඟේ ගසනා කොල කැබලි නොගන්නේ පරිසරයට අනවශ්‍ය බරක් එක්කිරීමට ඇති අකමැත්තෙනි.

ඉස්ටේසමේ පඩි නැග එන විට දුටු දසුනින් කැළඹීමක්, දුකක් සේම කෝපයක්ද දැනිනි. මිනිසුන්ගේ පයට පෑගි පෑගී තිබුණේ ඉන්ධන මිල වැඩි කිරීමට එරෙහි උද්ඝෝෂණයේ දී මිය ගිය හලාවත ඇන්ටනීගේ මළගම දවසේ ඔහු ගේ දියණියගේ කඳුළු පිරි මුහුණ ය. තම දරුවා වඩා ගත් තාජුදීන් ගේ මුහුණ ය. පානීය ජල ප්‍රශ්නයේදී රතුපස්වල මිය ගිය දරුවන්ගේ මුහුණු ය.  

ඡන්ද ගොඩ වැඩි කරගන්නට අලෙවි වන කඳුළු.. අලෙවි වන මළ සිරුරු.. මේ කිනම් පාපයක් ද? මේ අපරාධවල සත්‍යය ජනතාව දැන ගත යුතු බව සැබෑ ය. වගකිව යුත්තන්ට දඬුවම් ලැබිය යුතු බව සැබෑ ය. නමුත් ඒ සිදුවිය යුත්තේ නීතියට අනුකූල සදාචාර සම්පන්න ක්‍රමවේදයකට මිස ඡන්ද ගුණ්ඩුවක් ලෙසින් නම් නොවේ.

මෙම පත්‍රිකා වෙනුවෙන් කළ මුදල් නාස්තිය, එයින් සිදුවන පරිසර හානිය සුළු කොට තකන්නේ කෙසේද? අකමැති දෙයක් නොගෙන සිටින්නට තරම් ප්‍රතිපත්තියක් නැති, කැමැත්තෙන් හෝ අකමැත්තෙන් තමන් අතට ගන්නා දෙයක් අනවශ්‍ය නම් කුණු බක්කියකට දමන තුරු ළග තබාගන්නට තරම් සංයමයක්, අධ්‍යාත්මික දියුණුවක් නැති මිනිසුන් සමග මොන යහපාලනයක්දැයි විටෙක මට සිතේ.

අලුත් පාර්ලිමේන්තුවක් පමණක් නොව අලුත් ජනතාවක් ද අපට අවශ්‍ය ය.

දුම්රිය අසුන මත දමා ගොස් තිබියදී රැගෙන ආවෙමි.

...............

මැතිවරණ නම් මහා කන්දොස්කිරියාවකි. මෙතරම් තාක්ෂණය දියුණු කාලයක මැතිවරණ ක්‍රියාවලියක් වෙනුවෙන් මාසයකට අධික කාලයක් වෙන් කිරීම පාපයකි. මේ සඳහා වියදම් කරන මුදල් කන්දරාවෙන් සමාජ යහපත වෙනුවෙන් කොතරම් වැඩ කොටසක් ඉටු කළ හැකිව තිබිණි ද?

ඉදිරියේදී අවම කාල සීමාවක් ප්‍රචාරක වැඩ සදහා වෙන් කොට, වියදම් කරන මුදල් සම්බන්ධයෙන් පවා සීමා පැනවිය හැකි නම් අගනේය. 

දරුවන්ගේ ජීවිතවලට ප්‍රබලව බලපාන විභාග සමයන්හිදී ඡන්ද පැවැත්වීමට ද තදින්ම විරුද්ධ විය යුතු ය. මේ කන්කරච්චල් මැද දරුවන් නිස්කලංකයේ පාඩමකට හිත යොමන්නේ කෙසේද?

ඉන්නා තරම් හොරුන්ට, අපරාධකාරයින්ට නාම ‍යෝජනා දී සුදුස්සන් පාර්ලිමේන්තුවට පත් කර එවන්නැයි ජනතාවගෙන් ඉල්ලා සිටීම කොතරම් සාධාරණද? සුදුස්සන් සඳහා පමණක් නාම යෝජනා ලබා දීමේ ක්‍රමවේදයක් සැකසිය යුතු ය. 

මේ රාවය ලිපිය බලන්න. ඕස්ට්‍රෙිලියාවේ පක්ෂ අපේක්ෂකත්වය ලබා දෙන ක්‍රමවේදය...

මැතිවරණ කොමිෂන් සභාව ක්‍රියාත්මක වන කාලයක මේ පිළිබඳ අවධානය යොමු වේවා.  

පාලන තන්ත්‍රෙය් ද, රාජ්‍ය තන්ත්‍රෙය්ද දූෂණ අපරාධවලට යොමු වූ අයට නිසි අධිකරණ ක්‍රියාවලියක් තුළින් දඬුවම් ලබා දීම අත්‍යවශ්‍ය කාරණයකි. දේශපාලඥයන්, රාජ්‍ය නිළධාරීන් අතින් ජනතාවට එරෙහි අපරාධ සිදුනොවන්නට නීතිරීති ශක්තිමත් කිරීම මෙන්ම අධ්‍යාත්මික දියුණුවක් ඇති කිරීම ද අත්‍යවශ්‍ය ය. නීතියෙන් පමණක් මනුෂ්‍යත්වය බිහිවන්නේ නැත. අපරාධවලට දඬුවම් කිරීම මෙන්ම අපරාධ සිදුවන්නට ඇති ඉඩකඩ අහුරා තැබීම ද, සදාචාරසම්පන්න ජීවන රටාවක් වෙනුවෙන් මිනිසුන් පෙළඹවීම ද  වැදගත් ය.

මාධ්‍ය ගැන නම් කතා කරන්නට දෙයක් නැති තරමට ම අප්‍රසන්න ය. ආචාර ධර්ම සුරකින මාධ්‍ය භාවිතාවක් පිළිබඳ සිහින බොඳ නොවන්නට බලපෑම් කිරීම පුරවැසි වගකීමකි.

මැතිවරණ නීති ක්‍රියාත්මක වීම කෙරෙහි නම් සතුටු විය හැකි වාතාවරණයක් පවතී.

..........

අපි ත් යහපාලනයට කඩේ ගියෙමු. ඒ අන්ත දුෂිත ඒකාධිපති මහින්ද පාලනයට තිබූ බරපතල විරෝධය හේතුවෙනි. නමුත් මේ අප අපේක්ෂා කළ යහපාලනය නම් නොවේ. ඒ සිහිනයට තවත් බොහෝ දුර බව ඉතා පැහැදිලි ය. යහපාලනය යනු අපට නම් පක්ෂයක් හෝ පුද්ගලයෙක් නොවේ. සරල, සුන්දර, මානුෂික ජීවන ක්‍රමයකි. එය රටේ ඉහළම තනතුරේ සිට මහමඟ යදින්නා තෙක්ද, මන්දිරයේ සිට පැල්පත තෙක් ද ගලා යා යුතු මනුෂ්‍යත්වයේ ජීවන දහමකි.

කලාකරුවන් ද, සිවිල් සංවිධාන ද, සංවේදී මිනිසුන් ද සිටිය යුත්තේ දේශපාලඥයන්ට මුහුණ ලා පොදු ජනතාව සමඟ බව මම විශ්වාස කරමි. දේශපාලන පක්ෂ වෙනුවෙන් පෙනී සිටීම ඔවුන්ට ද, අපට ද අයත් වගකීම නොවේ. බලයේ සිටින්නේ කුමන පක්ෂය වුව ද අප පෙනී සිටිය යුත්තේ, අභියෝග කළ යුත්තේ පාලන ක්‍රමයේ ද, සමාජයේ ද යහපත් වෙනසක් වෙනුවෙනි.

ඒ වෙනස් සමාජය තුළ තවදුරටත් ඇන්ටනීලාට, නිමලරාජන්ලාට, තාජුදීන්ලාට මරණය අත් නොවිය යුතුය. කිසිවෙකු අතුරුදහන් නොවිය යුතු ය. ඉසප්‍රියාලා, විත්‍යලා මෙන්ම අහිංසක දරුවන් ද දූෂණය නොවිය යුතු ය. සන්ධ්‍යක්කලා, යාපනේ මන්නාරමේ අම්මලා, යුක්තිය ඉල්ලමින් තැනින් තැන රස්තියාදු නොවිය යුතු ය. 71, 89, 2009 නැවත උදා නොවිය යුතු ය. මහා මන්දිරයේ මෙන්ම මහ පාර අගුවේත් සැනසීමේ බත් කටක් කන්නට නිදහසක් තිබිය යුතු ය.

මගේ, අපේ යහපාලන සිහිනය එවැන්නකි. නමුත් බොහෝ දේශපාලඥයන්ට එවැනි සිහින ගැන වගක් නැති බව පැහැදිලි ය. එනිසාම අපට කරන්නට ඇති අරගලය දිග්ගැස්සෙනු මිස මේ මැතිවරණයෙන් පසුව වුව ද නිමාවක් නොවනු ඇත.

දේශපාලන ගේම්වලින් නන්නත්තාර වූ සමාජයක සැබෑ විප්ලවයක් වෙනුවෙන් කැප වීම පහසු දෙයක් නම් නොවේ.