උන්මාද පෙම්වන්ති මා...!!!

‘‘ඔබ දිවි ගෙවූයේ ලොව ම වෙනුවෙනි
මා දිවි ගෙවූයේ ඔබ ම වෙනුවෙනි,

මා සුරත ඔබ දෑතින් ගිලිහුණ
ඒ අවසන් තත්පරය...
හද ගැඹර විවරව ඔබ දෑසින් ගලා ආ ප්‍රේමය
මා දෑස විනිවිද හද පත්ළ කැළඹූ
ඒ අවසන් නිමේෂය...
කෙලෙස නම් අමතක කරන්නද?

සිඳු සදිසි
අප්‍රමාණ ප්‍රේමයක් අබියස
මගේ කුරා කුහුඹු පෙම
කෙසේ නම් ප්‍රාතිහාර්ය පාන්නද?

ඉදින්,
ඔබ රකින්නට මට බැරි විය.
නමුදු,
ඒ ඔබේ උත්තරීතර දිවි ගමන
මට උරුම කර දුන් පන්නරය
සදා රැකගන්නට මට හැකිය...
ඒ වෙනුවෙන් දිවි ගෙවන්නට මට හැකිය...‘‘

පෙම්වත,
ඉදින් මා උන්මාදනීය පෙම්වන්තියකැයි
ඔබ කී වදන් සනාථ නොවන්නෙද?

‘‘අයියේ, තීර්ථයෙන් අලුත් සින්දු ටිකක් කරන්න හදනවා. ඔයාගෙනුත් සින්දුවක් ඉල්ලනවා, ලියන්නකො මීනට හරි දුමාල්ට හරි සින්දුවක්...‘‘ මම කීප වතාවක් මංජුල අයියාට ඇවටිලි කළෙමි.

ඔහු උන්නේ බොංචි ගෙදරට සිර වී ගෙන, අන්දරාලා ජිජැක්ලා සමඟ අතීතයේ කරක් ගසමිනි.

‘‘මොන සින්දුද බොල, මං මේ හිරවෙලා ඉන්නෙ...‘‘ එසේ කීයේ වරක් දෙවරක් නම් නොවේ. ඒ අතර හිටිවනම දිනක,

‘‘අඩේ මෙන්න අද සින්දුවක් ලියවුණා. මේක අර මීනා කෙල්ලට නම් මරුවට තියෙයි. මේ වචන ලියවෙද්දි මට මැවුණෙම මීනාගෙ හඬ...‘‘ කෙටි පණිවිඩයක් ලැබිණි.

පසුගිය වප් මහේ 04 වැනි දා ඒ ගීතය මේලයක ඇමිණී අප වෙත ආයේය.

‘‘කල්වාරිමය මොහොතක - මීනා ප්‍රසාදිනීට‘‘ යනුවෙන් මේලය නම් වී තිබිණි.

කල්වාරි සංසාර ගිරි දුර්ගයේ

සංතාප ගී ගයන

උන්මාද පෙම්වන්ති මා.....

උන්මාද ආදරේ

සංතාන අඩවියේ හංගා නොහංගා

සංතාප ගී ගයන

උන්මාද පෙම්වන්ති මා

අළු අඳුරු අහසකට පුළුවන්ද

මුදු ප්‍රේමයක ඔබව සතපන්න

පය ලකුණු කන්දරාවක මතක බිඳ දමා

මට හැකිය ඔය දෙපය සිපගන්න...

එක නිහඬ මොහොතකට පුළුවන්ද

ඔය කුරුසියෙන් ඔබව මුදවන්න

මට හැකිය සංසාරයක් බරට තටු මවා

ඔබ රැඟෙන ඈතකට ඉගිලෙන්න...

මංජුල වෙඩිවර්ධන

2016 ඔක්තෝබර් 04

ඉදින් එකී ගී පද මෙසේ ගීතයක්ව නිමැවිණි. ඒ තීර්ථයේ සහෘදයන්ගේ ඉමහත් පරිශ්‍රමයෙනි. 

මංජුල වෙඩිවර්ධනයන්ගේ ගේය පද කාව්‍යය හමු වූ තැන් සිට ගීතයක් වන තුරුම, එය දැකුම්කළු සංගීතමය දෘශ්‍ය සිත්තමක් වනතුරුම අතිමහත් ශ්‍රමයක් දැරුවේ දිමුතු ය. දිමුතු ප්‍රදීප් පෙරේරා ය. ගීතය වෙනුවෙන් නැහුණේ ඔහු ය.

තීර්ථය ත්‍රිමූර්තියේ නලින් මංචනායක සේම ප්‍රියංක සමරකෝන් සොයුරෝද ඒ වෙනුවෙන් කැප වී සිටියහ.

නාලක අංජන කුමාර අප මියැසි සහෘදයා දින කීපයක්ම ගීතයේ ස්වර රටා සියුම්ව ඔප් නංවන්නට කාලය, ශ්‍රමය කැපකළේය.

මීනා ප්‍රසාදිනී ආත්මයෙන්ම ගීතයට හඬ මුසු කළාය.

මේ සංගීතමය දෘශ්‍ය සිත්තමේ නිමේෂයෙන් නිමේෂය සියුම්ව එක්තැන් කරමින් පද රටාවට, ස්වර සංකලනයට අපූර්වත්වයක් එක්කරන්නට මහත් උවමනාවෙන් කැපවුණේ සංජීව දේවප්‍රිය සමරකෝන් සොයුරාය. ඔහු තීර්ථයේ නිල ඡායාරූප සහෘදයාය.

එහි මුල්ම හඬ පටය ඇසුණු දා මෙන්ම මුල්ම මියැසි දෘශ්‍ය සේයාපටය දුටු දාද ඇස කඳුළු නැගිණි. ප්‍රේමය අරභයා ලියැවුණු සොඳුරු, හෘදයාංගම  ගීතයක් වනු ඇතැයි සිතමි.

තීර්ථයේ කුළුඳුල් ගීත නිර්මාණය ඔබද ආදරයෙන් වැළඳ ගනු ඇතැයි සිතමි.

තීර්ථයේ සුමිතුරෝ

සංජීව දේවප්‍රිය සමරකෝන් - මියැසි දෘශ්‍ය සල රූ නිමැවුම්කරු

ඔබ තාමත් ළමා පොත් කියවන්න කැමතිද?

මම තාමත් ළමා පොත් කියවන්න ආසයි. මට ළමා වියේ මගහැරුණු වටිනාම ජීවන අත්දැකීම ළමා පොත් කියලයි අදත් මට හිතෙන්නෙ. පොත් ගුල්ලො වැඩිදෙනෙක් බොහොම කැමැත්තෙන් වර්ණනා කරන රුසියන් සුරංගනා පොත් එකක්වත් මට ළමා වියේ හමුවෙලා නැහැ. ඒ හැම පොතක්ම මං කියෙව්වෙ පසුකාලෙක. 

එවකට ගමේ පුස්තකාලයේ තිබුණෙත් ළමා පොත් සීමිත ප්‍රමාණයක්. ඒ නිසා පොත් මුණ ගැහුණු අවස්ථා හරිම අඩුයි. තෑග්ගට පොතක් දෙන්න හිතූ වැඩිහිටියොත් අපට උන්නෙ නැහැනෙ. ඒ විදියට ළමා වියේදි විඳිය යුතු රසවත් ජීවිත අත්දැකීමක් අහිමිවීමෙන් උපදින හිස්තැනක් පුරවා ගැනීමට දරන උත්සාහයක් නිසාද මන්දා, මම තාමත් ළමා පොත් කියවන්න ආසයි. සමහරවිට තාමත් මං තුළ ජීවත් වෙන ළමයා ළමා ලෝකයේ සැරිසරන්න දක්වන ආශාවත් එයට හේතුවක් වෙන්න ඇති.  

ළමා, නව යොවුන් සාහිත්‍යය ගැන මගේ උනන්දුව ඇවිළුවෙ ළක්‍රිවී ළමා සංවිධානය. ළමා, නව යොවුන්, තරුණ වයස්වල අය එක්ක විවිධ වැඩවල යෙදෙද්දි සාහිත්‍යය ඒකට ලොකු අත්වැලක් වුණා. අපි දරුවන් එක්ක බෙදා හදාගත්ත ලංකාවෙ නව යොවුන් සාහිත්‍යය තුළ කැපී පෙනුණ ලේඛකයා තමයි දෙනගම සිරිවර්ධන. කතරක පිපුණු මල් දෙකක්, පුංචි ගොපල්ලා, අපට අපේ අත්, ගුරු පඬුරු, මිතුරෝ වගේ පොත් ළමයි එක්ක කතා බහ කරන්න සුදුසු, ළමා ලොවට සම්බන්ධ පුළුල් පරාසයක ජීවන අත්දැකීම් අරන් ආවා.

මීට අමතරව දොන් පීටර් පියතුමා, සිබිල් වෙත්තසිංහ, ටී.බී. ඉලංගරත්න, මාටින් වික්‍රමසිංහ වැනි ලේඛක ලේඛිකාවන්ගේ කෘතිත් ළමුන්ට හඳුන්වා දුන්නා. 

( පරිවර්තන කෘති වැඩි ප්‍රමාණයක් තිබුණත් මෙතනදි මගේ අරමුණ වෙන්නෙ ලාංකේය නව යොවුන් සාහිත්‍යය ගැන වැඩි අවධානයක් යොමු කිරීම. එතනදි රටක් වශයෙන් අපි දුප්පත් කියල තමයි මට හිතෙන්නෙ. ඔබ කියවා ඇති යොවුන් සාහිත්‍ය නිර්මාණත් මෙයට එක්කරන්නැයි ඉල්ලීමක් කරන්න කැමතියි. )  

මෑතක මට හමුවුණා යොවුන් සාහිත්‍ය කෘති මාලාවක පළමු කෘතිය. ‘‘යහළු උණ පඳුරයි හොඳ අත්තම්මයි.‘‘ ජයන්ත කහටපිටිය සහ චමින්ද ක්‍රිශාන්ත යන ලේඛක මහතුන් දෙපළගේ පරිශ්‍රමය සිත්ගන්නා සුළු, මානව දයාවෙන් පිරුණු සුන්දර නිර්මාණයක් වී ඇති බවයි මගේ හැඟීම. අපේ පරම්පරාව සහ ඉන් එපිට පරපුරක ළමා වියේ අත්දැකීම් සමූහයක් මෙයින් නිරූපණය වෙන්නෙ. එය අද දවසේ අපේ දරුවන්ට රසවත් අත්දැකීමක් වනු ඇති නිසැකවම. ඒ එක්කම කෘතියේ එන ළමා විය තමන්ගේ සත්‍ය ජීවිතයෙන් කොතරම් දුරස්ද යන හැඟීමත් දැනෙනු ඇති.

අද සෑම මනුෂ්‍ය ජීවිතයක් වගේම ළමා වියත් සංකීර්ණ ජීවන අරගලයක් බවට පත්වෙලා. මේ මොහොතේ දරුවන්ගේ ජීවිතයේ සැබෑ යථාර්ථය හඳුනාගෙන, එයට අර්ථවත් ලෙස මුහුණ දෙන්නට හැකි විදියට ළමා මනස ගොඩනඟන ළමා/ යොවුන් සාහිත්‍යයක් අපට තියෙනවද කියන එක ගැටලුවක්?

ඒ වගේම ළමාවියට අහිමි වී ඇති සොබාදහමේ සුන්දරත්වය, ළමා වියේ කෙළිකවටකම්, කෙළි සෙල්ලම් පොතපතින් හෝ සමීප කරවන්නට අපේ වර්තමාන සාහිත්‍යය පොහොසත්ද?

එවැනි සාහිත්‍ය කෘති තිබුණත් අද දරුවන් කියවීමට රුචිකත්වයක් දක්වනවද? දරුවන්ගේ කියවීමේ ආශාව දල්වන පසුබිමක් පවුල් පරිසරය තුළ, පාසල තුළ තියෙනවද?

මේව ඉතින් ප්‍රශ්න, විසඳුම් සෙවිය යුතු.

මේ අතර අපේ යොවුන් සාහිත්‍යයට එකතු වුණ ‘‘යහළු උණ පඳුරයි හොඳ අත්තම්මයි.‘‘  කෘතියට මගේ සුබ පැතුම් පළකරන්න කැමතියි. ඩොග් ගාලා අතරමඟ නතරවුණ නිසා දැන් ඉතින් කොහොමහරි දෙවැනි පොත හොයාගන්න ඕනි. කතා මාලාව අතරමඟ නතර නොකර ඉදිරියටම යනව නම් තමයි හොඳ. දරුවන්ට තෑග්ගක් විදියට  අරන් දෙන්නත් වටින 

පොතක්...

සුරස පොතක්... මිල රු. 275.00 ( ගමේ පුස්තකාලයට පොත් මිල දී ගන්නා අවස්ථාවේදි විශේෂ වට්ටමක් ලබා දුන් ප්‍රේම් දිසානායක මහත්මාටත්, සුරස කාර්ය මණ්ඩලයටත් බෙහෙවින් තුති!!!) 

හිරු කතා මාලාවේ පළමැන්න ‘‘යහළු උණ පඳුරයි හොඳ අත්තම්මයි‘‘  එළිදැක්වීමේ උළෙලදි සමන් අතාවුදහෙට්ටි මහතා කළ කතාව මෙතනින් කියවන්න.

‘‘ප්‍රේමය නම් බලන්න යන්න කවුරුත්ම නෑ...‘‘

ඉස්සරම දවසක

ඉල්ලීම් කිසිත් නැතිවම

එක්කරන් ගියා මතකයි

සිනමා සිත්තමකට...

කාෂ්ටක අගනුවර

උතුරු ධ්‍රැව සීතල ය

අසරණවූ සාරි පොට

උරතලෙහි වාරු කොට

ඔබ උන්නෙ තිරයේම

ඇස් දෙක අලෝගෙන......

අතරමැදි විරාමෙදි

නැගී කිසිවක් නොකියාම

පුංචි එකෙකුට වගේ

කන්න බොන්නත් අරගෙන

ආයෙ ආවේ ඔබ

අත්දෙකම පුරෝගෙන...

මං බලා උන්නේ

තුන් හිතම පුරෝගෙන...

රාමුවෙන් රාමුවට ජීවිතය කතා කළ

ඒ එදා දවසෙයි

අඳුන ගත්තේ මං

ආදරේ මුලකුරු

පෙරළ ගත්තේ මං

ප්‍රේමයේ පළමු පාඩම...

කියවගන්නත් පෙර ම පොත

පිටුවෙන් පිටුව ඔබ ඉරා දැම්ම

දරාගන්නම බැරි කමට දුක

මං පොත ම වසා දැම්ම...

‘‘තරුරසී‘‘ට ඉස්කෝලෙ යන්න කාලෙ හරි..!!!

අවතැන් හිතකට විසල් අහසක

සෙනෙහසක් බන්දා

හුදකලා කඩදහි අකුරු

නෙතින් නෙතකට කැන්දා

මඳහසත්, සුසුමත් එක ලෙස

ස්නේහයෙන් දෝත රන්දා

බෞතිස්ම කොට අලුත් ලොවකට

‘තරුරසී‘ ලෙස මා උපද්දා

පස් වසක සැමරුමයි අද දින

කල් ඉකුත් වූවාද මන්දා...

චාරු චාරු අච්චාරු...!!!

නෙළුම් කොලවල දැමූ පේර, දිවුල්, වෙරළු, ජම්බු..... අච්චාරු

අච්චාරු කියද්දිත් කටට කෙළ උනන තරම්. අඹ, අන්නාසි, වෙරළු, ඇඹරැල්ලා හීනියට තලල ලුණු, කෑලි මිරිස්, සීනි ටිකක් පදමට එකතු කරල ගත්තම... එහෙමත් නැත්නම් ජම්බෝල රේණුවලට ගම්මිරිස් කුඩු ටිකක්, සීනි ලුණු පදමට අනල ගත්තම... වාව්... පැණි රස, ඇඹුල් රස, ලුණු රස, කහට රස එකී නොකී සියලු රස එකතුවෙලා කැලතිලා මැවෙන අලුත්ම රසයට දෙන්න වචනයක් නැති තරම්. පැල් බැඳගෙන අච්චාරු කන්න රුසියො මාත් එක්ක එකඟ වේවි...

ඒ වගේ රස කැලතුණු අපූරු කෙටි කතා එකතුවක් කියවන්නට ලැබුණා. ඒ විරාජිනී තෙන්නකෝන්ගෙ "අච්චාරු සහ තවත් කතා". එහි එන මුල්ම කෙටි කතාවත් ‘අච්චාරු‘. ඒකත් රස පදමට ගැළපුණු අච්චාරුවක් වගේ තමයි. කතාව නිමවෙද්දි විඳගත්ත රසයත් එක්කම නොදන්නා රහසකුත් ඉතිරි කරල. නොදන්නවමත් නෙවෙයි. ඒත් හරියට අච්චාරුවෙ රසය මෙන්න මේකයි කියල ටක්කෙටම කියන්න බැහැ වගේ ගතියක්... ඒක හරි අපූරුයි.

කෘතියේ කවරය... ඩොමිනික් චන්ද්‍රසාලි නිමැවුමක්

‘තිර නොතිර‘ කතාව මින් පෙර පත්තර පිටුවක පළ වී තිබුණා මතකයි. එය එදත් සිත් ගත් කතාවක්. කලා ක්ෂේත්‍රෙය් පමණක්ම නෙවෙයි, අනිත් ඕනෑම ක්ෂේත්‍රයකට අදාළයි මේ හෘදය සාක්ෂියේ කතාව. ඉහළට යන්න, ජනප්‍රිය වෙන්න, ධනය බලය දිනාගන්න නොකරන දෙයක් නැති ලෝකෙක අවසානයේ සම්මාන, උපහාර, තාන්න මාන්න, නම්බු නාම එක්ක තනිවන්නට සිදුවුණාම දරාගන්නම අමාරු වෙන්නෙ හෘදය සාක්ෂියේ වැළපිල්ල. 

  

‘බලු කතාවක්‘ ඇසුරෙන් මතු කරන පවුල් සංස්ථාවේ අවුලත් සිත් ගන්නා වියමනක්. තවදුරටත් මෙවැනි ව්‍යාජ සම්බන්ධතාවන් නඩත්තු කරන්නෙ මොකටද කියන ප්‍රශ්නය ඉතිරි කරනවා. බැඳගත්ත බෙරේ ගහන්නම එපැයි. සයිබර් අවකාශය තුළ හිටි පිනුම්, බඩ පිනුම්, කරනම් ගහන අතර අවුලෙන් අවුලට යන පවුල් සංස්ථාව. නිදසුන් අපි අවටම ඕන තරම්.   

 ‘අච්චාරු‘ ළගන්නා සුළු කෙටි කතා එකතුවක් වෙන්නෙ තේමා විවිධත්වය, භාෂා භාවිතය, ආකෘතික වෙනස්කම්, චරිත සහ සිද්ධි නිරූපණ අපූර්වත්වයෙන් ගොඩනගන නිසා කියලයි හිතෙන්නෙ. ඇය ව්‍යවහර බසත්, ලේඛන බසත් මැනවින් හසුරුවනවා. බැලු බැල්මට බරපතල සාහිත්‍යයක් නෙවෙයි වගේ හිතෙන්නෙ. නමුත් හිතට දැනෙන සාහිත්‍ය වෑයමක්. ජීවිතයේ බරපතල ගැඹුර තියෙන්නෙම ඒ සරල, අපුරු සාහිත්‍ය වෑයම තුළමයි. හරියට පදම ගැළපුණු අච්චාරුවකින් මතුවෙන රසය වගේ.

‘තිර නොතිර‘, ‘අච්චාරු‘, ‘මණ්ඩුක සහ උපාසක‘ වගේ කතා තවත් ගැඹුරට දිගාරින්න තිබුණ කියලත් හිතෙනවා. කෙටිම කෙටි කතා නොවී තවත් ඉදිරියට යාමේ උවමනාවක් ඒ කතා ඇතුළෙන්ම මතුවෙන ගතියක් දැනෙනවා. ‘චිත්ත වග්ගය‘, ‘කන් පෙති මත‘ සුලබව අච්චාරු වුණු ජීවිතවල කතාන්දර වුණත් සිත් ගන්නා වියමන්.  

ලංකාවේ සාහිත්‍ය ඇතුළෙ කෙටි කතාවට ලැබෙන්නෙ අඩු ලංසුවක්. ඒ අතරත් කෙටි කතාකාරිනියන් අතේ ඇඟිලිවලින් ගනින්න පුලුවන් තරමට දුර්ලභයි. ඒ අතරට ‘අච්චාරු සහ තවත් කතා‘ සමඟ විරාජිනීගෙ ආගමනය බලාපොරොත්තු දල්වන බව අවිවාදයෙන්ම කියන්න පුළුවනි. කාංචනාගෙ ‘කර්මක්ෂ‘ වගේම විඳින්න පුලුවන් කතා එකතුවක්.  

විරාජිනී - මුහුණු පොතින් අරගතිමි. 

  

සන්ථව ප්‍රකාශනයකි. මිල රු.250.00

ඌහ්...!!!

ඉහ උඩ ගිනි විදින

ඇහැ දිය වී වැටෙන

මකර දළ පහර..

තරු දහක් එකවර

කටු ඔටුන්නක ඇමිණ

ඉසකුඩිච්චි අවුලන...

මිටි වී උපන් පව

නිතර සිහි කැන්දන

වැළමිටි පාර...

ඒකත් පිරිමින්ගෙන් ම...


( කේන්තියටම ලියපු කවියක්. )